Kategoria: wydarzenia z kraju

W wieczornej audycji Radia Łódź „Woda nie tylko święcona | Życie wieczne. Trwanie poza czasem” 28 października, redaktor prowadząca Izabela Berkowska zaprosiła do rozmowy pastora Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, Konrada Pasikowskiego, aby porozmawiać o jednym z najbardziej fascynujących i trudnych tematów – życiu po śmierci i nadziei życia wiecznego.

6 LISTOPADA 2025 (NR 1158) [Daniel Kluska]

Rozmowa rozpoczęła się od przeglądu poglądów różnych religii na temat nieśmiertelności duszy. Pastor Pasikowski wyjaśnił różnice pomiędzy wiarą w reinkarnację obecną w hinduizmie i buddyzmie, a koncepcją życia wiecznego w religiach objawionych. Podkreślił, że chrześcijańskie zrozumienie śmierci i zmartwychwstania mocno różni się od idei wędrówki dusz – w Biblii śmierć określana jest jako sen, a nadzieja skupia się na zmartwychwstaniu i nowym życiu, które Bóg przygotował dla wierzących.

W dalszej części rozmowy pastor przedstawił biblijną perspektywę na temat życia wiecznego, odnosząc się do słów z Apokalipsy Jana, w której zapowiedziane jest „nowe niebo i nowa ziemia”. Zwrócił uwagę, że opisy złota, pereł czy miasta Nowej Jerozolimy mają charakter symboliczny – wyrażają doskonałość, harmonię i pełnię życia, które Bóg pragnie przywrócić swojemu stworzeniu.

– Dla nas, ludzi przywiązanych do czasu, trudno jest wyobrazić sobie wieczność. Ale wieczność nie oznacza nudy – przeciwnie, jest niekończącym się odkrywaniem Boga i Jego stworzenia. W człowieku leży naturalna ciekawość, a przebywanie w nieskończoności nie może być monotonne – zaznaczył pastor Pasikowski.

Rozmowa dotknęła również kwestii sprawiedliwości, przebaczenia i natury Boga. Gość programu przypomniał, że Bóg objawiony w Biblii nie pragnie wiecznego cierpienia kogokolwiek, lecz zbawienia każdego człowieka. Z tego względu adwentyści nie wierzą w wieczne piekło, uznając je za niezgodne z Bożym charakterem miłości i sprawiedliwości.

Na zakończenie audycji pastor podkreślił, że wiara w życie wieczne nie jest ucieczką od rzeczywistości, lecz źródłem nadziei, która pozwala przetrwać doświadczenia i lęk przed śmiercią. – „Bóg otrze wszelką łzę z oczu, a śmierci już nie będzie” – przypomniał słowa z Księgi Objawienia 21:4.

Audycja pokazała, że rozmowa o życiu wiecznym to nie tylko refleksja teologiczna, ale również bardzo osobiste poszukiwanie sensu, nadziei i odpowiedzi na pytania o przyszłość każdego z nas.

AAI

Posłuchaj audycji: https://radiolodz.pl/woda-nie-tylko-swiecona-zycie-wieczne-trwanie-poza-czasem-podcast,565836/embed/#?secret=9LCWE1P9cJ#?secret=ILFrNnIwPH

W wieczornej audycji Radia Łódź „Woda nie tylko święcona | Życie wieczne. Trwanie poza czasem” 28 października, redaktor prowadząca Izabela Berkowska zaprosiła do rozmowy pastora Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, Konrada Pasikowskiego, aby porozmawiać o jednym z najbardziej fascynujących i trudnych tematów – życiu po śmierci i nadziei życia wiecznego.

6 LISTOPADA 2025 (NR 1158) [Daniel Kluska]

Rozmowa rozpoczęła się od przeglądu poglądów różnych religii na temat nieśmiertelności duszy. Pastor Pasikowski wyjaśnił różnice pomiędzy wiarą w reinkarnację obecną w hinduizmie i buddyzmie, a koncepcją życia wiecznego w religiach objawionych. Podkreślił, że chrześcijańskie zrozumienie śmierci i zmartwychwstania mocno różni się od idei wędrówki dusz – w Biblii śmierć określana jest jako sen, a nadzieja skupia się na zmartwychwstaniu i nowym życiu, które Bóg przygotował dla wierzących.

W dalszej części rozmowy pastor przedstawił biblijną perspektywę na temat życia wiecznego, odnosząc się do słów z Apokalipsy Jana, w której zapowiedziane jest „nowe niebo i nowa ziemia”. Zwrócił uwagę, że opisy złota, pereł czy miasta Nowej Jerozolimy mają charakter symboliczny – wyrażają doskonałość, harmonię i pełnię życia, które Bóg pragnie przywrócić swojemu stworzeniu.

– Dla nas, ludzi przywiązanych do czasu, trudno jest wyobrazić sobie wieczność. Ale wieczność nie oznacza nudy – przeciwnie, jest niekończącym się odkrywaniem Boga i Jego stworzenia. W człowieku leży naturalna ciekawość, a przebywanie w nieskończoności nie może być monotonne – zaznaczył pastor Pasikowski.

Rozmowa dotknęła również kwestii sprawiedliwości, przebaczenia i natury Boga. Gość programu przypomniał, że Bóg objawiony w Biblii nie pragnie wiecznego cierpienia kogokolwiek, lecz zbawienia każdego człowieka. Z tego względu adwentyści nie wierzą w wieczne piekło, uznając je za niezgodne z Bożym charakterem miłości i sprawiedliwości.

Na zakończenie audycji pastor podkreślił, że wiara w życie wieczne nie jest ucieczką od rzeczywistości, lecz źródłem nadziei, która pozwala przetrwać doświadczenia i lęk przed śmiercią. – „Bóg otrze wszelką łzę z oczu, a śmierci już nie będzie” – przypomniał słowa z Księgi Objawienia 21:4.

Audycja pokazała, że rozmowa o życiu wiecznym to nie tylko refleksja teologiczna, ale również bardzo osobiste poszukiwanie sensu, nadziei i odpowiedzi na pytania o przyszłość każdego z nas.

AAI

Posłuchaj audycji:

https://radiolodz.pl/woda-nie-tylko-swiecona-zycie-wieczne-trwanie-poza-czasem-podcast,565836/embed/#?secret=9LCWE1P9cJ#?secret=ILFrNnIwPH

Kwartalnik “Przegląd Duszpasterski” wydawany jest przez Sekretariat Kaznodziejstwa

Zapraszamy do lektury nowego numeru kwartalnika „Przegląd Duszpasterski” *, wydawanego staraniem Sekretariatu Kaznodziejstwa działającego przy Zarządzie Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Rzeczypospolitej Polskiej.

W tym numerze przeczytasz artykuły:

• 3 Chwała!
• 4 Tworzenie społeczności a gry planszowe
• 8 Starsi zboru jako liderzy
• 10 Klarowna i czysta mowa
• 14 Drzewo, człowiek i darmowy obiad — odkupienie
• 16 Powszechna harmonia — śpiew w chórze
• 18 Boża opatrzność — Boży plan w realizacji
• 20 Nowe w Nowym Roku
• 22 Świadectwo — historia miłości i odkupienia
• 28 Nowa książka Franka M. Hasela: Love Is! A Journey of Grief, Grace, and Gratitude
• 30 Służba diakonów i diakonis
• 32 Jak rozwiązywać konflikty teologiczne. Znaczenie właściwego interpretowania Pisma Świętego i pism Ellen G. White

Numer bieżący i archiwalne znajdziesz na tej stronie: https://adwent.pl/przeglad-duszpasterski-drugi-numer-kwartalnika-2024/

Bezpośredni link do archiwum Przeglądu duszpasterskiego: https://adwent.pl/przeglad-duszpasterski/

W świecie, który przyzwyczaił nas do natychmiastowych reakcji i gwałtownych osądów, XIX Konkurs Chopinowski proponuje coś zupełnie innego: uważne słuchanie.

9 PAŹDZIERNIKA 2025 (NR 1147) [Felieton |Daniel Kluska]

Przez trzy tygodnie Warszawa stanie się miejscem, gdzie ważniejszy od krzykliwych nagłówków wiadomości będzie … oddech między frazami. W sali Filharmonii Narodowej — gdzie odbywają się wszystkie przesłuchania — obok siebie siadają ludzie o różnych poglądach i życiorysach a przez pół godziny – tyle będzie trwało przesłuchanie jednego pianisty – będą oddychać w podobnym rytmie. Taka wspólnota uwagi to dziś rzadkość.

Dostrzegam tutaj także pewien duchowy wymiar: uważność, cisza, wspólnota, otwartość, zgoda na doświadczenie czegoś głębokiego. Nie głośne – choć czasami głuche – internetowe wpisy lecz praktyczny wymiar życia – wejście na salę, zajęcie miejsca, rozluźnienie, wyciszenie telefonu, zwolnienie. Rubato (swobodne kształtowanie czasu w muzyce – chwilowe przyspieszanie lub zwalnianie tempa) może stać się tłem dla głębszej refleksji a pauzy – mogą być momentami duchowej kontemplacji. Muzyka przypomina, że poza codzienną prozą życia potrzebujemy także spokojnego, kołyszącego rytmu piękna, świadomej obecności i poczucia sensu.

Tegoroczny, XIX Konkurs Chopinowski to inauguracja obchodów jego stulecia (swój początek Konkurs miał w 1927 roku). Do rywalizacji stanęło 84 pianistów z 20 krajów (spośród 642 zgłoszeń, 171 dopuszczonych do eliminacji; ostatecznie w eliminacjach wystąpiło 162), a do finału — zgodnie z regulaminem — przejdzie nie więcej niż 10 osób.

Polski akcent

W tegorocznej edycji słyszymy 13 pianistów z Polski, co czyni nas jednym z najliczniej reprezentowanych narodów obok Chin i Japonii – w momencie publikacji tego felietonu do drugiego etapu zakwalifikowało się 4 polaków. Uczestnicy przyjechali z blisko 20 krajów – są wśród nich także wykonawcy z Izraela oraz pianiści związani z Rosją (startują jako indywidualni – neutralni pianiści). W codziennej debacie te nazwy państw potrafią rozpalać emocje; jednak na scenie Filharmonii Narodowej  wspólnym językiem pozostanie wspomniane rubato, cisza i właściwie wyartykułowany dźwięk. To nie naiwność, lecz doświadczenie: muzyka chwilowo burzy nasze mury, przypominając, że konflikt, spór i wojna nigdy nie mają  ostatniego słowa.

Czy to wystarczy, by rozbroić emocje? Nie wiemy. Wiemy natomiast, że podczas tych trzydziestu minut wspólnym, zrozumiałym dla wszystkich językiem jest muzyka, a podziałów jest mniej. Apostoł Paweł napisał:

„On bowiem jest naszym pokojem.
On, który w jedno połączył jednych i drugich
i zburzył w swoim ciele dzielący ich mur wrogości…”List do Efezjan 2,14–16 [Biblia Ekumeniczna]

Selekcja

Droga każdego pianisty na Konkurs Chopinowski była długa i wyczerpująca. Czy to przypomina odrobinę drogę chrześcijanina? Tak i nie zarazem. Bo uczeń Chrystusa ćwiczy wierność, ale nie „zasługuje” sobie na zbawienie swoimi umiejętnościami. O tym prostym, wywrotowym paradoksie przypomina nam znów Paweł:

„Łaską przecież jesteście zbawieni przez wiarę.
Nie od was więc to pochodzi, lecz jest darem Boga.
Nie z powodu uczynków, aby się nikt nie chlubił.”List do Efezjan 2,8–9 [Biblia Ekumeniczna]

Jedna osoba

Sam konkurs jest ściśle „chopinowski” – program to Chopin i tylko Chopin. Każdy etap wymaga innych proporcji: od miniatur w I rundzie po wielkie formy w III, a zwieńczeniem finału są koncerty z orkiestrą. Kalendarz rozpisano klarownie i – co ważne – przypomniano, że to maraton, który potrzebuje i wolty – oznaczenie alternatywnego zakończenia utworu muzycznego, które wykonuje się po powtórzeniu fragmentu utworu – i oddechu.

Z tej perspektywy Konkurs Chopinowski jest pełen chrześcijańskich analogii: kolejne etapy przypominają rytmy naszego duchowego wzrostu; preludia i etiudy są jak pierwsze kroki stawiane z Bogiem, a nokturn – jak wieczorna modlitwa, która domyka dzień. Lecz w Kościele – inaczej niż na scenie filharmonii – nikt nie odpada za nierówny lub gorszy występ. W Kościele nikt nie wręcza „Grand Prix” publiczności. Nagroda nie jest do wygrania; jest do przyjęcia. A jednak dyscyplina pianistów – cisza, skupienie, uwaga i oddech – powinna nas zawstydzać: jak często w naszym chrześcijańskim życiu mamy na to czas?

„Zatrzymajcie się i dowiedzcie,
że Ja jestem Bogiem,
wywyższonym wśród narodów,
wywyższonym na ziemi!”Psalm 46,11, Biblia Ekumeniczna

Te słowa „zatrzymajcie się” są kluczem tegorocznego października. Zatrzymajcie się – mimo wojny w Ukrainie. Zatrzymajcie się – gdy docierają do nas łamiące serce obrazy ze Strefy Gazy. Zatrzymajcie się – kiedy populizm i chrześcijański radykalizm podsuwają zbyt łatwe odpowiedzi i zbyt ostrą retorykę. Zatrzymajcie się – żeby usłyszeć muzykę, ale przede wszystkim: drugiego człowieka.

W Filharmonii siedzą obok siebie ludzie o bardzo różnych poglądach; obok Polaka – Ukrainka, obok Żyda – chrześcijanin, obok sceptyka – gorący wierzący. A jednak przez pół godziny oddychają w tym samym rytmie. Czy nie jest to mała przypowieść o Bożym królestwie?

„Wielki Finał”

W Filharmonii Narodowej byłem dotąd tylko … raz – 27 listopada 2022 roku – na recitalu Grigorija Sokołowa – jednego z najwybitniejszych żyjących pianistów na świecie. Jechałem z Gdyni, gdzie na co dzień mieszkam. Spóźniłem się o trzy i pół minuty. Drzwi do sali były już zamknięte; wstęp dla spóźnionych jest możliwy dopiero podczas oklasków lub w przerwie i bez gwarancji zajęcia wykupionego miejsca. Czekałem więc do pauzy, ucząc się na własnej skórze koncertowej etykiety uważności i słuchając występu na jednym z zawieszonych przed salą telewizorów.

Sokołow uchodzi za artystę, który gra wyłącznie recitale (od lat unika występów z orkiestrą), jego wieczory to półmrok, maksymalne skupienie i… długie serie bisów – nierzadko do sześciu. Ostatecznie pisane mi było usłyszeć Sokolova na żywo i wszedłem do Sali. Tego wieczora bisował 6 razy.

Dzisiaj wraca do mnie pytanie: a jeśli „spóźnimy” się na największe wydarzenie w historii ludzkości – powrót Zbawiciela po zbuntowanego człowieka? Filharmonia może zamknąć drzwi sali koncertowej. Bóg drzwi łaski – nie. W przypowieściach Jezus ostrzega, by nie odwlekać decyzji, ale dziś „czas przychylności” trwa.

Dla mnie tamten wieczór był lekcją.
Kto naprawdę chce słuchać, przychodzi wcześniej.
Z otwartym, choć nie zawsze od razu gotowym sercem.

Daniel Kluska

Źródło: https://adwent.pl/zatrzymaj-sie/

18 października rozpoczęły się spotkania z Księgą Daniela i Księgą Apokalipsy. Spotkania prowadzi pastor Mieczysław Tarasiuk. Dwie niezwykłe księgi Biblii, które tak wiele zawierają informacji o tym co miało się stać i o tym co jeszcze przed nami. Bóg w swej dobroci objawia nam przyszłość, chcę nas na nią przygotować, a przed wszystkim pokazać, że zależy mu na każdym człowieku i jego zbawieniu. Spotkania prowadzone będą przez 3 weekendy i zakończą się 2 listopada.

Dla tych, którzy nie mogą uczestniczyć w tych spotkaniach staramy się na bieżąco udostępniać nagrania:

W dwa październikowe weekendy w naszym zborze w Skoczowie mają miejsce wykłady dotyczące zdrowia, które prowadzi Beata Głowacka.

Wykłady są nagrywane, więc ci którzy nie mogli przyjść i posłuchać na żywo mogą je obejrzeć na stronie poświęconej tym wykładom: https://skoczow.maranatha.pl/cztery-sposoby-na-cofniecie-zegara-biologicznego-beata-glowacka-skoczow/

Nagrania dostępne są na naszym kanale YouTube pod playlistą: https://youtube.com/playlist?list=PLbteVrz6sILYjdKrP5g8lNZEYxclma-fO&si=ypHyvBYnHm_WUcH-

24 września w Sali Widowiskowej „Pod Pegazem” w Skoczowie miała miejsce wystawa Expo Zdrowie. W godzinach od 14.00 do 17.00 uczestnicy mogli bezpłatnie skorzystać z różnych badań, a wśród nich były takie jak: pomiar ciśnienia krwi, BMI, poziom cukru, wydolność płuc, test harwardzki, wiek biologiczny. Były też stanowiska z bezpłatną literaturą, degustacją wegetariańskich potraw, oraz stanowisko o leczniczym działaniu wody.

Program został zorganizowany przez Chrześcijańską Służbę Charytatywną Blisko Serca – filię w Skoczowie i Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w Cieszynie.

Zdjęcia z tego spotkania można obejrzeć w poniższych miejscach:

Facebook Adwentyści w Skoczowie

Portal ox.pl

W dniach 13–14 września 2025 roku w Podkowie Leśnej odbyła się coroczna Ogólnopolska Konferencja Starszych Zborów, której tematem przewodnim było: „Kościół wolny od przemocy”. Program rozpoczął się w sobotę o godz. 15:00 (wcześniej o 13:30 zaplanowano posiłek), a zakończył obiadem w niedzielę o godz. 13:00.

16 WRZEŚNIA 2025 (NR 1137) [AAI | Daniel Kluska – Fot. Jonatan Kasperczak]

Spotkanie Starszych Zborów to czas, kiedy doświadczenie i refleksja splatają się w atmosferze wzajemnego zrozumienia. Tegoroczny temat „Kościół wolny od przemocy” przypomniał, jak ważne jest budowanie środowisk opartych na zaufaniu, bezpieczeństwie i szacunku.

Konferencja miała na celu zwrócenie uwagi na rosnące zjawisko przemocy w różnych formach oraz refleksję na tym, jak problem ten może dotyczyć także środowiska adwentystycznego. Uczestnicy dyskutowali o sposobach wspierania osób dotkniętych przemocą i tworzenia w zborach przyjaznej, bezpiecznej przestrzeni.

Głównymi prelegentami konferencji byli:

• Helgi Jónsson, lekarz psychiatra z Reykjaviku (Islandia), specjalista z psychiatrii w Islandii i Danii, prelegent na międzynarodowych wydarzeniach medycznych oraz były pracownik Departamentu Zdrowia Wydziału Transeuropejskiego naszego Kościoła;
• Iza i Marek Lewosińscy, specjaliści psychoterapii uzależnień, terapeuci par, psychoterapii pozytywnej i transkulturowej, pracujący w Centrum Zdrowia Psychicznego i Leczenia Uzależnień Integrum.

Konferencja obejmowała także czas na dzielenie się doświadczeniami, uwielbienia, modlitwę oraz pytania związane z życiem i misją Kościoła. Spotkanie było okazją do budowania więzi między liderami zborów oraz inspirowania się nawzajem w tworzeniu środowisk pełnych zaufania, bezpieczeństwa i troski o drugiego człowieka.

Wspólnie przeżywane chwile pokazują, że prawdziwa siła tkwi w gotowości do wspierania się nawzajem i tworzenia przestrzeni, w których każdy może poczuć się wysłuchany i doceniony. To przypomnienie, że wspólnota nie jest tylko obecnością w tym samym miejscu, lecz wspólnym kształtowaniem świata, w którym wartości i troska o drugiego człowieka stają się rzeczywistością.

AAI

Źródło: https://adwent.pl/konferencja-starszych-zborow-w-obiektywie/

Zdjęcia z konferencji znajdziesz na stronie: https://adwent.pl/konferencja-starszych-zborow-w-obiektywie/

W Podkowie Leśnej odbyła się doroczna Konferencja Starszych Zborów, wydarzenie, które każdego roku gromadzi liderów i przedstawicieli wspólnot adwentystycznych z całej Polski. To czas spotkań, modlitwy, wymiany doświadczeń i wspólnego poszukiwania odpowiedzi na wyzwania, przed którymi stają zbory. Tegoroczna edycja odbyła się pod hasłem „Kościół wolny od przemocy”, a całość otworzyła refleksja pastora Jarosława Dzięgielewskiego.

14 WRZEŚNIA 2025 (NR 1136) [AAI | Daniel Kluska]

Dlaczego taki temat?

Już na samym początku pastor podzielił się doświadczeniem, które towarzyszyło mu w przygotowaniach do konferencji. „Spotkałem się z tymi pytaniami wiele razy, w różnych miejscach… ‘Po co? Po co nam taki temat?’” – mówił. I od razu wskazał na dane, które nie pozwalają przejść obok sprawy obojętnie. „Co trzecie dziecko w Polsce doświadcza przemocy ze strony bliskich dorosłych. (…) To ogromne zjawisko, które funkcjonuje w naszym społeczeństwie i nie możemy przed tym uciec”.

Jak dodał, przemoc przybiera różne formy – fizyczną, psychiczną, seksualną, ekonomiczną, a także duchową. Co więcej, wiele przypadków nigdy nie zostaje zgłoszonych, co oznacza, że faktyczna skala problemu jest jeszcze większa niż ta, którą pokazują oficjalne statystyki.

Czy Kościół jest od tego wolny?

Jednym z najmocniejszych momentów refleksji była szczera obserwacja dotycząca życia wspólnoty adwentystycznej. „Są osoby, które wśród Adwentystów doświadczyły przemocy w każdym jej rodzaju – fizycznej, psychicznej, finansowej, seksualnej i duchowej” – powiedział Dzięgielewski. Podkreślił jednocześnie, że choć w Kościele problem ten może występować w mniejszej skali niż w społeczeństwie, to w żadnym wypadku nie można go ignorować. „To nie oznacza, że jesteśmy od tego wolni. To nie oznacza, że nie mamy nad czym pracować pod tym względem” – dodał.

Misja Kościoła – odpowiedź na potrzeby

Pastor nawiązał też do szerszej perspektywy misji Kościoła. Wspominał prowadzone w latach 80. akcje odwykowe dla palaczy tytoniu. Choć – jak przyznał – nie zawsze owocowały one decyzjami o chrzcie, miały ogromne znaczenie dla jakości życia uczestników. „Robiłem to przede wszystkim po to, żeby tym ludziom pomóc. Jeśli mógłbym choć odrobinę poprawić ich prawdziwy komfort życia – chwała Bogu” – wyznał.

Nie było potrzeby organizować terapii odwykowych dla adwentystów, ale stały się one częścią naszej misji. Podobnie w kwestii przemocy – nawet jeśli ktoś nie dostrzega jej w Kościele, z pewnością jest to ogromne problem społeczny, w który możemy i powinniśmy się zaangażować. Jezus nie skupiał się wyłącznie na głoszeniu nauki, ale odpowiadał na realne potrzeby ludzi – uzdrawiał, karmił, podnosił. „Pan Jezus pomagał. (…) My musimy nauczyć się rozpoznawać ludzkie potrzeby i z Bożą pomocą pomagać tym ludziom” – akcentował.

Biblijne i duchowe źródła refleksji

W swojej wypowiedzi pastor sięgnął do Pisma Świętego. Wskazał, że przemoc pojawiła się na świecie niemal natychmiast po upadku człowieka w grzech – w historii Kaina i Abla. Zacytował również Ellen White: „W Królestwie Chrystusa nie ma miejsca na żadne narzędzie przemocy”.

Zwrócił też uwagę, że często nawet w środowiskach chrześcijańskich nadużywa się tekstów biblijnych, które – wyrwane z kontekstu – bywają pretekstem do stosowania kar cielesnych.

Jezus – wzór odpowiedzi na przemoc

Najbardziej poruszające były jednak fragmenty, w których mówca odwoływał się do życia Jezusa. Przypomniał, że Chrystus doświadczał przemocy od narodzin aż po Golgotę: „A jednak reagował spokojem i miłością. Kiedy uczniowie atakowali Marię z Betanii, która wzięła funt szlachetnego olejku nardowego i namaszczając nogi Jezusa, następnie otarła je swoimi włosami, powiedział: ‘Zostawcie ją w spokoju’”.

To właśnie ten przykład ma być – zdaniem pastora – wzorem dla Kościoła dzisiaj. „Obyśmy w sytuacjach przemocy byli tymi, którzy w imieniu Jezusa ratują, wzmacniają i podnoszą. Którzy niosą olejek radości i przyjemną woń dla ludzi” – podsumował.

Ton dla całej konferencji

Refleksja otwierająca konferencję w Podkowie Leśnej nadała ton całemu wydarzeniu. Pastor Jarosław Dzięgielewski jasno wskazał, że Kościół powinien być przestrzenią bezpieczną i wolną od przemocy, miejscem, w którym każdy doświadcza miłości, akceptacji i wsparcia.

To wezwanie, by w imię Chrystusa reagować na zło, rozpoznawać potrzeby i stawać się świadectwem miłości w świecie, który wciąż pełen jest cierpienia i przemocy.

AAI

Źródło: https://adwent.pl/kosciol-wolny-od-przemocy-refleksja-otwierajaca-konferencje-starszych-zborow-w-podkowie-lesnej/

W nocy z 9 na 10 września polskie służby ogłosiły, że wielokrotnie naruszono polską przestrzeń powietrzną przez rosyjskie drony. Zgodnie z komunikatami rządu i wojsk, obiekty stwarzające zagrożenie zostały zestrzelone, a w kraju podniesiono gotowość systemów obrony powietrznej; czasowo wstrzymano też ruch na części lotnisk, w tym w Warszawie. Premier Donald Tusk nazwał incydent „aktem agresji”, a decyzje koordynowano we współpracy z sojusznikami z NATO.

11 WRZEŚNIA 2025 (NR 1135) [Felieton |Daniel Kluska]

To, co wydarzyło się nad naszymi głowami, jest obrazem czegoś, co już od dawna dzieje się… w naszym życiu. Jeśli granice państwa potrafią naruszyć obce drony, to czy granice sumienia i serca nie bywają równie często penetrowane przez „obce myśli”: podszepty lęku, cynizmu, podejrzliwości, rezygnacji?

Brakujące strony

W pewnej starej bibliotece, brakowało ostatnich stron interesującej powieści. Czytelnik zostawał z urwaną historią i pytaniem: „Co dalej?”. Jednak czujny bibliotekarz – w odpowiednim momencie – wręczał czytelnikom brakujący rozdział, który – w przypadku tego akurat wydania – często wypadał z książki.

To trafna metafora naszej epoki. Z perspektywy biblijnej jesteśmy blisko finału ”ostatniego rozdziału” – nie w sensie kalendarzowej wyliczanki, ale jakości czasu, w którym „miłość wielu oziębnie”, a serca będą kuszone do kapitulacji. (Mt 24,12) Nasze dni bywają niekiedy jak opowieść bez ostatnich stron. Dobra wiadomość? Bóg trzyma ten rozdział i „we właściwym momencie włoży go na miejsce”. (J 14,1–3)

W tym właśnie czasie rozbrzmiewa Jezusowe: „Niech się nie trwoży serce wasze”. Zwraca uwagę prosta logika obietnicy: „Idę – przygotuję – przyjdę – wezmę”. Podmiotem działania jest On. Naszym zadaniem jest zaufanie i wytrwałość, nie panika i gorączkowe „domykanie fabuły” własnymi siłami. (J 14,1–3; Hbr 10,36–37).

Właściwe procedury

Co robi państwo napadnięte przez roje obcych dronów? Uruchamia wczesne ostrzeganie, wprowadza gotowość obronną, identyfikuje cele, neutralizuje zagrożenie, a potem zabezpiecza szczątki i uczy się na przyszłość. Taką samą procedurę można zastosować duchowo:

1. Wczesne ostrzeganie – modlitwa zamiast paniki. Zanim myśl rozrośnie się w lęk, przynieś ją Bogu: „Panie, to wlatuje w moje niebo. Oddaję Ci to”. (Flp 4,6–7)
2. Gotowość obronna – Słowo zamiast szumu. Codzienny kontakt z Pismem Świętym tworzy nawyk, który rozpoznaje „obce” sygnały. Bez Pisma zbyt łatwo wierzymy nagłówkom bardziej niż obietnicom.
3. Identyfikacja i neutralizacja – nazywaj rzeczy po imieniu. „To jest pokusa”, „ta myśl nie pochodzi od Boga”, „to strach i lęk udające przezorność”. Gdy coś nazwiesz, łatwiej będzie Ci to oddać Bogu.
4. Zabezpieczanie szczątków – higiena informacyjna. Odetnij źródła, które notorycznie wywołują w Tobie lęk, gniew lub pogardę. Nie każdy „alert” jest wart Twojej uwagi.
5. Uczenie się we wspólnocie – zamiast izolacji. Kościół jest miejscem „wyprostowanej nadziei”: „Gdy się to zacznie dziać, wyprostujcie się i podnieście głowy”. (Łk 21,28)

To nie jest eskapizm. Tak, jak realne siły realnego państwa muszą działać w realnej przestrzeni, tak prawdziwa duchowa czujność powinna działać w naszym życiu: pracy, w domu czy w trakcie korzystania z mediów społecznościowych. Chrześcijaństwo nie ucieka z rzeczywistości; ono prostuje plecy w samym jej środku.

Głośniej niż nagłówki gazet

Dzisiejsze „przepięcia” informacyjne sprawiają, że czas wydaje się pędzić. To nie fizyka przyspieszyła dobę, ale natłok bodźców, ich rytm i nasz brak odpoczynku. Dlatego tym bardziej potrzebujemy, by Boże zdania stały się głośniejsze niż tytuły wiadomości. I nie chodzi o negowanie faktów – przeciwnie, fakty należy sprawdzać (jak w ostatnich godzinach robią to służby państwa). Chodzi o hierarchię dźwięków: Boże obietnice mają być w Twoim wnętrzu na pierwszym planie, wiadomości – na drugim.

Kiedy to się skończy?

Pytamy: „Panie, czemu tak długo?”. Pismo odpowiada: to nie jest opieszałość, ale czas łaski. (2 P 3,9) „Jeszcze tylko mała chwila” – to jedna z najkrótszych, a zarazem najbardziej realistycznych definicji chrześcijańskiej nadziei (Hbr 10,36–37). Między cierpliwością a małą chwilą mieszka … Kościół: modlący się, służący, z zapalonymi lampami oliwnymi a nie z zegarkami w dłoni.

Ważny „manual”

• Codzienna modlitwa i krótkie westchnienia w ciągu dnia. To „radar”, który wykrywa obce obiekty zanim opadną na serce.
• Jedna porcja Słowa dziennie (nawet kilka wersetów) i jeden dzień bez powiadomień w tygodniu. To jak „strefa zakazu lotów” dla chaosu.
• Wspólnota i służba. Telefon z pytaniem „Jak ci pomóc?”, modlitwa za kogoś przez cały tydzień lub wizyta u przyjaciela, drobna pomoc.
• Uważaj na ton. Ironia i pogarda karmią cynizm, który wciska się do sumienia jak dron w lukę obrony.
• Regularnie powtarzaj refren Apokalipsy: „Tak, przyjdę wkrótce… Amen. Przyjdź, Panie Jezu!” (Ap 22,20)

Ostatni fragment partytury

Gdy „Kompozytor” wejdzie na scenę, zabrzmi ostatni akord i „zawsze będziemy z Panem”. (1 Tes 4,16–17) Niebo nie jest ucieczką, lecz powrotem do domu – do Ojca, który wybiega naprzeciw, zanim zdążymy dokończyć nasze tłumaczenia. (Łk 15) A do tego czasu? Wyprostowana nadzieja. Wyprostowane plecy i głowa do góry a ręce gotowe do pracy i służby wobec drugiego człowieka.

Obce drony naruszyły nasze niebo – państwo odpowiedziało stanowczo. Niech twoje sumienie odpowie podobnie. Uruchom właściwe procedury. Nie pozwól, by obce myśli bezkarnie latały nad Twoim sercem. Ostatni rozdział jest w dobrych rękach. I w odpowiednim momencie zostanie włożony na miejsce.

Daniel Kluska

Źródło: https://adwent.pl/kto-narusza-czyje-niebo/