W uznaniu za swoją wieloletnią służbę, Dr Daniel Duda, przewodniczący Wydziału Transeuropejskiego Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, odebrał Nagrodę im. Charlesa Elliota Wenigera. Uroczystość odbyła się 14 lutego 2026 r. w Kościele Uniwersyteckim Loma Linda.
16 LUTEGO 2026 (NR 1191) [Adventist.news |Opr. Daniel Kluska]
Założone w 1974 r. Towarzystwo Charlesa E. Wenigera powstało, aby zachować dziedzictwo Charlesa Elliota Wenigera, profesora Seminarium Teologicznego Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Waszyngtonie, a później na Uniwersytecie Andrewsa. Powszechnie szanowany za swoje nauczanie i porywające wystąpienia publiczne, Weniger wywarł wpływ na wielu studentów, którzy później służyli Kościołowi na całym świecie. Dziesięć lat po jego śmierci jego trzej przyjaciele założyli Towarzystwo, aby odzwierciedlało standard doskonałości i uczciwości, który charakteryzował jego życie i służbę.
Transmisja z wydarzenia wręczenia medali uznania przeprowadzona została w Kościele Adwentystów w Loma Linda
W ciągu ostatnich pięciu dekad Towarzystwo wręczyło Medal Wenigera 208 osobom, których działalność wywarła znaczący wpływ na Kościół Adwentystów Dnia Siódmego oraz na całe społeczeństwo. Pastor Duda dołącza do tego znakomitego grona jako lider, którego służba koncentrowała się na zachęcaniu do pogłębiania wiedzy teologicznej, przemyślanego zaangażowania oraz wspólnej misji w różnych kulturach w ramach krajów Wydziału Transeuropejskiego.
Dairon Gavilán, Adwentysta Dnia Siódmego, zdobył ogólnokrajowe uznanie po otrzymaniu nagrody podczas dorocznej gali Premios Lucas – jednego z najważniejszych konkursów muzycznych na Kubie – za twórczość chrześcijańską wskazującą słuchaczom na Jezusa Chrystusa.
9 LUTEGO 2026 (NR 1190) [Adventist.news |Opr. Daniel Kluska]
Podczas ogólnokrajowego programu, który odbył się 22 listopada 2025 roku w Hawanie, Gavilán wykonał dwa nominowane utwory. Następnego dnia odebrał nagrodę — jego teledysk do piosenki „Pecado” (Grzech) zwyciężył w swojej kategorii, natomiast utwór „A Pesar de Todo” (Mimo wszystko) otrzymał nominację. Wydarzenie to uznano za wyjątkowy moment dla muzyki chrześcijańskiej, która rzadko pojawia się na głównych platformach medialnych na Kubie.
To najnowsze wyróżnienie jest kolejnym ważnym etapem w karierze artysty. W 2024 roku Gavilán zdobył nagrodę Album Roku podczas ARPA Awards w Meksyku za album Yahweh, jedno z najbardziej prestiżowych wyróżnień w świecie hiszpańskojęzycznej współczesnej muzyki chrześcijańskiej. Choć nagrodę odebrał zdalnie, później wręczono mu medal i trofeum na Kubie.
Wiara, która przekroczyła mury Kościoła
Jak sam wspomina, jego droga do publicznej działalności muzycznej rozpoczęła się w czasie pandemii COVID-19, gdy zaczął publikować proste nagrania zrealizowane w domu na grupie producentów muzycznych na WhatsAppie.
– To, co zaczęło się jako przestrzeń oceny technicznej produkcji muzycznej, szybko przerodziło się w miejsce rozmów teologicznych – powiedział Gavilán. – Bóg stopniowo wykorzystał moją muzykę, aby przyciągnąć uwagę producentów współpracujących z czołowymi artystami krajowymi i międzynarodowymi.
Dwóch znanych producentów – Miguel Rosales i Gerónimo Labrada – zaprosiło go później do profesjonalnego nagrywania w Międzynarodowej Szkole Filmowej i Telewizyjnej w San Antonio de los Baños. Tam jego muzyka dotarła do młodych filmowców i twórców medialnych, otwierając mu drzwi do kubańskiej telewizji.
Został zaproszony do programu muzycznego dla młodzieży Cuerda Viva, gdzie otrzymał nominację za piosenkę „En el Nombre de Jesús” (W imieniu Jezusa) z debiutanckiego albumu Salvo (Zbawiony).- Wpływ piosenki był tak silny, że zainteresowały się nią media świeckie – powiedział artysta. – Nawet gdy byłem naciskany, by zmienić swoje przesłanie, pozostałem nieugięty. Ewangelia nie podlega negocjacjom. Nic nie znaczy zyskanie świata, jeśli stracę mojego Chrystusa – zaznacza.
Dairon Gavilán trzyma medal i trofeum po otrzymaniu nagrody za Album Roku za płytę „Yahweh” Zdjęcie: Facebook
Biblia w ręku w telewizji krajowej
Podczas gali Premios Lucas Gavilán dał publiczne świadectwo wiary. Po wykonaniu ostatniej piosenki odłożył mikrofon i podniósł Biblię na scenie – gest, który poruszył widzów i wiernych na całej wyspie.
– Odłożenie mikrofonu i podniesienie Biblii było celowe – napisał później w mediach społecznościowych. W najtrudniejszych chwilach mojego życia brakowało mi muzyki, ale był Bóg. Tego dnia wywyższony musiał zostać Baranek, który umarł za nasze grzechy – dodał Dairon. Artysta podkreślił, że nie wie, ilu ludzi przyjęło wtedy Chrystusa, ale jest przekonany, że usłyszeli przesłanie zbawienia – i to był jego główny cel.
Przywódcy Kościoła świętują przełom
Ireidys Pita, dyrektor ds. komunikacji Unii Kubańskiej Kościoła Adwentystów, podkreśliła, że Gavilán jest szanowany w różnych środowiskach chrześcijańskich i konsekwentnie żyje swoją wiarą zarówno prywatnie, jak i publicznie.
– Dairon jest prawdziwym chrześcijaninem – powiedziała. – Jasno i z szacunkiem dzieli się adwentystycznymi przekonaniami w przestrzeni świeckiej i wśród innych wyznań. Jego żona również mocno wspiera go w jego służbie – dodaje.
Historyczny moment dla chrześcijańskich mediów na Kubie
Ray Frometa, dyrektor ds. młodzieży Unii Kubańskiej, podkreślił, że nagroda Gavilána ma znaczenie wykraczające poza osobisty sukces.
– To kamień milowy w historii współczesnej muzyki chrześcijańskiej na Kubie i w historii Kościoła w tym kraju – powiedział. – Przez ponad sześćdziesiąt lat media publiczne praktycznie nie dawały miejsca muzyce chrześcijańskiej. To czyni to wyróżnienie szczególnie znaczącym.
Dodał, że wierność i konsekwencja artysty otworzyły nowe możliwości.
– Zamiast zamykać drzwi, jego uczciwość pomogła je otworzyć. To dowód, że Bóg nadal znajduje drogi, aby ewangelia docierała do coraz większej liczby ludzi – powiedział.
Frometa nazwał nagrodę „znakiem nadziei” dla młodych wierzących na Kubie, dowodem, że wiara wciąż się rozwija i zdobywa przestrzeń nawet tam, gdzie kiedyś wydawało się to niemożliwe.
Muzyka jako misja
Przywódcy Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego na Kubie podkreślają, że sukces Gavilána potwierdza zaangażowanie Kościoła w wykorzystywanie sztuki, muzyki i mediów jako narzędzi docierania do ludzi z przesłaniem nadziei, zdrowia i zbawienia. Kościół nadal inwestuje w inicjatywy młodzieżowe i medialne, wierząc, że połączenie wiary i kreatywności może otwierać drzwi daleko poza murami naszych zborów.
Sam artysta podkreśla, że jego misja pozostaje niezmienna:- Ewangelia to Słowo Boże i jedyna rzecz, która przetrwa na wieki. Maranatha. Jezus wkrótce powróci!
Kościół Adwentystów w Vanuatu odnotował ponad 2 tys. chrztów w 2025 r., a liczba jego członków przekroczyła już 31 tys. Według opublikowanych danych całkowita liczba wiernych wzrosła do 31 245.
5 LUTEGO 2026 (NR 1189) [Adventist.news |Opr. Daniel Kluska]
Zgodnie z informacjami Biura Statystycznego Vanuatu Kościół Adwentystów jest drugim co do wielkości wyznaniem chrześcijańskim w kraju, zaraz po Kościele Prezbiteriańskim. Przy populacji wynoszącej około 335 tys. mieszkańców blisko co dziesiąty obywatel identyfikuje się jako adwentysta.
Dane dotyczące chrztów zbierano we wszystkich prowincjach w 2025 r., a następnie przedstawiono je w sprawozdaniu sekretarza misji podczas zjazdu Kościoła w dniach 16–20 grudnia. Ustępujący sekretarz misji Max Senembe podkreślił, że wyniki są owocem wspólnego zaangażowania pastorów, starszych i członków Kościoła.
Jak zaznaczył Senembe, do wzrostu przyczyniły się m.in. działalność małych grup, programy prozdrowotne oraz publiczne kampanie ewangelizacyjne. Istotną rolę odegrała także młodzież, angażując się w inicjatywy lokalne, służbę muzyczną czy misję w internecie.
Kościół w Vanuatu kontynuuje prowadzenie szkół, inicjatyw prozdrowotnych i działań społecznych, wzmacniając więzi z lokalnymi społecznościami. W 2026 r. planowane jest rozwijanie programów nauczania, szkolenie lokalnych liderów i wspieranie nowych członków, szczególnie na terenach wiejskich i trudno dostępnych wyspach, a także udział w wydziałowej inicjatywie ewangelizacyjnej zaplanowanej na lipiec–sierpień.
W odpowiedzi na zmieniający się krajobraz współczesnej komunikacji Kościół Adwentystów Dnia Siódmego w Czechach i na Słowacji zainicjował strategiczną transformację, której celem jest wzmocnienie zasięgu ewangelizacyjnego. Połączono działalność medialną i wydawniczą Kościoła w jedną, usprawnioną strukturę.
3 LUTEGO 2026 (NR 1188) [Eud.Adventist.news |Opr. Daniel Kluska]
Integracja organizacyjna i synergia
W ciągu ostatniego roku przeprowadzono kompleksową reorganizację, mającą na celu stworzenie solidnych ram wsparcia dla działalności misyjnej na poziomie diecezji, lokalnych zborów oraz jednostek organizacyjnych. Inicjatywa ta z powodzeniem połączyła cztery główne instytucje — Advent-Orion (Czechy i Słowacja), HopeTV oraz Štúdio nádej.
Integracja objęła również centra kursów korespondencyjnych w Ostrawie i Bratysławie, nowo scentralizowany dział komunikacji cyfrowej (obejmujący media społecznościowe oraz zarządzanie stroną internetową), a także skonsolidowaną infrastrukturę wsparcia IT. Restrukturyzacja ta wykracza poza samą efektywność administracyjną — jej celem jest wspieranie synergii zawodowej oraz strategicznego współdzielenia zasobów w ramach Unii Czecho-Słowackiej Kościoła Adwentystów.
Od stycznia 2026 roku HopeMedia jest zarządzana przez Radomíra Špinkę. Špinka, posiadający ponad dekadę doświadczenia w kierowaniu zespołami w ADRA, koncentruje się na integracji struktur oraz budowaniu międzynarodowych partnerstw w celu zwiększenia oddziaływania organizacji.
Planowanie strategiczne i cele średnioterminowe
Kluczowe spotkanie strategiczne, które odbyło się w dniach 12–14 stycznia 2026 roku, posłużyło wyznaczeniu ścieżki operacyjnej nowego podmiotu. Obrady koncentrowały się na doprecyzowaniu ról poszczególnych departamentów, optymalizacji wewnętrznych procesów pracy oraz zatwierdzeniu średniookresowego planu strategicznego na lata 2026–2027.
Głównym celem HopeMedia jest tworzenie wysokiej jakości treści i projektów dostosowanych do zróżnicowanych grup demograficznych — w tym dzieci, młodzieży oraz odbiorców spoza środowiska kościelnego — przy jednoczesnym zapewnianiu zasobów wspierających duchowy rozwój członków Kościoła. Aby zapewnić maksymalną użyteczność działań, wszystkie inicjatywy HopeMedia są opracowywane w bezpośredniej odpowiedzi na potrzeby identyfikowane przez lokalne zbory i diecezje.
Choć siedziba HopeMedia mieści się w Pradze, organizacja funkcjonuje w oparciu o model zdecentralizowany. Rozmieszczenie zespołów na terenie całej Unii Czecho-Słowackiej pozwala na wykorzystanie regionalnych talentów oraz zapewnia szeroką reprezentację lokalnych społeczności.
Ramy operacyjne i perspektywy rozwoju
HopeMedia pełni obecnie funkcję zintegrowanego centrum dla pięciu kluczowych obszarów działalności:
Wydawnictwo — literatura drukowana i cyfrowa
Media — produkcja wideo oraz transmisje
Komunikacja cyfrowa — zarządzanie platformami społecznościowymi i obecnością w internecie
Edukacja — centra kursów korespondencyjnych oraz kształcenie na odległość
Technologia — ujednolicone wsparcie IT i infrastruktura technologiczna
W celu dalszego pobudzania innowacyjności powoływana jest obecnie Rada Redakcyjno-Medialna. Złożona z profesjonalistów branży kreatywnej, będzie ona odpowiedzialna za opracowywanie konkretnych projektów zgodnych z priorytetami określonymi przez Radę instytucji, w skład której wchodzą przedstawiciele kierownictwa Unii, administratorzy konferencji oraz reprezentanci działów komunikacji i misji.
Perspektywa instytucjonalna
Uruchomienie HopeMedia w Unii Czecho-Słowackiej stanowi wyraźne zobowiązanie do wykorzystywania nowoczesnych narzędzi technologicznych w sposób bardziej precyzyjny i skuteczny. Dzięki skonsolidowanemu podejściu instytucja dąży do zapewnienia spójnej, profesjonalnej obecności w przestrzeni publicznej, pełniąc rolę skutecznego kanału nadziei i duchowego prowadzenia w erze cyfrowej.
W czasie gdy deszcze i niskie temperatury pogarszają warunki życia w przepełnionych schronieniach i prowizorycznych namiotach, we współpracy z Plan International Egypt organizacja ADRA Germany przygotowuje zimowe pakiety pomocowe dla 832 rodzin.
29 STYCZNIA 2026 (NR 1187) [Adventist.news |Opr. Daniel Kluska]
Gdy zimowe chłody ogarniają Strefę Gazy, kryzys humanitarny osiąga punkt krytyczny. Zdecydowana większość mieszkańców została przesiedlona, a infrastruktura jest w znacznym stopniu zniszczona. W tej sytuacji Adwentystyczna Agencja Pomocy i Rozwoju, ADRA, rozpoczęła pilną akcję zimowej pomocy, aby wesprzeć rodziny żyjące w warunkach zagrażających życiu. ADRA jest humanitarnym ramieniem Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego.
Powrót na północ w poszukiwaniu schronienia
Choć po zawieszeniu broni z października 2025 r. ustały intensywne działania zbrojne, sytuacja humanitarna nadal pozostaje dramatyczna. Z raportów projektowych ADRA Germany wynika, że wielu przesiedleńców zaczęło wracać na północ Gazy. Powodem jest brutalna rzeczywistość: warunki życia w przeludnionej części południowej stały się jeszcze trudniejsze niż funkcjonowanie w ruinach na północy.
Dla powracających pojęcie „domu” ma dziś bardzo względne znaczenie. Większość rodzin mieszka w uszkodzonych konstrukcyjnie budynkach, prowizorycznych namiotach chroniących jedynie częściowo przed wiatrem lub w przepełnionych schronieniach publicznych pozbawionych podstawowych warunków sanitarnych.
W połowie listopada sytuację dodatkowo pogorszyły ulewne deszcze, które zalały tymczasowe obozowiska, dotykając tysięcy rodzin. W miejscu, gdzie bezpieczne schronienie, stały dostęp do żywności i zdatnej do picia wody należą do rzadkości, takie zjawiska pogodowe przestają być niedogodnością – stają się bezpośrednim zagrożeniem życia.
Operacja zimowej pomocy
Aby przeciwdziałać spadającym temperaturom, ADRA nawiązała współpracę z Plan International Egypt w celu zorganizowania sprawnego łańcucha dostaw. Na terenie Egiptu trwa zakup i kompletowanie zestawów pomocowych dla 832 rodzin, czyli około 4160 osób.
Każdy pakiet zawiera grube koce, ciepłą odzież termiczną, solidne zimowe obuwie oraz odporne na warunki atmosferyczne namioty dla osób pozbawionych bezpiecznego dachu nad głową.
Transport odbywa się konwojami ciężarówek do przejścia granicznego Rafah Border Crossing, skąd pomoc trafia do lokalnych partnerów odpowiedzialnych za dystrybucję wśród najbardziej potrzebujących rodzin. Dwie z czterech ciężarówek z kocami i wyposażeniem zimowym już wjechały do Strefy Gazy, a kolejne dwie oczekują na zgodę na przekroczenie granicy. Partnerzy z Egiptu na bieżąco informują ADRĘ o postępach w transporcie.
Długofalowe zaangażowanie
Obecna akcja nie jest pierwszą interwencją ADRY w regionie. Od początku 2024 r. organizacja, we współpracy z ANERA oraz Plan International Egypt, dostarczyła pilną pomoc żywnościową blisko 30 tysiącom osób w najbardziej dotkniętych rejonach Gazy. Pomimo ogromnych trudności logistycznych i zagrożeń bezpieczeństwa ADRA utrzymuje stałą obecność, rozwijając swoje działania od doraźnej pomocy żywnościowej w kierunku wsparcia umożliwiającego długotrwałe przetrwanie.
Realizacja projektu jest finansowana z darowizn przekazanych przez ADRA Germany, ADRA Norway oraz Aktion Deutschland Hilft.
„Nie pozwól, Stwórco, byśmy zapomnieli. Nie pozwól, byśmy ponownie uwikłali się w stworzenie jakiejś kolejnej machiny śmierci” – powiedział w modlitwie pastor Piotr Bylina, sekretarz Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w RP, podczas obchodów kolejnego Międzynarodowego Dnia Pamięci o Ofiarach Holokaustu.
28 STYCZNIA 2026 (NR 1186) [AAI |Olgierd Danielewicz | Fot. Andrzej Siciński]
Jak co roku 27 stycznia Fundacja Shalom zorganizowała w Warszawie, pod Pomnikiem Bohaterów Getta, uroczyste obchody Międzynarodowego Dnia Pamięci o Ofiarach Holokaustu. Tego dnia w 1945 roku został wyzwolony niemiecki nazistowski obóz Auschwitz-Birkenau.
Pod pomnikiem zgromadzili się przedstawiciele władz państwowych i samorządowych, ambasad, organizacji międzynarodowych i społecznych oraz różnych środowisk. Nie zabrakło też przedstawicieli Kościołów i innych związków wyznaniowych.
Wydarzenie to każdorazowo stanowi okazję do wysłuchania istotnych przemówień, poruszających pieśni w wykonaniu aktorów lokalnego Teatru Żydowskiego i modlitw, ale przede wszystkim do wewnętrznych refleksji każdego z uczestników tej uroczystości.
Pastor Bylina zwrócił się do Boga następującymi słowami:
Stwórco, i ja ośmielam się wznieść głos do Ciebie. Gromadzimy się tutaj dzisiaj, by nie zapomnieć przeszłości. Nie zapomnieć o wydarzeniach, które nie mają nic wspólnego z Twoim panowaniem; które rodzą w naszych sercach ból, gniew, lęk; które zostały osądzone przez ludzi i będą osądzone przez Ciebie. Stwórco, prosimy, by ta pamięć pomogła nam – ludziom skłonnym do zła – nie wchodzić na ścieżki zła w naszych domach, w naszych rodzinach, w naszych społecznościach. Prosimy, byś Ty pomógł nam zachować człowieczeństwo wszędzie tam, gdzie sprawujemy mandat panowania, jako ojcowie, jako matki, jako przywódcy świeccy czy religijni. Nie pozwól, Stwórco, byśmy zapomnieli. Nie pozwól, byśmy ponownie uwikłali się w stworzenie jakiejś kolejnej machiny śmierci. Prochem jesteśmy. Okaż nam łaskę. Naucz żyć w miłości. Naucz żyć zgodnie z Twoim Słowem. Naucz chodzić Twoimi drogami. Naucz przebaczać. Naucz szanować. Naucz pomagać. I daj wytrwać w miłości aż do dnia, kiedy odnowisz wszystko. Czekamy na Ciebie. Dziękujemy za Twoje obietnice. I dziękujemy za nadzieję. Amen.
Sekretarz Kościoła adwentystów pierwszy raz uczestniczył w takiej uroczystości. Po niej podzielił się następującą refleksją:
„Osobiście wolę pamiętać o dokonaniach Boga – stworzeniu i zbawieniu. Pamiętać o najmroczniejszych chwilach z własnego życia czy historii ludzkości – niechętnie. A jednak ta pamięć, jakkolwiek bolesna, potęguje we mnie przekonanie, że Słowo Boże trafnie ocenia słabość moralnej kondycji człowieka, ukazując krzyż Chrystusa i odnowienie wszystkiego jako jedyną prawdziwą drogę do szczęścia rodziny ludzkiej. Mimo to wierzę, że warto być wśród ludzi, którzy mierzą się z ciężarem takich wspomnień, choćby po to, by im przypomnieć, że jest jednak Bóg na niebie”.
Wśród tegorocznych przemówień szczególnie wzruszające było wystąpienie Davida Szurmieja, prezesa Zarządu Fundacji Shalom. Zwrócił uwagę na to, by mówiąc o Zagładzie nie patrzeć tylko na liczby pomordowanych, ale widzieć za tymi liczbami imiona, gesty, spojrzenia konkretnych ludzi, z których każdy był całym wszechświatem dla kogoś ze swych bliskich. Ich strata „to przerwana ciągłość kultury, zerwane dialogi, nienapisane książki, nienamalowane obrazy, niewychowane pokolenia uczniów”. Polska przed Holokaustem choć wielokulturowa „była jedną całością – pełną obecności języków, modlitw, dźwięków, sporów, książek, muzyki i myśli”. Żydzi byli jej integralną częścią, współtworzyli jej miasta, naukę, sztukę, humor i codzienność. Zagłada „wyrwała z Polski całe światy (…) przyszłych nauczycieli, lekarzy, poetów, rodziców”.
Szurmiej odniósł się też do współczesności, mówiąc o życiu w burzliwych czasach, kiedy język nienawiści znów wraca do debaty publicznej. „Dlatego przywódcy powinni wybierać dialog zamiast eskalacji, współpracę zamiast wrogości i brać pełną odpowiedzialność za konsekwencje swoich decyzji”. Powiedział też, byśmy przestali nieustannie powtarzać frazę o wyciąganiu lekcji z historii, a w końcu to zrobili – żeby nie było powodów do ustanawiania kolejnych dni pamięci o kolejnych ofiarach. „By dzieci mogły marzyć, dorastać i kształtować świat bez strachu, że ktoś kiedyś uzna ich istnienie za niewygodne”.
Wystąpienie Davida Szurmieja szczególnie wzruszyło drugiego przedstawiciela Kościoła adwentystów pastora Andrzeja Sicińskiego, dyrektora Sekretariatu Spraw Publicznych i Wolności Religijnej przy Zarządzie Kościoła.
„Urodziłem się i wychowałem w Łodzi, mieście nazywanym kiedyś miastem czterech kultur: polskiej, żydowskiej, niemieckiej i rosyjskiej. Łodzianie tych czterech narodowości wspólnie tworzyli od XIX wieku wielkość tego miasta. Kilka lat mieszkałem w samym centrum dawnego getta, drugiego co do wielkości po warszawskim; w samym środku tak zwanego zaginionego kwartału, gdzie zginęły nie tylko całe ulice kamienic i ich żydowscy mieszkańcy. Od kiedy o tym wiem i to zrozumiałem, wspominanie tej straty zawsze jest dla mnie niezwykle dojmujące. To taki wielki żal, że tych ludzi, ich języka, kultury i potencjału nie ma już pośród nas” – powiedział pastor Siciński.
Przywódcy Kościoła wzywają do modlitwy za rannych, a zbór w Kordobie oferuje praktyczną pomoc po katastrofie pociągu w Adamuz.
25 STYCZNIA 2026 (NR 1185) [Adventist.news |Opr. Daniel Kluska]
Kościół Adwentystów Dnia Siódmego w Hiszpanii wydał oficjalne oświadczenie wyrażające solidarność po tragicznej katastrofie kolejowej w miejscowości Adamuz (prowincja Kordoba), do której doszło 18 stycznia 2026 r. W zderzeniu szybkiego pociągu z pociągiem dalekobieżnym Renfe Alvia zginęło 41 osób, a 122 zostały ranne.
Ogólnokrajowa reakcja i przesłanie nadziei
Óscar López, przewodniczący Kościoła Adwentystów w Hiszpanii, przekazał najszczersze wyrazy współczucia rodzinom ofiar. – Opłakujemy tę tragedię i zapewniamy o naszej modlitwie oraz wsparciu dla wszystkich rannych i dotkniętych tym wydarzeniem – podkreślił López, wskazując na chrześcijańską nadzieję odnowy i biblijną obietnicę pocieszenia zapisaną w Psalmie 34,19 oraz Księdze Objawienia 21,4. Wezwał on adwentystów w całym kraju do zjednoczenia się w modlitwie o powrót do zdrowia 39 osób pozostających w szpitalach, z których 13 przebywa na oddziałach intensywnej terapii.
Mobilizacja lokalnej społeczności w Kordobie
Choć miejsce katastrofy zostało zabezpieczone i dostępne było wyłącznie dla służb ratunkowych, lokalny zbór adwentystyczny w Kordobie, oddalonej o ok. 30 km od Adamuz, natychmiast podjął działania pomocowe. Pastor Andrés Suárez skontaktował się z władzami miasta, oferując zasoby Kościoła: żywność, koce oraz udostępnienie budynków kościelnych jako zaplecza logistycznego.
Władze Kościoła potwierdziły, że wśród ofiar nie było członków wspólnoty. Co znamienne, Mercedes Martínez Bou, krajowa dyrektor służby kobiet, podróżowała tego dnia wcześniejszym pociągiem i bezpiecznie dotarła do celu przed katastrofą.
Przebieg zdarzenia i śledztwo
Do zderzenia doszło około godziny 19:40. Szybki pociąg relacji Málaga–Madryt wykoleił się i zatarasował tor, po którym nadjeżdżał skład Alvia. W wyniku uderzenia kilka wagonów spadło z nasypu o wysokości około czterech metrów.
Wśród 41 ofiar śmiertelnych znalazł się maszynista pociągu Alvia. 122 osoby odniosły obrażenia. Według najnowszych danych 39 rannych nadal pozostaje hospitalizowanych, z czego 13 w stanie ciężkim.
Zarządca infrastruktury kolejowej Adif wstrzymał ruch pociągów dużych prędkości między Madrytem a południem kraju, w tym do miast takich jak Sewilla i Huelva. Zakłócenia objęły ponad 200 połączeń.
Na miejscu wciąż działa szeroko zakrojona akcja ratunkowa z udziałem Unidad Militar de Emergencias, Guardia Civil oraz lokalnych służb medycznych.
Kościół Adwentystów Dnia Siódmego monitoruje rozwój sytuacji i deklaruje dalsze wsparcie dla dotkniętej tragedią społeczności – zarówno poprzez modlitwę, jak i konkretną pomoc.
W niedzielę 18 stycznia, w Domu Zborowym Parafii Ewangelickiej w Drogomyślu, miał miejsce koncert dla Neli Tarasiuk. Koncert poprowadził pastor Dariusz Lazar a wystąpili na scenie: Paweł Gaś & Kazimierz Waliczek, Chór Towarzystwa Śpiewaczego „LUTNIA” ze Strumienia, Zespół Dziecięcy „Ziarenka” ze Skoczowa, Schola z Parafii Katolickiej św. Małgorzaty w Dębowcu, Krzysztof Durlof oraz Zespół „Sela” ze Skoczowa. Podczas koncertu zebrano ponad 11 tyś. zł. W całości ta kwota została przekazana rodzicom Neli na jej rehabilitację. Podziękowania dla organizatorów, wykonawców, prowadzącego i uczestnikom tego pięknego koncerty. Chwała niech Będzie Bogu, że porusza serca na rzecz czynienia dobra drugiemu człowiekowi.
8 stycznia wielu chrześcijan na całym świecie na chwilę się zatrzymało. Magazyn Christianity Today opublikował wyznanie Philipa Yanceya, jednego z najbardziej rozpoznawalnych chrześcijańskich autorów ostatnich dekad. Człowieka, który przez lata pisał o łasce, bólu, wierze i zwątpieniu. Człowieka, którego książki stały na półkach milionów wierzących. Wyznanie było bolesne: ośmioletni romans, złamane przysięgi, decyzja o wycofaniu się z publicznej służby.
22 STYCZNIA 2026 (NR 1184) [Felieton |Daniel Kluska]
W takich momentach chrześcijańska przestrzeń publiczna zwykle reaguje gwałtownie. Jedni domagają się potępienia, inni – natychmiastowej rehabilitacji. Jeszcze inni z zapałem analizują szczegóły, których i tak nie znamy. A jednak, im dłużej patrzy się na tę historię, tym wyraźniej widać, że nie jest ona przede wszystkim opowieścią o skandalu. To opowieść o sercu.
„Ponad wszystko strzeż swego serca” – ta starotestamentowa rada brzmi dziś zaskakująco współcześnie. Upadki rzadko zaczynają się od jednego dramatycznego kroku. Częściej od drobnych zaniedbań: myśli, które przestają być konfrontowane z Ewangelią; emocji, którym pozwala się żyć własnym życiem; granic, które przesuwają się niemal niezauważalnie. Nawet – a może zwłaszcza – wtedy, gdy na zewnątrz wszystko wygląda poprawnie, duchowo i „profesjonalnie”.
Historia ta przypomina również, że grzech nigdy nie jest sprawą wyłącznie prywatną. Szczególnie gdy dotyczy osób publicznych, nauczycieli, liderów. Ich decyzje – dobre czy złe – rezonują szerzej, niż byśmy chcieli. Dotykają rodzin, współmałżonków, czytelników, słuchaczy, a czasem także tych, którzy tylko z daleka obserwują chrześcijaństwo i na tej podstawie budują sobie obraz Boga. Dawid dowiedział się od proroka Natana, że jego grzech dał „okazję wrogom Pana do bluźnierstwa”. To zdanie wciąż boli, bo wciąż pozostaje prawdziwe.
Jednocześnie cała ta historia obnaża coś jeszcze: ograniczoność ludzkich sądów. W internetowych reakcjach łatwo było dostrzec różnice w perspektywach, usprawiedliwienia podszyte sympatią, a czasem surowość podszytą gniewem. To wszystko mówi więcej o nas niż o osobie, której historia stała się publiczna. Bo ostateczny osąd – intencji, szczerości, skruchy – nigdy nie należy do komentarzy, forów ani redakcji. Należy do Boga.
Może dlatego tak trudno przejść obok tej historii obojętnie. Dotyka ona bowiem każdego, kto wierzy, że chrześcijaństwo nie jest zbiorem idei, ale drogą relacji. Relacji, które wymagają pielęgnowania: z Bogiem, z drugim człowiekiem, ze współmałżonkiem. Jak pisała Ellen G. White, „niewielkie uwagi i uprzejmości” składają się na sumę szczęścia – i, można dodać, na sumę wierności.
Ostatecznie jednak felieton o upadku nie musi kończyć się pesymizmem. Wręcz przeciwnie. Paradoks chrześcijaństwa polega na tym, że łaska nie przestaje być łaską wtedy, gdy jest najbardziej potrzebna. Jeśli jest coś, co pozostaje niezmienne w całej tej historii, to fakt, że wszyscy – bez wyjątku – żyjemy dzięki niej. Dzisiaj także.
I może właśnie dlatego ta bolesna wiadomość staje się cichym wezwaniem. Nie do plotkowania. Nie do osądzania. Ale do czujności, pokory i głębszego trwania przy Źródle. Bo blisko Boga nawet słabi ludzie mogą być narzędziami dobra. A daleko od Niego – nawet najbardziej utalentowani mogą wyrządzić nieobliczalne szkody.
Łaska pozostaje. I to do niej – nie do ludzkich opinii – pozostaje ostatnie słowo.
Oświadczenie Wydziału Północnoamerykańskiego (NAD) Adwentystów Dnia Siódmego
21 STYCZNIA 2026 (NR 1183) [Nad.Adventist.Org | Opr. Daniel Kluska]
Propozycja organizacji aktywistycznej z Waszyngtonu, aby prawnie uznać i egzekwować „jednolity dzień odpoczynku”, stanowi niepokojący przykład lekceważenia wolności religijnej wszystkich Amerykanów. Dokument Fundacji Heritage, zatytułowany „Ratowanie Ameryki poprzez ratowanie rodziny”, wzywa stany i samorządy do ograniczenia działalności handlowej w niedzielę, aby promować zaangażowanie duchowe i zapewnić amerykańskim pracownikom regularny dzień odpoczynku.
Adwentyści Dnia Siódmego wierzą, że wszyscy ludzie zostali stworzeni na obraz Boga i mają swobodę praktyk religijnych zgodnie z nakazami sumienia. Od ponad 160 lat Kościół stanowczo sprzeciwia się jakimkolwiek formom prawa niedzielnego. Adwentyści zawsze postrzegali te prawa – zarówno na szczeblu lokalnym, stanowym, jak i federalnym – jako próby wywierania nacisku na sumienie, nawet gdy są one bronione pretekstami świeckimi, takimi jak troska o zdrowie społeczności i rodzin.
Ta nowa propozycja wprowadzenia „jednolitego dnia odpoczynku” jest nie do pogodzenia z bogatą tradycją Ameryki, polegającą na ochronie wolności religijnej wszystkich obywateli, niezależnie od ich przekonań religijnych lub braku wiary. Stanowi ona niebezpieczną chęć wykorzystania władzy państwowej do realizacji celów religijnych. Ograniczenie działalności handlowej w niedzielę budzi również poważne obawy natury praktycznej dla wyznawców religii, które nie praktykują kultu w niedzielę, w tym adwentystów dnia siódmego i ortodoksyjnych Żydów.
Przepisy dotyczące niedzieli są sprzeczne z Pierwszą Poprawką do Konstytucji Stanów Zjednoczonych, która gwarantuje wolność religijną wszystkim Amerykanom, zobowiązując rząd do zachowania neutralności wobec różnych wyznań. Nasi przywódcy kościelni w Wydziału Północnoamerykańskiego oraz Unie będą nadal stać na straży prawdy i wolności religijnej, stanowczo sprzeciwiając się tej propozycji i wszelkim podobnym środkom.
Wydział Północnoamerykański Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego
