W dniu 16 grudnia w siedzibie Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji doszło do spotkania sekretarza stanu (wiceministra) Wiesława Leśniakiewicza z delegacją Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w RP. Przedmiotem wizyty było omówienie sposobów ewentualnego włączenia się Kościoła i jego jednostek organizacyjnych w budowany właśnie system ochrony ludności i obrony cywilnej.

22 GRUDNIA 2025 (NR 1174) [AAI | Olgierd Danielewicz]

Ochrona ludności – jak wynika z projektowanej przez MSWiA ustawy – to system składający się z organów administracji oraz innych podmiotów wykonujących zadania mające na celu zapewnienie m.in. bezpieczeństwa ludności przez ochronę życia i zdrowia ludzi, mienia, potrzeb bytowych w sytuacji zagrożenia. W czasie wojny ochrona ludności staje się obroną cywilną chroniącą cywilów przed wszelkimi zagrożeniami.

Stronę kościelną reprezentowali: przewodniczący Kościoła pastor Jarosław Dzięgielewski, pastor Andrzej Siciński – dyrektor kościelnego Sekretariatu Spraw Publicznych i Wolności Religijnej, Karolina Wójcik-Kozłowska – prezes ADRA Polska (Adwentystycznej Organizacji Pomocy i Rozwoju) oraz Olga Kulinicz – harcmistrz Związku Harcerstwa Adwentystycznego (ZHA).

Wiceministrowi towarzyszył radca ministerstwa Dariusz Marczyński, który jako pierwszy zasugerował potrzebę zorganizowania  takiego spotkania. Sugestia ta została przedstawiona prezes Karolinie Wójcik-Kozłowskiej z ADRA Polska podczas niedawnego szkolenia z zarządzania kryzysowego, jakie miało miejsce w Lublinie.

Podczas spotkania pastor Dzięgielewski zapoznał ministra z działalnością Kościoła w Polsce i na świecie oraz zapewnił o otwartości Kościoła na współpracę z rządem we wszelkich obszarach służących dobru wspólnemu.

Sam zaś wiceminister zapoznał przedstawicieli Kościoła z projektowanym systemem ochrony ludności i obrony cywilnej. Wiceministra interesowały również dotychczasowe działania Kościoła i jego jednostek na tym polu oraz pomocowe zasoby materialne i personalne, które Kościół mógłby w te działania zaangażować. Niezależnie od tego wiceminister zadawał wiele pytań o życie Kościoła i jego wierzenia.

Karolina Wójcik-Kozłowska zapoznała wiceministra z szeroką i owocną działalnością pomocową ADRA Polska w czasie kryzysu uchodźczego, jaki wybuchł w Polsce po rozpoczęciu pełnoskalowej wojny w Ukrainie, oraz o współpracy ADRA z lokalnymi zborami Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, które użyczały na te działania zarówno swoich pomieszczeń, jak i wolontariuszy.  W jej opinii spotkanie w MSWiA było bardzo dobre i inspirujące.

– Pozwoliło nam ono lepiej zrozumieć perspektywę Ministerstwa. Wspólnie dostrzegliśmy obszary, w których możliwa jest odpowiedzialna współpraca oparta na zaufaniu i wspólnych wartościach. Jako ADRA mamy doświadczenie w reagowaniu na kryzysy i możemy wnosić konkretny wkład w budowanie dojrzałego społeczeństwa obywatelskiego. Przygotowanie na sytuacje kryzysowe jest jak ubezpieczanie się – czynione z nadzieją, że nie będzie potrzebne, ale też z poczuciem odpowiedzialności, gdyby jednak przyszło z tego skorzystać. Wierzę, że to dopiero początek dobrej, systemowej współpracy – powiedziała prezes ADRA Polska.

Podobną opinię wyraziła Olga Kulinicz z ZHA:

– To spotkanie pokazało, że jako ZHA mamy pewne zasoby ludzkie i poznawcze, aby wspomóc lokalną społeczność w czasie kryzysu. Widzę też możliwość współpracy w projektach rządowych na rzecz ochrony ludności cywilnej, zwłaszcza w przygotowanie dzieci i młodzieży oraz dorosłych członków Kościoła na czas kryzysu.

W konkluzji uczestnicy spotkania ustalili, że Kościół przeprowadzi szersze wewnętrzne konsultacje w kwestii form i zakresu swego zaangażowania w system ochrony ludności na wypadek różnych kryzysów oraz poinformuje o tym MSWiA. Ministerstwo zaś zaproponuje Kościołowi stosowne do naszych deklaracji i zasobów sposoby i formy współpracy.

– Poza tymi ustaleniami niezwykle ważne z perspektywy Kościoła było dostrzeżenie z perspektywy rządowej, jak wiele tak mała w Polsce społeczność adwentystów dnia siódmego jest w stanie z siebie wykrzesać, gdy nadchodzi kryzys – powiedział pastor Andrzej Siciński. – Każde takie spotkanie buduje społeczną wiarygodność Kościoła, a dzięki niej Kościół Adwentystów Dnia Siódmego może jeszcze efektywniej służyć społeczeństwu.

Olgierd Danielewicz

Źródło: https://adwent.pl/kosciol-i-panstwo-wobec-obecnych-i-przyszlych-kryzysow/

Koniec roku to naturalny czas podsumowań i refleksji nad kierunkiem zachodzących zmian dookoła nas ale także niezmiennie w obszarze działalności Kościoła. Dlatego w rozmowie z przedstawicielami Hope Media Polska przyglądamy się najważniejszym przemianom, jakie w ostatnich miesiącach dokonały się w obszarze działalności wydawniczej, edukacyjnej i medialnej tej instytucji oraz wizji jej dalszej misji w Kościele Adwentystów Dnia Siódmego w Polsce.

Daniel Kluska: W ostatnich miesiącach w Hope Media Polska wydarzyło się bardzo wiele. Czy mógłbyś przybliżyć, co miało miejsce i w jakim kierunku zmierza instytucja?

Tadeusz Niewolik: Pierwsze decyzje o powołaniu jednostki Hope Media Polska zapadły rok temu, w grudniu. Ten proces całego roku był w niektórych momentach dość skomplikowany, wymagał wielu rozmów, uzgodnień i cierpliwości, ale na dziś możemy powiedzieć jednoznacznie: jesteśmy w pełni funkcjonującą instytucją.

Hope Media Polska – jak sama nazwa wskazuje – ma nieść nadzieję. I to nie tylko wewnątrz Kościoła, ale przede wszystkim na zewnątrz, do społeczeństwa, w którym żyjemy. To społeczeństwo jest dziś często mocno „zaświadczone”: czasami religijne, czasami zupełnie nie, często zmęczone językiem instytucjonalnym. Dla mnie to jest bardzo piękny moment, że właśnie teraz, dzięki Bożej łasce, możemy powiedzieć: wchodząc w rok 2026, jesteśmy gotowi podjąć to zadanie.

[DK]: Rada Hope Media Polska zatwierdziła zmianę nazwy „Znaki Czasu” na Magazyn Hope. Jakie cele – duchowe, misyjne i komunikacyjne – stoją za tą zmianą?

[TN]: Założenie jest bardzo konkretne: chcemy, aby około 80% produktów Hope Media Polska miało charakter misyjny i docierało do ludzi spoza Kościoła. Chcemy, by trzy działy – medialny, wydawniczy i kursów online – tworzyły realne, spójne narzędzie komunikacji z człowiekiem, który często nie ma żadnego kontaktu z Kościołem.

Zmiana nazwy magazynu wynika z potrzeby prostszego, bardziej bezpośredniego języka. Już od lipca zmieniliśmy format „Znaków Czasu”: zmienił się układ, tematyka, sposób narracji. Wielu czytelników zauważyło, że treści stały się lżejsze, bardziej przystępne, adresowane do ludzi, którzy myślą inaczej i żyją inaczej.

Korzystamy z doświadczeń Hope Media Europe. Tam zaprzestano wydawania „Znaków Czasu” w dotychczasowej formule i powstał Hope Magazine – magazyn skierowany do społeczeństwa, poruszający tematy zdrowia, relacji, życia rodzinnego, sensu życia i duchowości. Chcemy tą samą drogą pokazać, że jako Adwentyści mamy dobre, aktualne i przyszłościowe przesłanie.

Tomasz Szydłowski: Dla mnie ważne jest też to, że nie budujemy czegoś równoległego do strategii Kościoła. My się w tę strategię wpisujemy. Czerpiemy z doświadczeń globalnych i dzięki temu siła oddziaływania naszych działań może być znacznie większa – być może nawet wykraczająca poza Polskę.

[DK]: Od 2026 roku wszystkie nowe kursy biblijne i zdrowotne mają być realizowane wyłącznie online. Jak ten model ma realnie wpłynąć na relacje z ludźmi i ze zborami?

[TN]: Dotychczas funkcjonowaliśmy głównie w oparciu o kursy papierowe, ale widzimy bardzo wyraźnie, że liczba kursantów systematycznie maleje. Ludzie się wykruszają, zmieniają nawyki, sposób konsumpcji treści.

Wejście w przestrzeń cyfrową daje nam nadzieję dotarcia do znacznie szerszej grupy odbiorców. Oczywiście zdajemy sobie sprawę, że nie dotrzemy w ten sposób do wszystkich – szczególnie do najstarszego pokolenia – ale jednocześnie otwieramy się na tych, którzy nigdy nie sięgnęliby po kurs papierowy.

[TS]: Bardzo ważnym elementem jest system mentoringu, który można też nazwać systemem ambasadorów. Nie chodzi tylko o kursy biblijne, ale o całościowy projekt HOPE. Chcemy być blisko ludzi, nie tylko przekazywać treści, ale budować relacje.

Projekt HOPE nie ma być projektem jednej instytucji medialnej. To ma być projekt całego Kościoła. Każdy adwentysta, po odpowiednim przygotowaniu, może stać się mentorem, osobą towarzyszącą innym w rozwoju duchowym. W ten sposób powstaje naturalny pomost pomiędzy mediami kościelnymi a lokalnymi zborami.

Jednym z wyzwań jest anonimowość internetu. Z jednej strony ludzie ją cenią, z drugiej – coraz bardziej szukają autentycznego kontaktu z drugim człowiekiem. To dla nas jednocześnie bariera i ogromna szansa.

[DK]: Komitet Programowy Hope Media Polska zarekomendował ostatnio przeprowadzenie badań nad wprowadzeniem chrześcijańskich gier planszowych w ofercie Instytucji. Jaką rolę widzicie dla takich narzędzi?

[TN]:  Gry planszowe mają niezwykłą zdolność budowania relacji. Pokazują, że chrześcijaństwo to nie tylko nabożeństwo i kazanie, ale także radość, wspólnota i dobry czas spędzony razem – poza internetem.

[TS]: Podczas konferencji medialnej w Bułgarii nawiązaliśmy realcje z wydawnictwem „Safeliz” z Hiszpanii. Testowanie gier z ich twórcami nie przypominało spotkania biznesowego – te gry natychmiast skracają dystans, budują mosty i otwierają ludzi.

W wielu krajach Europy młodzi ludzie tworzą wokół gier różne kluby i środowiska, często poza budynkiem kościoła. Przykładem w Polsce jest projekt Elyon, który już dziś dystrybuujemy. Chcemy wprowadzać takie produkty na rynek szerzej – nie tylko do środowiska kościelnego.

Potrzebujemy jednak ludzi, którzy pomogą nam w testowaniu i wyborze gier. To zaproszenie do wspólnego budowania misji – również międzypokoleniowej, łączącej dzieci, rodziców i dziadków.

[DK]: Dlaczego rozwój własnej platformy VOD i uniezależnianie się od YouTube jest dziś tak istotne?

[TS]:  YouTube pozostaje bardzo ważnym kanałem dotarcia i nadal będziemy z niego korzystać. Ale dywersyfikacja jest kluczowa. Platformy komercyjne zmieniają regulaminy, algorytmy i definicje treści.

Własna platforma daje stabilność i bezpieczeństwo. Dzięki temu, że jesteśmy częścią globalnej marki Hope, nie musimy wszystkiego tworzyć od zera – korzystamy z gotowych narzędzi i doświadczeń innych ośrodków. To bardzo innowacyjne i odpowiedzialne podejście Kościoła.

[DK]: Jaką rolę ma odegrać nowe studio medialne?

[TN] Obecne studio pozwala coś nagrać, ale nie daje przestrzeni do rozwoju. Nowe studio ma zapewnić warunki do profesjonalnej produkcji programów, reportaży i większych formatów.

W Hope Media Europe widziałem, jak Kościół inwestuje w media – bo media kosztują, wymagają ludzi, sprzętu i wizji. Cieszę się, że polski Kościół podejmuje to wyzwanie.

Wierzę, że powstanie miejsce otwarte na ludzi, rozmowy i twórczą pracę. To wizja trudna, ale bardzo potrzebna.

[TS]:  Jesteśmy cały czas w drodze. Ta droga ma wymiar organizacyjny, ale również głęboko duchowy. Od nowego roku działamy już oficjalnie jako Hope Media Polska, a kolejne projekty będą wdrażane etapami.

Dziękuję za rozmowę.

Źródło: https://adwent.pl/nowa-strategia-wydawnicza-i-rebranding/

W sobotni wieczór 29 listopada zostało zorganizowane spotkanie dla małżeństw, które poprowadzili Edyta i Mirosław Kania. Zostały przygotowane gry, warsztaty i inne atrakcje, dzięki którym małżonkowie mogli jeszcze lepiej się poznać i sprawdzić na ile radzą sobie z trudnymi wyzwaniami jakie przychodzi im się mierzyć. Spotkanie zakończyło się posiłkiem składającym się ze smacznych wegetariańskich potraw. Był czas na prelekcję, zabawę i wspólne rozmowy.

Edyta Żyła-Kania – pracuje w Sekretariacie Rodziny w Diecezji Południowej w Kościele Adwentystów Dnia Siódmego

Psycholog, psychoterapeuta, doktor nauk społecznych. Prowadzi psychoterapię osób dorosłych i młodzieży, a także warsztaty rozwoju osobistego. Jest w trakcie szkolenia do certyfikatu psychoterapeuty psychoanalitycznego. Pracowała także w mediach oraz administracji państwowej, posiada wieloletnie doświadczenie menedżerskie. W wolnych chwilach czyta książki, podróżuje, podziwia piękno przyrody. Lubi spędzać czas ze swoim mężem Mirkiem, który jest jej najbliższym przyjacielem i duchowym powiernikiem.

Fundacja POCIECHA – zwycięzca 2024 i ponownie wśród najlepszych

12 listopada 2025 Czas czytania 2 minuty

W tym roku szczególnym uznaniem została wyróżniona Fundacja Pomocy Dzieciom POCIECHA, która zdobyła I miejsce w konkursie na Najlepszą Kampanię Fundraisingową 2024. Organizacja ponownie znalazła się w gronie nominowanych — tym razem za działania w 2025 roku.

12 LISTOPADA 2025 (NR 1161) [Daniel Kluska]

Fundacja POCIECHA, założona przez Chrześcijańską Służbę Charytatywną, od lat działa na rzecz dzieci i młodzieży z rodzin w trudnej sytuacji życiowej, zapewniając m.in. ciepłe posiłki, wyprawki szkolne, wyjazdy wakacyjne i wsparcie emocjonalne. Jej działania pokazują, jak skuteczny i empatyczny fundraising może realnie zmieniać życie najmłodszych.

Nagrodzona kampania została przygotowana we współpracy z agencją Advalue oraz zespołem Armiger, a dzięki zaangażowaniu darczyńców możliwe było stworzenie przestrzeni wsparcia, w której dzieci czują się ważne, zauważone i bezpieczne.

Organizatorem konkursu jest Polskie Stowarzyszenie Fundraisingu (PSF) – organizacja, która od lat wyznacza standardy pracy fundraiserów, wspiera ich rozwój zawodowy oraz promuje etyczny i profesjonalny fundraising w Polsce. PSF szkoli, certyfikuje i integruje środowisko osób zaangażowanych w pozyskiwanie funduszy na cele społeczne, wzmacniając fundamenty sektora pozarządowego.

Wydarzenie i konkurs mają na celu budowanie kultury wdzięczności, współpracy i odpowiedzialności społecznej, a także inspirowanie kolejnych organizacji do wdrażania skutecznych i przejrzystych strategii fundraisingowych.

AAI

Źródło: https://adwent.pl/fundacja-pociecha-zwyciezca-2024-i-ponownie-wsrod-najlepszych/

W dniach 10–11 października Diecezja Zachodnia Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Polsce zorganizowała pierwszą edycję Konferencji Impact — dwudniowego wydarzenia stworzonego głównie z myślą o młodych dorosłych, ale otwartego dla wszystkich. Mogli wziąć w nim udział zarówno adwentyści, jak i osoby z innych kościołów, a nawet ludzie po prostu „szukający”.

6 LISTOPADA 2025 (NR 1159) [Patrycja Niewolik-Stupp | Zdj. Tomasz Roszak, Arkadiusz Piętka]

To nie była kolejna konferencja z zestawem duchowych porad typu „módl się więcej, postaraj się bardziej”. Zamiast gotowych odpowiedzi — przestrzeń na myślenie. Zamiast duchowego wykładu „jak powinno być” — pytanie: co wiara faktycznie robi z naszym sercem, umysłem i relacjami?

„Lecz Ja jestem Pan, twój Bóg, który rozdziela morze, tak że huczą jego fale.”

Księga Izajasza 51,15

Ten fragment z Księgi Izajasza był motywem przewodnim konferencji. Przypomnieniem, że to Bóg jest Tym, który wywiera prawdziwy wpływ. Tak jak fale potrafią ukształtować brzeg, tak Jego działanie potrafi zmieniać nasze wnętrze, relacje i kierunek życia.

Celem konferencji nie było „duchowe doładowanie”, po którym wraca się do codzienności tak samo jak wcześniej. Chodziło o zmianę spojrzenia: wiara, która leczy zamiast obciążać, rozwija zamiast dusić, wnosi radość zamiast ciężaru

Przestrzeń bez pośpiechu i bez „kościelnego języka”

Zamiast napiętego harmonogramu, organizatorzy zostawili przestrzeń na coś, czego często brakuje na podobnych wydarzeniach: rozmowy przy herbacie, zadawanie pytań, poznawanie nowych osób i po prostu spokojnego bycie razem.

Główny mówca, dr Timothy Jennings — psychiatra, wykładowca i autor książek — mówił o tym, jak to, w jakiego Boga wierzymy, realnie kształtuje nasz mózg, reakcje emocjonalne i sposób budowania relacji. Jego wystąpienia łączyły naukę z duchowością w sposób przystępny i praktyczny. Po południu uczestnicy mogli wybrać warsztaty, podczas których rozmawiano m.in. o wątpliwościach w wierze, o tym, jak tworzyć dobrą wspólnotę, oraz o tym, jak odkrywać sens Biblii także tam, gdzie wydaje się to niezwykle trudne.

Wielu uczestników podkreśliło, że brakowało im takiego miejsca w Kościele – miejsca, gdzie można zadać pytanie, nie bojąc się oceny; gdzie wątpliwości nie traktuje się jak zagrożenia; gdzie wiara nie wyklucza myślenia.

Wiara, która zostawia ślad

Jedna z organizatorek ujęła to tak:

– Chcieliśmy pokazać, że duchowość nie musi być smutna, ciężka i pełna poczucia winy. Niestety, tak wygląda doświadczenie wielu chrześcijan w Polsce. A przecież wiara Jezusa była pełna wolności, miłości i uzdrowienia. Kiedy wiara jest zdrowa  — ma dobry wpływ. Na nas i na ludzi wokół nas – podkreśla.

Po dwóch dniach rozmów, muzyki, śmiechu i refleksji została jedna ważna myśl: prawdziwy wpływ zaczyna się w nas, ale nie zatrzymuje się na nas.

W wieczornej audycji Radia Łódź „Woda nie tylko święcona | Życie wieczne. Trwanie poza czasem” 28 października, redaktor prowadząca Izabela Berkowska zaprosiła do rozmowy pastora Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, Konrada Pasikowskiego, aby porozmawiać o jednym z najbardziej fascynujących i trudnych tematów – życiu po śmierci i nadziei życia wiecznego.

6 LISTOPADA 2025 (NR 1158) [Daniel Kluska]

Rozmowa rozpoczęła się od przeglądu poglądów różnych religii na temat nieśmiertelności duszy. Pastor Pasikowski wyjaśnił różnice pomiędzy wiarą w reinkarnację obecną w hinduizmie i buddyzmie, a koncepcją życia wiecznego w religiach objawionych. Podkreślił, że chrześcijańskie zrozumienie śmierci i zmartwychwstania mocno różni się od idei wędrówki dusz – w Biblii śmierć określana jest jako sen, a nadzieja skupia się na zmartwychwstaniu i nowym życiu, które Bóg przygotował dla wierzących.

W dalszej części rozmowy pastor przedstawił biblijną perspektywę na temat życia wiecznego, odnosząc się do słów z Apokalipsy Jana, w której zapowiedziane jest „nowe niebo i nowa ziemia”. Zwrócił uwagę, że opisy złota, pereł czy miasta Nowej Jerozolimy mają charakter symboliczny – wyrażają doskonałość, harmonię i pełnię życia, które Bóg pragnie przywrócić swojemu stworzeniu.

– Dla nas, ludzi przywiązanych do czasu, trudno jest wyobrazić sobie wieczność. Ale wieczność nie oznacza nudy – przeciwnie, jest niekończącym się odkrywaniem Boga i Jego stworzenia. W człowieku leży naturalna ciekawość, a przebywanie w nieskończoności nie może być monotonne – zaznaczył pastor Pasikowski.

Rozmowa dotknęła również kwestii sprawiedliwości, przebaczenia i natury Boga. Gość programu przypomniał, że Bóg objawiony w Biblii nie pragnie wiecznego cierpienia kogokolwiek, lecz zbawienia każdego człowieka. Z tego względu adwentyści nie wierzą w wieczne piekło, uznając je za niezgodne z Bożym charakterem miłości i sprawiedliwości.

Na zakończenie audycji pastor podkreślił, że wiara w życie wieczne nie jest ucieczką od rzeczywistości, lecz źródłem nadziei, która pozwala przetrwać doświadczenia i lęk przed śmiercią. – „Bóg otrze wszelką łzę z oczu, a śmierci już nie będzie” – przypomniał słowa z Księgi Objawienia 21:4.

Audycja pokazała, że rozmowa o życiu wiecznym to nie tylko refleksja teologiczna, ale również bardzo osobiste poszukiwanie sensu, nadziei i odpowiedzi na pytania o przyszłość każdego z nas.

AAI

Posłuchaj audycji: https://radiolodz.pl/woda-nie-tylko-swiecona-zycie-wieczne-trwanie-poza-czasem-podcast,565836/embed/#?secret=9LCWE1P9cJ#?secret=ILFrNnIwPH

W wieczornej audycji Radia Łódź „Woda nie tylko święcona | Życie wieczne. Trwanie poza czasem” 28 października, redaktor prowadząca Izabela Berkowska zaprosiła do rozmowy pastora Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, Konrada Pasikowskiego, aby porozmawiać o jednym z najbardziej fascynujących i trudnych tematów – życiu po śmierci i nadziei życia wiecznego.

6 LISTOPADA 2025 (NR 1158) [Daniel Kluska]

Rozmowa rozpoczęła się od przeglądu poglądów różnych religii na temat nieśmiertelności duszy. Pastor Pasikowski wyjaśnił różnice pomiędzy wiarą w reinkarnację obecną w hinduizmie i buddyzmie, a koncepcją życia wiecznego w religiach objawionych. Podkreślił, że chrześcijańskie zrozumienie śmierci i zmartwychwstania mocno różni się od idei wędrówki dusz – w Biblii śmierć określana jest jako sen, a nadzieja skupia się na zmartwychwstaniu i nowym życiu, które Bóg przygotował dla wierzących.

W dalszej części rozmowy pastor przedstawił biblijną perspektywę na temat życia wiecznego, odnosząc się do słów z Apokalipsy Jana, w której zapowiedziane jest „nowe niebo i nowa ziemia”. Zwrócił uwagę, że opisy złota, pereł czy miasta Nowej Jerozolimy mają charakter symboliczny – wyrażają doskonałość, harmonię i pełnię życia, które Bóg pragnie przywrócić swojemu stworzeniu.

– Dla nas, ludzi przywiązanych do czasu, trudno jest wyobrazić sobie wieczność. Ale wieczność nie oznacza nudy – przeciwnie, jest niekończącym się odkrywaniem Boga i Jego stworzenia. W człowieku leży naturalna ciekawość, a przebywanie w nieskończoności nie może być monotonne – zaznaczył pastor Pasikowski.

Rozmowa dotknęła również kwestii sprawiedliwości, przebaczenia i natury Boga. Gość programu przypomniał, że Bóg objawiony w Biblii nie pragnie wiecznego cierpienia kogokolwiek, lecz zbawienia każdego człowieka. Z tego względu adwentyści nie wierzą w wieczne piekło, uznając je za niezgodne z Bożym charakterem miłości i sprawiedliwości.

Na zakończenie audycji pastor podkreślił, że wiara w życie wieczne nie jest ucieczką od rzeczywistości, lecz źródłem nadziei, która pozwala przetrwać doświadczenia i lęk przed śmiercią. – „Bóg otrze wszelką łzę z oczu, a śmierci już nie będzie” – przypomniał słowa z Księgi Objawienia 21:4.

Audycja pokazała, że rozmowa o życiu wiecznym to nie tylko refleksja teologiczna, ale również bardzo osobiste poszukiwanie sensu, nadziei i odpowiedzi na pytania o przyszłość każdego z nas.

AAI

Posłuchaj audycji:

https://radiolodz.pl/woda-nie-tylko-swiecona-zycie-wieczne-trwanie-poza-czasem-podcast,565836/embed/#?secret=9LCWE1P9cJ#?secret=ILFrNnIwPH

Kwartalnik “Przegląd Duszpasterski” wydawany jest przez Sekretariat Kaznodziejstwa

Zapraszamy do lektury nowego numeru kwartalnika „Przegląd Duszpasterski” *, wydawanego staraniem Sekretariatu Kaznodziejstwa działającego przy Zarządzie Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Rzeczypospolitej Polskiej.

W tym numerze przeczytasz artykuły:

• 3 Chwała!
• 4 Tworzenie społeczności a gry planszowe
• 8 Starsi zboru jako liderzy
• 10 Klarowna i czysta mowa
• 14 Drzewo, człowiek i darmowy obiad — odkupienie
• 16 Powszechna harmonia — śpiew w chórze
• 18 Boża opatrzność — Boży plan w realizacji
• 20 Nowe w Nowym Roku
• 22 Świadectwo — historia miłości i odkupienia
• 28 Nowa książka Franka M. Hasela: Love Is! A Journey of Grief, Grace, and Gratitude
• 30 Służba diakonów i diakonis
• 32 Jak rozwiązywać konflikty teologiczne. Znaczenie właściwego interpretowania Pisma Świętego i pism Ellen G. White

Numer bieżący i archiwalne znajdziesz na tej stronie: https://adwent.pl/przeglad-duszpasterski-drugi-numer-kwartalnika-2024/

Bezpośredni link do archiwum Przeglądu duszpasterskiego: https://adwent.pl/przeglad-duszpasterski/

W świecie, który przyzwyczaił nas do natychmiastowych reakcji i gwałtownych osądów, XIX Konkurs Chopinowski proponuje coś zupełnie innego: uważne słuchanie.

9 PAŹDZIERNIKA 2025 (NR 1147) [Felieton |Daniel Kluska]

Przez trzy tygodnie Warszawa stanie się miejscem, gdzie ważniejszy od krzykliwych nagłówków wiadomości będzie … oddech między frazami. W sali Filharmonii Narodowej — gdzie odbywają się wszystkie przesłuchania — obok siebie siadają ludzie o różnych poglądach i życiorysach a przez pół godziny – tyle będzie trwało przesłuchanie jednego pianisty – będą oddychać w podobnym rytmie. Taka wspólnota uwagi to dziś rzadkość.

Dostrzegam tutaj także pewien duchowy wymiar: uważność, cisza, wspólnota, otwartość, zgoda na doświadczenie czegoś głębokiego. Nie głośne – choć czasami głuche – internetowe wpisy lecz praktyczny wymiar życia – wejście na salę, zajęcie miejsca, rozluźnienie, wyciszenie telefonu, zwolnienie. Rubato (swobodne kształtowanie czasu w muzyce – chwilowe przyspieszanie lub zwalnianie tempa) może stać się tłem dla głębszej refleksji a pauzy – mogą być momentami duchowej kontemplacji. Muzyka przypomina, że poza codzienną prozą życia potrzebujemy także spokojnego, kołyszącego rytmu piękna, świadomej obecności i poczucia sensu.

Tegoroczny, XIX Konkurs Chopinowski to inauguracja obchodów jego stulecia (swój początek Konkurs miał w 1927 roku). Do rywalizacji stanęło 84 pianistów z 20 krajów (spośród 642 zgłoszeń, 171 dopuszczonych do eliminacji; ostatecznie w eliminacjach wystąpiło 162), a do finału — zgodnie z regulaminem — przejdzie nie więcej niż 10 osób.

Polski akcent

W tegorocznej edycji słyszymy 13 pianistów z Polski, co czyni nas jednym z najliczniej reprezentowanych narodów obok Chin i Japonii – w momencie publikacji tego felietonu do drugiego etapu zakwalifikowało się 4 polaków. Uczestnicy przyjechali z blisko 20 krajów – są wśród nich także wykonawcy z Izraela oraz pianiści związani z Rosją (startują jako indywidualni – neutralni pianiści). W codziennej debacie te nazwy państw potrafią rozpalać emocje; jednak na scenie Filharmonii Narodowej  wspólnym językiem pozostanie wspomniane rubato, cisza i właściwie wyartykułowany dźwięk. To nie naiwność, lecz doświadczenie: muzyka chwilowo burzy nasze mury, przypominając, że konflikt, spór i wojna nigdy nie mają  ostatniego słowa.

Czy to wystarczy, by rozbroić emocje? Nie wiemy. Wiemy natomiast, że podczas tych trzydziestu minut wspólnym, zrozumiałym dla wszystkich językiem jest muzyka, a podziałów jest mniej. Apostoł Paweł napisał:

„On bowiem jest naszym pokojem.
On, który w jedno połączył jednych i drugich
i zburzył w swoim ciele dzielący ich mur wrogości…”List do Efezjan 2,14–16 [Biblia Ekumeniczna]

Selekcja

Droga każdego pianisty na Konkurs Chopinowski była długa i wyczerpująca. Czy to przypomina odrobinę drogę chrześcijanina? Tak i nie zarazem. Bo uczeń Chrystusa ćwiczy wierność, ale nie „zasługuje” sobie na zbawienie swoimi umiejętnościami. O tym prostym, wywrotowym paradoksie przypomina nam znów Paweł:

„Łaską przecież jesteście zbawieni przez wiarę.
Nie od was więc to pochodzi, lecz jest darem Boga.
Nie z powodu uczynków, aby się nikt nie chlubił.”List do Efezjan 2,8–9 [Biblia Ekumeniczna]

Jedna osoba

Sam konkurs jest ściśle „chopinowski” – program to Chopin i tylko Chopin. Każdy etap wymaga innych proporcji: od miniatur w I rundzie po wielkie formy w III, a zwieńczeniem finału są koncerty z orkiestrą. Kalendarz rozpisano klarownie i – co ważne – przypomniano, że to maraton, który potrzebuje i wolty – oznaczenie alternatywnego zakończenia utworu muzycznego, które wykonuje się po powtórzeniu fragmentu utworu – i oddechu.

Z tej perspektywy Konkurs Chopinowski jest pełen chrześcijańskich analogii: kolejne etapy przypominają rytmy naszego duchowego wzrostu; preludia i etiudy są jak pierwsze kroki stawiane z Bogiem, a nokturn – jak wieczorna modlitwa, która domyka dzień. Lecz w Kościele – inaczej niż na scenie filharmonii – nikt nie odpada za nierówny lub gorszy występ. W Kościele nikt nie wręcza „Grand Prix” publiczności. Nagroda nie jest do wygrania; jest do przyjęcia. A jednak dyscyplina pianistów – cisza, skupienie, uwaga i oddech – powinna nas zawstydzać: jak często w naszym chrześcijańskim życiu mamy na to czas?

„Zatrzymajcie się i dowiedzcie,
że Ja jestem Bogiem,
wywyższonym wśród narodów,
wywyższonym na ziemi!”Psalm 46,11, Biblia Ekumeniczna

Te słowa „zatrzymajcie się” są kluczem tegorocznego października. Zatrzymajcie się – mimo wojny w Ukrainie. Zatrzymajcie się – gdy docierają do nas łamiące serce obrazy ze Strefy Gazy. Zatrzymajcie się – kiedy populizm i chrześcijański radykalizm podsuwają zbyt łatwe odpowiedzi i zbyt ostrą retorykę. Zatrzymajcie się – żeby usłyszeć muzykę, ale przede wszystkim: drugiego człowieka.

W Filharmonii siedzą obok siebie ludzie o bardzo różnych poglądach; obok Polaka – Ukrainka, obok Żyda – chrześcijanin, obok sceptyka – gorący wierzący. A jednak przez pół godziny oddychają w tym samym rytmie. Czy nie jest to mała przypowieść o Bożym królestwie?

„Wielki Finał”

W Filharmonii Narodowej byłem dotąd tylko … raz – 27 listopada 2022 roku – na recitalu Grigorija Sokołowa – jednego z najwybitniejszych żyjących pianistów na świecie. Jechałem z Gdyni, gdzie na co dzień mieszkam. Spóźniłem się o trzy i pół minuty. Drzwi do sali były już zamknięte; wstęp dla spóźnionych jest możliwy dopiero podczas oklasków lub w przerwie i bez gwarancji zajęcia wykupionego miejsca. Czekałem więc do pauzy, ucząc się na własnej skórze koncertowej etykiety uważności i słuchając występu na jednym z zawieszonych przed salą telewizorów.

Sokołow uchodzi za artystę, który gra wyłącznie recitale (od lat unika występów z orkiestrą), jego wieczory to półmrok, maksymalne skupienie i… długie serie bisów – nierzadko do sześciu. Ostatecznie pisane mi było usłyszeć Sokolova na żywo i wszedłem do Sali. Tego wieczora bisował 6 razy.

Dzisiaj wraca do mnie pytanie: a jeśli „spóźnimy” się na największe wydarzenie w historii ludzkości – powrót Zbawiciela po zbuntowanego człowieka? Filharmonia może zamknąć drzwi sali koncertowej. Bóg drzwi łaski – nie. W przypowieściach Jezus ostrzega, by nie odwlekać decyzji, ale dziś „czas przychylności” trwa.

Dla mnie tamten wieczór był lekcją.
Kto naprawdę chce słuchać, przychodzi wcześniej.
Z otwartym, choć nie zawsze od razu gotowym sercem.

Daniel Kluska

Źródło: https://adwent.pl/zatrzymaj-sie/

18 października rozpoczęły się spotkania z Księgą Daniela i Księgą Apokalipsy. Spotkania prowadzi pastor Mieczysław Tarasiuk. Dwie niezwykłe księgi Biblii, które tak wiele zawierają informacji o tym co miało się stać i o tym co jeszcze przed nami. Bóg w swej dobroci objawia nam przyszłość, chcę nas na nią przygotować, a przed wszystkim pokazać, że zależy mu na każdym człowieku i jego zbawieniu. Spotkania prowadzone będą przez 3 weekendy i zakończą się 2 listopada.

Dla tych, którzy nie mogą uczestniczyć w tych spotkaniach staramy się na bieżąco udostępniać nagrania:

W dwa październikowe weekendy w naszym zborze w Skoczowie mają miejsce wykłady dotyczące zdrowia, które prowadzi Beata Głowacka.

Wykłady są nagrywane, więc ci którzy nie mogli przyjść i posłuchać na żywo mogą je obejrzeć na stronie poświęconej tym wykładom: https://skoczow.maranatha.pl/cztery-sposoby-na-cofniecie-zegara-biologicznego-beata-glowacka-skoczow/

Nagrania dostępne są na naszym kanale YouTube pod playlistą: https://youtube.com/playlist?list=PLbteVrz6sILYjdKrP5g8lNZEYxclma-fO&si=ypHyvBYnHm_WUcH-