Kategoria: wydarzenia z kraju

W dwa październikowe weekendy w naszym zborze w Skoczowie mają miejsce wykłady dotyczące zdrowia, które prowadzi Beata Głowacka.

Wykłady są nagrywane, więc ci którzy nie mogli przyjść i posłuchać na żywo mogą je obejrzeć na stronie poświęconej tym wykładom: https://skoczow.maranatha.pl/cztery-sposoby-na-cofniecie-zegara-biologicznego-beata-glowacka-skoczow/

Nagrania dostępne są na naszym kanale YouTube pod playlistą: https://youtube.com/playlist?list=PLbteVrz6sILYjdKrP5g8lNZEYxclma-fO&si=ypHyvBYnHm_WUcH-

24 września w Sali Widowiskowej „Pod Pegazem” w Skoczowie miała miejsce wystawa Expo Zdrowie. W godzinach od 14.00 do 17.00 uczestnicy mogli bezpłatnie skorzystać z różnych badań, a wśród nich były takie jak: pomiar ciśnienia krwi, BMI, poziom cukru, wydolność płuc, test harwardzki, wiek biologiczny. Były też stanowiska z bezpłatną literaturą, degustacją wegetariańskich potraw, oraz stanowisko o leczniczym działaniu wody.

Program został zorganizowany przez Chrześcijańską Służbę Charytatywną Blisko Serca – filię w Skoczowie i Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w Cieszynie.

Zdjęcia z tego spotkania można obejrzeć w poniższych miejscach:

Facebook Adwentyści w Skoczowie

Portal ox.pl

W dniach 13–14 września 2025 roku w Podkowie Leśnej odbyła się coroczna Ogólnopolska Konferencja Starszych Zborów, której tematem przewodnim było: „Kościół wolny od przemocy”. Program rozpoczął się w sobotę o godz. 15:00 (wcześniej o 13:30 zaplanowano posiłek), a zakończył obiadem w niedzielę o godz. 13:00.

16 WRZEŚNIA 2025 (NR 1137) [AAI | Daniel Kluska – Fot. Jonatan Kasperczak]

Spotkanie Starszych Zborów to czas, kiedy doświadczenie i refleksja splatają się w atmosferze wzajemnego zrozumienia. Tegoroczny temat „Kościół wolny od przemocy” przypomniał, jak ważne jest budowanie środowisk opartych na zaufaniu, bezpieczeństwie i szacunku.

Konferencja miała na celu zwrócenie uwagi na rosnące zjawisko przemocy w różnych formach oraz refleksję na tym, jak problem ten może dotyczyć także środowiska adwentystycznego. Uczestnicy dyskutowali o sposobach wspierania osób dotkniętych przemocą i tworzenia w zborach przyjaznej, bezpiecznej przestrzeni.

Głównymi prelegentami konferencji byli:

• Helgi Jónsson, lekarz psychiatra z Reykjaviku (Islandia), specjalista z psychiatrii w Islandii i Danii, prelegent na międzynarodowych wydarzeniach medycznych oraz były pracownik Departamentu Zdrowia Wydziału Transeuropejskiego naszego Kościoła;
• Iza i Marek Lewosińscy, specjaliści psychoterapii uzależnień, terapeuci par, psychoterapii pozytywnej i transkulturowej, pracujący w Centrum Zdrowia Psychicznego i Leczenia Uzależnień Integrum.

Konferencja obejmowała także czas na dzielenie się doświadczeniami, uwielbienia, modlitwę oraz pytania związane z życiem i misją Kościoła. Spotkanie było okazją do budowania więzi między liderami zborów oraz inspirowania się nawzajem w tworzeniu środowisk pełnych zaufania, bezpieczeństwa i troski o drugiego człowieka.

Wspólnie przeżywane chwile pokazują, że prawdziwa siła tkwi w gotowości do wspierania się nawzajem i tworzenia przestrzeni, w których każdy może poczuć się wysłuchany i doceniony. To przypomnienie, że wspólnota nie jest tylko obecnością w tym samym miejscu, lecz wspólnym kształtowaniem świata, w którym wartości i troska o drugiego człowieka stają się rzeczywistością.

AAI

Źródło: https://adwent.pl/konferencja-starszych-zborow-w-obiektywie/

Zdjęcia z konferencji znajdziesz na stronie: https://adwent.pl/konferencja-starszych-zborow-w-obiektywie/

W Podkowie Leśnej odbyła się doroczna Konferencja Starszych Zborów, wydarzenie, które każdego roku gromadzi liderów i przedstawicieli wspólnot adwentystycznych z całej Polski. To czas spotkań, modlitwy, wymiany doświadczeń i wspólnego poszukiwania odpowiedzi na wyzwania, przed którymi stają zbory. Tegoroczna edycja odbyła się pod hasłem „Kościół wolny od przemocy”, a całość otworzyła refleksja pastora Jarosława Dzięgielewskiego.

14 WRZEŚNIA 2025 (NR 1136) [AAI | Daniel Kluska]

Dlaczego taki temat?

Już na samym początku pastor podzielił się doświadczeniem, które towarzyszyło mu w przygotowaniach do konferencji. „Spotkałem się z tymi pytaniami wiele razy, w różnych miejscach… ‘Po co? Po co nam taki temat?’” – mówił. I od razu wskazał na dane, które nie pozwalają przejść obok sprawy obojętnie. „Co trzecie dziecko w Polsce doświadcza przemocy ze strony bliskich dorosłych. (…) To ogromne zjawisko, które funkcjonuje w naszym społeczeństwie i nie możemy przed tym uciec”.

Jak dodał, przemoc przybiera różne formy – fizyczną, psychiczną, seksualną, ekonomiczną, a także duchową. Co więcej, wiele przypadków nigdy nie zostaje zgłoszonych, co oznacza, że faktyczna skala problemu jest jeszcze większa niż ta, którą pokazują oficjalne statystyki.

Czy Kościół jest od tego wolny?

Jednym z najmocniejszych momentów refleksji była szczera obserwacja dotycząca życia wspólnoty adwentystycznej. „Są osoby, które wśród Adwentystów doświadczyły przemocy w każdym jej rodzaju – fizycznej, psychicznej, finansowej, seksualnej i duchowej” – powiedział Dzięgielewski. Podkreślił jednocześnie, że choć w Kościele problem ten może występować w mniejszej skali niż w społeczeństwie, to w żadnym wypadku nie można go ignorować. „To nie oznacza, że jesteśmy od tego wolni. To nie oznacza, że nie mamy nad czym pracować pod tym względem” – dodał.

Misja Kościoła – odpowiedź na potrzeby

Pastor nawiązał też do szerszej perspektywy misji Kościoła. Wspominał prowadzone w latach 80. akcje odwykowe dla palaczy tytoniu. Choć – jak przyznał – nie zawsze owocowały one decyzjami o chrzcie, miały ogromne znaczenie dla jakości życia uczestników. „Robiłem to przede wszystkim po to, żeby tym ludziom pomóc. Jeśli mógłbym choć odrobinę poprawić ich prawdziwy komfort życia – chwała Bogu” – wyznał.

Nie było potrzeby organizować terapii odwykowych dla adwentystów, ale stały się one częścią naszej misji. Podobnie w kwestii przemocy – nawet jeśli ktoś nie dostrzega jej w Kościele, z pewnością jest to ogromne problem społeczny, w który możemy i powinniśmy się zaangażować. Jezus nie skupiał się wyłącznie na głoszeniu nauki, ale odpowiadał na realne potrzeby ludzi – uzdrawiał, karmił, podnosił. „Pan Jezus pomagał. (…) My musimy nauczyć się rozpoznawać ludzkie potrzeby i z Bożą pomocą pomagać tym ludziom” – akcentował.

Biblijne i duchowe źródła refleksji

W swojej wypowiedzi pastor sięgnął do Pisma Świętego. Wskazał, że przemoc pojawiła się na świecie niemal natychmiast po upadku człowieka w grzech – w historii Kaina i Abla. Zacytował również Ellen White: „W Królestwie Chrystusa nie ma miejsca na żadne narzędzie przemocy”.

Zwrócił też uwagę, że często nawet w środowiskach chrześcijańskich nadużywa się tekstów biblijnych, które – wyrwane z kontekstu – bywają pretekstem do stosowania kar cielesnych.

Jezus – wzór odpowiedzi na przemoc

Najbardziej poruszające były jednak fragmenty, w których mówca odwoływał się do życia Jezusa. Przypomniał, że Chrystus doświadczał przemocy od narodzin aż po Golgotę: „A jednak reagował spokojem i miłością. Kiedy uczniowie atakowali Marię z Betanii, która wzięła funt szlachetnego olejku nardowego i namaszczając nogi Jezusa, następnie otarła je swoimi włosami, powiedział: ‘Zostawcie ją w spokoju’”.

To właśnie ten przykład ma być – zdaniem pastora – wzorem dla Kościoła dzisiaj. „Obyśmy w sytuacjach przemocy byli tymi, którzy w imieniu Jezusa ratują, wzmacniają i podnoszą. Którzy niosą olejek radości i przyjemną woń dla ludzi” – podsumował.

Ton dla całej konferencji

Refleksja otwierająca konferencję w Podkowie Leśnej nadała ton całemu wydarzeniu. Pastor Jarosław Dzięgielewski jasno wskazał, że Kościół powinien być przestrzenią bezpieczną i wolną od przemocy, miejscem, w którym każdy doświadcza miłości, akceptacji i wsparcia.

To wezwanie, by w imię Chrystusa reagować na zło, rozpoznawać potrzeby i stawać się świadectwem miłości w świecie, który wciąż pełen jest cierpienia i przemocy.

AAI

Źródło: https://adwent.pl/kosciol-wolny-od-przemocy-refleksja-otwierajaca-konferencje-starszych-zborow-w-podkowie-lesnej/

W nocy z 9 na 10 września polskie służby ogłosiły, że wielokrotnie naruszono polską przestrzeń powietrzną przez rosyjskie drony. Zgodnie z komunikatami rządu i wojsk, obiekty stwarzające zagrożenie zostały zestrzelone, a w kraju podniesiono gotowość systemów obrony powietrznej; czasowo wstrzymano też ruch na części lotnisk, w tym w Warszawie. Premier Donald Tusk nazwał incydent „aktem agresji”, a decyzje koordynowano we współpracy z sojusznikami z NATO.

11 WRZEŚNIA 2025 (NR 1135) [Felieton |Daniel Kluska]

To, co wydarzyło się nad naszymi głowami, jest obrazem czegoś, co już od dawna dzieje się… w naszym życiu. Jeśli granice państwa potrafią naruszyć obce drony, to czy granice sumienia i serca nie bywają równie często penetrowane przez „obce myśli”: podszepty lęku, cynizmu, podejrzliwości, rezygnacji?

Brakujące strony

W pewnej starej bibliotece, brakowało ostatnich stron interesującej powieści. Czytelnik zostawał z urwaną historią i pytaniem: „Co dalej?”. Jednak czujny bibliotekarz – w odpowiednim momencie – wręczał czytelnikom brakujący rozdział, który – w przypadku tego akurat wydania – często wypadał z książki.

To trafna metafora naszej epoki. Z perspektywy biblijnej jesteśmy blisko finału ”ostatniego rozdziału” – nie w sensie kalendarzowej wyliczanki, ale jakości czasu, w którym „miłość wielu oziębnie”, a serca będą kuszone do kapitulacji. (Mt 24,12) Nasze dni bywają niekiedy jak opowieść bez ostatnich stron. Dobra wiadomość? Bóg trzyma ten rozdział i „we właściwym momencie włoży go na miejsce”. (J 14,1–3)

W tym właśnie czasie rozbrzmiewa Jezusowe: „Niech się nie trwoży serce wasze”. Zwraca uwagę prosta logika obietnicy: „Idę – przygotuję – przyjdę – wezmę”. Podmiotem działania jest On. Naszym zadaniem jest zaufanie i wytrwałość, nie panika i gorączkowe „domykanie fabuły” własnymi siłami. (J 14,1–3; Hbr 10,36–37).

Właściwe procedury

Co robi państwo napadnięte przez roje obcych dronów? Uruchamia wczesne ostrzeganie, wprowadza gotowość obronną, identyfikuje cele, neutralizuje zagrożenie, a potem zabezpiecza szczątki i uczy się na przyszłość. Taką samą procedurę można zastosować duchowo:

1. Wczesne ostrzeganie – modlitwa zamiast paniki. Zanim myśl rozrośnie się w lęk, przynieś ją Bogu: „Panie, to wlatuje w moje niebo. Oddaję Ci to”. (Flp 4,6–7)
2. Gotowość obronna – Słowo zamiast szumu. Codzienny kontakt z Pismem Świętym tworzy nawyk, który rozpoznaje „obce” sygnały. Bez Pisma zbyt łatwo wierzymy nagłówkom bardziej niż obietnicom.
3. Identyfikacja i neutralizacja – nazywaj rzeczy po imieniu. „To jest pokusa”, „ta myśl nie pochodzi od Boga”, „to strach i lęk udające przezorność”. Gdy coś nazwiesz, łatwiej będzie Ci to oddać Bogu.
4. Zabezpieczanie szczątków – higiena informacyjna. Odetnij źródła, które notorycznie wywołują w Tobie lęk, gniew lub pogardę. Nie każdy „alert” jest wart Twojej uwagi.
5. Uczenie się we wspólnocie – zamiast izolacji. Kościół jest miejscem „wyprostowanej nadziei”: „Gdy się to zacznie dziać, wyprostujcie się i podnieście głowy”. (Łk 21,28)

To nie jest eskapizm. Tak, jak realne siły realnego państwa muszą działać w realnej przestrzeni, tak prawdziwa duchowa czujność powinna działać w naszym życiu: pracy, w domu czy w trakcie korzystania z mediów społecznościowych. Chrześcijaństwo nie ucieka z rzeczywistości; ono prostuje plecy w samym jej środku.

Głośniej niż nagłówki gazet

Dzisiejsze „przepięcia” informacyjne sprawiają, że czas wydaje się pędzić. To nie fizyka przyspieszyła dobę, ale natłok bodźców, ich rytm i nasz brak odpoczynku. Dlatego tym bardziej potrzebujemy, by Boże zdania stały się głośniejsze niż tytuły wiadomości. I nie chodzi o negowanie faktów – przeciwnie, fakty należy sprawdzać (jak w ostatnich godzinach robią to służby państwa). Chodzi o hierarchię dźwięków: Boże obietnice mają być w Twoim wnętrzu na pierwszym planie, wiadomości – na drugim.

Kiedy to się skończy?

Pytamy: „Panie, czemu tak długo?”. Pismo odpowiada: to nie jest opieszałość, ale czas łaski. (2 P 3,9) „Jeszcze tylko mała chwila” – to jedna z najkrótszych, a zarazem najbardziej realistycznych definicji chrześcijańskiej nadziei (Hbr 10,36–37). Między cierpliwością a małą chwilą mieszka … Kościół: modlący się, służący, z zapalonymi lampami oliwnymi a nie z zegarkami w dłoni.

Ważny „manual”

• Codzienna modlitwa i krótkie westchnienia w ciągu dnia. To „radar”, który wykrywa obce obiekty zanim opadną na serce.
• Jedna porcja Słowa dziennie (nawet kilka wersetów) i jeden dzień bez powiadomień w tygodniu. To jak „strefa zakazu lotów” dla chaosu.
• Wspólnota i służba. Telefon z pytaniem „Jak ci pomóc?”, modlitwa za kogoś przez cały tydzień lub wizyta u przyjaciela, drobna pomoc.
• Uważaj na ton. Ironia i pogarda karmią cynizm, który wciska się do sumienia jak dron w lukę obrony.
• Regularnie powtarzaj refren Apokalipsy: „Tak, przyjdę wkrótce… Amen. Przyjdź, Panie Jezu!” (Ap 22,20)

Ostatni fragment partytury

Gdy „Kompozytor” wejdzie na scenę, zabrzmi ostatni akord i „zawsze będziemy z Panem”. (1 Tes 4,16–17) Niebo nie jest ucieczką, lecz powrotem do domu – do Ojca, który wybiega naprzeciw, zanim zdążymy dokończyć nasze tłumaczenia. (Łk 15) A do tego czasu? Wyprostowana nadzieja. Wyprostowane plecy i głowa do góry a ręce gotowe do pracy i służby wobec drugiego człowieka.

Obce drony naruszyły nasze niebo – państwo odpowiedziało stanowczo. Niech twoje sumienie odpowie podobnie. Uruchom właściwe procedury. Nie pozwól, by obce myśli bezkarnie latały nad Twoim sercem. Ostatni rozdział jest w dobrych rękach. I w odpowiednim momencie zostanie włożony na miejsce.

Daniel Kluska

Źródło: https://adwent.pl/kto-narusza-czyje-niebo/

Drugi w tym roku Piknik rodzinny „Na zdrowie” w Brennej już za nami. W niedzielę (24.08) od 13:00-17:00 w Brennej Amfiteatrze wystąpili tacy wykonawcy jak: Martyna Pietruszka, Swietłana i Ira Holius, Jacek Bidziński, Wladymir i Nadia Muzyka, Walentyna Latoszyna.

Pomiędzy utworami Halina i Ryszard Jankowscy podzielili się krótkimi przemyśleniami i radami nt. udanego małżeństwa i dobrego wychowywania dzieci.

Pod namiotami można było wykonać bezpłatne profilaktyczne badania, skosztować zdrowe wegetariańskie potrawy, nabyć bezpłatną literaturę o zdrowiu, oraz zapoznać się z pokaźnych rozmiarów posągiem nawiązującym do fascynującego proroctwa z Księgi Daniela.

Pogoda dopisała a zainteresowanie było spore. W 2 godziny po rozpoczęciu zostały rozdane wszystkie kanapki przygotowane na 4 godzinny piknik.

Chwała niech będzie Bogu za jego odczuwalne prowadzenie podczas całego Pikniku.

Zdjęcia z tego wydarzenia możesz obejrzeć na naszym profilu na Facebooku pod bezpośrednim linkiem: https://www.facebook.com/Adwentysciwskoczowie/posts/pfbid02yFd1WbhE2GcTUctUMk3RtFSk9hB2Xgodh5rUom3pdgDyQnk7fSQFAzBkWHhBkEP4l

Pod koniec nabożeństwa podczas konwencji Generation. Youth. Christ. (GYC) Europe, która odbyła się 2 sierpnia 2025 r. w Katowicach, dziesiątki młodych adwentystów z całej Europy podjęło decyzję o wyjeździe na misje. Była to odpowiedź na apel wygłoszony przez Jasona Sligera – misjonarza, który wraz z rodziną pracuje w odległym regionie zachodniej Papui-Nowej Gwinei.

7 SIERPNIA 2025 (NR 1126) [Eud.Adventist.org |Opr. Daniel Kluska]

– Bóg ma pole misyjne, na którym jest zapisane twoje imię – powiedział Sliger do ponad 600 uczestników spotkania, które przebiegało pod hasłem „Do każdego narodu”. – Powiedz Bogu: „Panie, jestem gotów iść. Nie wiem, gdzie to będzie, nie wiem, jak to wszystko się wydarzy, ale jestem gotów zrobić pierwszy krok w tym kierunku”.

Wyjście do ludzi

Po południu setki uczestników GYC podzieliły się na grupy i wyruszyły do centrum Katowic, aby nawiązać kontakt z mieszkańcami. Młodzież rozdawała czasopisma I Like Life oraz Znaki Czasu w czterech lokalizacjach, przeprowadzała ankiety dotyczące wolności religijnej, a także rozdawała bezpłatne książki i fragmenty Pisma Świętego.

Inni śpiewali na deptakach, prowadzili modlitewne spacery i oferowali przechodniom darmowe masaże. Byli też tacy, którzy korzystali z ilustracji oraz dmuchanej makiety przedstawiającej sen z Księgi Daniela 2, aby przyciągnąć i zaangażować słuchaczy. – Wyobraź sobie, że pewnego dnia dowiesz się, iż ktoś swoje pierwsze spotkanie z prawdą biblijną zawdzięcza młodemu człowiekowi, który podszedł i podzielił się z nim przesłaniem wiary i nadziei – mówili organizatorzy. – Nie ma większej radości niż ta!

Żywa ofiara

Podczas porannego przesłania Sliger przypomniał młodym ludziom, że chrześcijanie są posłani na świat jak „owce między wilki”. – To nie jest łatwe zadanie. To wymagające powołanie, ale może być tym, czego Bóg od nas oczekuje – zaznaczył.

Podkreślił też, że przesadne przywiązanie do wygody i bezpieczeństwa osłabiło misyjny zapał, jaki cechował wielu pionierów adwentystycznych. – Dopóki obsesyjnie troszczymy się o własny komfort i bezpieczeństwo, niezdobyci pozostaną niezdobyci – stwierdził.

– Misję adwentystyczną kształtowali młodzi ludzie, którzy wyruszali, nie wiedząc, czy kiedykolwiek wrócą – przypomniał Sliger. – Gdzie jest dziś ta odwaga? Gdzie są ci, którzy mówią: „Wejdę w paszczę lwa, a jeśli Bóg zechce, bym przeżył – dobrze, a jeśli zechce, bym zginął – moje życie jest w Jego rękach. Jestem gotów być żywą ofiarą” – pytał. – Czy jesteś gotów, jeśli zajdzie taka potrzeba, oddać życie, by inni poznali Jezusa? Nie wszyscy zginiecie. Wielu z was będzie żyło długo. Ale niektórzy – być może – tak.

Pilna potrzeba

Misjonarz wyjaśnił, dlaczego konieczne jest ponowne skoncentrowanie się na misji, tak jak czynili to pionierzy Kościoła. – 42% ludności świata – około 3,4 miliarda ludzi – wciąż nie zostało dotkniętych Ewangelią – podkreślił. – Nie możemy tak dalej funkcjonować. Musi się coś zmienić w naszym myśleniu.

Mówca zaapelował, by porzucić pokusę biernego oczekiwania na powrót Jezusa, podczas gdy każdego dnia wielu ludzi umiera, nie słysząc Dobrej Nowiny. – Czas działania jest teraz – zaznaczył.

– Mam 45 lat – wyznał Sliger. – Chciałbym być na waszym miejscu – młodym człowiekiem pod koniec nastoletnich lat lub na początku dwudziestki – i usłyszeć to przesłanie. Dowiedziałem się o istnieniu nieosiągniętych grup dopiero w połowie moich lat 30. Gdy ta informacja do mnie dotarła, byłem naprawdę smutny. A dopiero po czterdziestce mogłem wyjechać na pole misyjne… Chciałbym być na początku mojego życia i oddać jego najlepsze lata na służbę mojemu Mistrzowi.

Wezwanie do aktywnej misji

Na tym tle Sliger wezwał młodzież do poważnego rozważenia wyjazdu misyjnego tam, gdzie Bóg ich powoła. – To nie jest zwykłe zaproszenie. Nie odpowiadajcie tylko dlatego, że inni odpowiadają. To poważne wezwanie – mówił podczas apelu.

Podkreślił, że spotykał się już z sytuacją, gdy ludzie wychodzili do apelu, a potem wracali do dawnego życia. – Nie igra się z Bogiem w ten sposób – przestrzegał. – Ale jeśli naprawdę jesteście poważni i gotowi zrobić następny krok – nie wiedząc, dokąd was zaprowadzi i co będzie oznaczał – powiedzcie: „Panie, chcę być misjonarzem gdziekolwiek na świecie”.

– Ilu z was jest gotowych powiedzieć: „Panie, pójdę i będę Ci służyć jako misjonarz. Wykorzystam swój zawód tutaj i będę go wykonywać w innym kraju, gdzie Jezus nie jest znany, a ja będę światłem w świeckim środowisku pracy. Panie, powołałeś mnie do misji – pokaż mi, kiedy, gdzie i jak najlepiej Ci służyć”?

Generation. Youth. Christ.(GYC)  to niezależna inicjatywa wspierająca, niepowiązana organizacyjnie z Kościołem Adwentystów Dnia Siódmego.

AAI

Źródło: https://adwent.pl/mlodzi-adwentysci-wyjezdzaja-na-misje/

28 czerwca w zborze Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego miał miejsce zjazd okręgowy. Zjazd podzielony był na 3 bloki: Nabożeństwo dopołudniowe, w którym usługiwał m.in. pastor Paweł Ustupski, pierwszy blok popołudniowy, którym był chrzest nad rzeką Wisłą, oraz 3 blok popołudniowy, który skupił się na przywitaniu nowo ochrzczonych i końcowych słowach pastora Pawła.

Do chrztu przystąpiły 4 osoby. Niech Bóg błogosławi ich nowe życie, jakie rozpoczęli u boku Jezusa.

Fotoreportaż znajdziesz na Facebooku pod tym linkiem: https://www.facebook.com/Adwentysciwskoczowie/posts/pfbid0Z6rZyEnxd67jrpPjkeh8m54nB4m83eqbkVwB4ft3F1roTHFFps7nvhaSxPoxe8uBl

Nagrania wideo ze zjazdu:

Jeżeli przez kulturę najogólniej rozumieć religię, moralność, wychowanie, oświatę i naukę, opiekę społeczną, zdrowie oraz literaturę, muzykę i sztukę — to adwentyzm w każdej z tych dziedzin ma swój udział i osiągnięcia.

Adwentyzm jest protestancką orientacją religijną nawiązującą do tradycji apostolskiej oraz reformacyjnego dziedzictwa wiary. Wspiera i umacnia podstawowe kanony wiary chrześcijańskiej.

Religia i moralność

Jednym z takich kanonów jest przestrzeganie Dekalogu, czyli dziesięciorga przykazań Bożych. Regulacje etyczne Dekalogu obejmują olbrzymią sferę oddziaływań w zakresie etyki indywidualnej i społecznej oraz stosunku człowieka do Boga, bliźnich i siebie samego. Adwentyzm traktuje Dekalog jako przejaw Boskiego prawa natury, wszczepionego w ludzkie serca i płynącego z miłości Boga do człowieka. Prawa regulującego kwestie moralne. Prawa, które jest wzorcem życia. To Boski kodeks, według którego będziemy sądzeni na Sądzie Ostatecznym.

Adwentyzm ubogaca chrześcijańską myśl społeczną, poruszając takie tematy jak: godność osoby ludzkiej i prawa człowieka, dostojeństwo małżeństwa i rodziny, etos pracy, potrzeba troski o zdrowie, zwalczanie alkoholizmu, nikotynizmu i narkomanii oraz innych patologii społecznych. Podnosi tematykę umiłowania Ojczyzny, odnowy moralnej, ochrony środowiska, szerzenia pokoju, pluralizmu, tolerancji i wolności religijnej, dialogu międzywyznaniowego oraz współpracy ze wszystkimi ludźmi dobrej woli w czynieniu dobra.

Wychowanie, oświata i nauka

Również w dziedzinie szeroko pojętej edukacji narodowej polski adwentyzm ma swój udział. Kościół adwentystów bowiem zawsze podkreślał doniosłe znaczenie wychowania w dobrze funkcjonującej rodzinie oraz promował zdobywanie wykształcenia jako fundamentu samorealizacji i rozwoju człowieka.

W pierwszym rzędzie należy tu wymienić działalność edukacyjną w postaci katechizacji wiernych. Realizuje się ją w ramach tzw. szkoły sobotniej prowadzonej we wszystkich zborach adwentystycznych oraz w formie katechizacji młodzieży szkolnej w ramach systemu oświaty.

Od roku 1926 działa również założone przez Kościół seminarium duchowne, które po wielu przekształceniach funkcjonuje obecnie w ramach Wyższej Szkoły Teologiczno-Humanistycznej im. Michała Beliny-Czechowskiego w Podkowie Leśnej. Uczelnia ta kształci nie tylko wiernych Kościoła na poziomie licencjackim, ale we współpracy z amerykańskim Uniwersytetem Andrewsa — również na poziomie magisterskim. Przygotowuje do pracy przyszłych duchownych, pedagogów, katechetów, dziennikarzy, promotorów zdrowia, specjalistów z zakresu turystyki śródziemnomorskiej i krajów biblijnych oraz mediów i nauk społecznych. Uczelnię ukończyły już dziesiątki tysięcy osób. Działalność adwentystycznego szkolnictwa stanowi istotny element w formacji duchowej, intelektualnej, moralnej i społecznej młodego pokolenia.

Zdrowie i pomoc społeczna

Niewątpliwym wkładem adwentyzmu w narodową kulturę jest upowszechnianie oświaty zdrowotnej, zasad higieny fizycznej i psychicznej, racjonalnego odżywiania się i właściwego stylu życia. Dzięki Kościołowi nastąpiło spopularyzowanie w naszym kraju tzw. pięciodniowych kuracji odwykowych od palenia tytoniu, jak również kursów antystresowych i zdrowego żywienia. Powstała zainicjowana przez Kościół sieć Klubów Zdrowia. Kościół propaguje także ideę ochrony środowiska naturalnego.

W wymiarze kulturowym mieści się też adwentystyczna działalność w sferze chrześcijańskiego miłosierdzia. Kościół prowadził ją od zawsze, ale w formie wysoce zorganizowanej prowadzi ją od 1995 roku, tj. od powołania do istnienia Chrześcijańskiej Służby Charytatywnej (ChSCh) jako kościelnej osoby prawnej, a jakiś czas później jakoorganizacji pożytku publicznego. Współpracuje ona ze znaną międzynarodową organizacją ADRA (Adventist Development and Relief Agency — Adwentystyczna Agencja Rozwoju i Pomocy), mającą też swój oddział polski pod nazwą ADRA Polska. Wartość różnorodnej pomocy udzielanej przez ChSCh wzrasta rokrocznie, a w 2021 roku wyniosła ponad 13 mln zł.

Działalność dobroczynna to także prowadzenie od roku 1960 Domu Opieki „Samarytanin” w Bielsku-Białej oraz kilku ośrodków wypoczynkowo-zdrowotnych, a również liczne akcje charytatywne na rzecz ofiar wojen i klęsk żywiołowych, ludzi bezdomnych i potrzebujących.

Literatura, muzyka, sztuka

Swój wkład w narodową kulturę ma również działalność wydawnicza polskiego adwentyzmu, którą Kościół rozwija od końca XIX wieku. W roku 1921 Kościół założył własne wydawnictwo, które dziś nosi nazwę Wydawnictwo „Znaki Czasu”. Jeśli uwzględnić liczbę wydanych czasopism i książek o tematyce teologicznej, moralno-społecznej, zdrowotnej, ochrony środowiska, wychowania, patologii społecznych, pokoju i praw człowieka — to trzeba stwierdzić, że wykonane zostało potężne dzieło, i to nie tylko informacyjno-religijne i ewangelizacyjne, lecz także kulturowe.

Do kategorii kulturotwórczych działań Kościoła należy dodać misję medialną realizowaną przez Ośrodek Radiowo-Telewizyjny „Głos Nadziei” (współpracujący m.in. z Polskim Radiem) i telewizję Hope Channel Polska, którą można oglądać w internecie, poprzez aplikacje na smartfony oraz przez cyfrowe dekodery. Programy upowszechniane są również na płytach DVD i Blu-ray oraz poprzez YouTube i Vimeo.

Doniosłą rolę kulturową odgrywał Kościół w dziedzinie kultury muzycznej. Od początku inspirował powstawanie licznych zespołów wokalnych i instrumentalnych w zborach, wydał kilka śpiewników kościelnych, organizował spotkania chórzystów i kursy muzyczne, jak również przeglądy pieśni religijnej, coroczne festiwale muzyczne „Hosanna” w Filharmonii Częstochowskiej.

Sprawy społeczno-polityczne

Adwentyzm z poszanowaniem odnosi się do nadprzyrodzonego i Boskiego porządku świata. Jest świadomy, że formą doczesnej egzystencji ludzkości jest zorganizowane, zapewniające ład publiczny społeczeństwo ludzkie. Coraz częściej Kościół zabiera głos przez swych przedstawicieli w różnych gremiach społecznych oraz wypowiada się

w różnych kwestiach narodowych czy też międzynarodowych. Dość wspomnieć udział przedstawiciela Kościoła w Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego, która przygotowała projekt Konstytucji Rzeczypospolitej z 1997 roku. To również wyraz wpływu na kulturę społeczno-polityczną i sferę spraw publicznych.

Integracja społeczna

Dzięki swej pracy i społecznemu zaangażowaniu Kościół stał się wspólnotą otwartą — nie tylko kultyczną, ale także kulturową, związaną ze sprawami społecznymi i żywo reagującą na problemy i potrzeby społeczeństwa. Kulturowy wkład Kościoła uwidacznia się w wychowaniu wiernych na uczciwych obywateli i godnych zaufania członków społeczeństwa. Całkowicie na przykład rozwiązał Kościół w swoich szeregach problem alkoholizmu, nikotynizmu czy narkomanii, co bez wątpienia należy uznać za pozytywny wkład w kulturę narodu. Angażuje się wreszcie Kościół w różne akcje społeczne, przy współpracy ze wszystkimi ludźmi, Kościołami i instytucjami dobrej woli.

Ku przyszłości

Patrząc wstecz na ponad 130-letnie dzieje polskiej Wspólnoty Adwentystycznej i reprezentowane przez adwentyzm wartości ideowe, religijno-teologiczne i moralno-społeczne oraz oddziaływanie moralne wiernych, nie można nie docenić wkładu polskiego adwentyzmu w rodzimą kulturę narodową.

Polski adwentyzm pragnie nadal rozwijać swe religijne i kulturowe posłannictwo w imię najpiękniejszych idei dobra, prawdy i sprawiedliwości. Związany dziejowo z narodem polskim pragnie wartości te wnosić do wspólnej, chrześcijańskiej i ogólnospołecznej skarbnicy narodowej kultury.

Oprac. M.H.

[Opracowano na podstawie: Zachariasz Łyko, Kościół Adwentystów Dnia Siódmego, Wydawnictwo „Znaki Czasu”, Warszawa 2022].

---

Artykuł pochodzi ze strony internetowej miesięcznika Znaki Czasu.

Źródło: https://adwent.pl/wklad-polskiego-adwentyzmu-w-kulture-narodowa/