To, co wielu uznawało za przejściowe napięcie, coraz bardziej odsłania prawdę o kruchości współczesnego świata. Wojna związana z Iranem trwa już od tygodni, a wraz z nią rosną napięcia geopolityczne, gospodarcza nerwowość i zwykły ludzki niepokój.
29 MARCA 2026 (NR 1204) [Felieton |Daniel Kluska]
Konflikt, który dla jednych był odległym wydarzeniem, dla innych bardzo szybko stał się pytaniem o codzienność: ceny paliw, koszty życia, stabilność państw i przyszłość, która znów wydaje się mniej przewidywalna niż jeszcze chwilę temu.
„I będą znaki na słońcu, księżycu i na gwiazdach, a na ziemi lęk bezradnych narodów, gdy zahuczy morze i fale. Ludzie omdlewać będą z trwogi w oczekiwaniu tych rzeczy, które przyjdą na świat, bo moce niebios poruszą się”Ewangelia Łukasza 21,25–26
[Biblia Warszawska]
To właśnie jest znak naszych czasów: wojna nie zatrzymuje się dziś na granicy państwa. Zaczyna się lokalnie, ale jej cień pada daleko szerzej. Najpierw na politykę, potem na gospodarkę, a ostatecznie na ludzkie serca i codzienność. Im bardziej świat jest połączony, tym szybciej wszyscy odczuwamy skutki cudzych kryzysów.
I może właśnie dlatego słowa Jezusa brzmią dziś tak przejmująco trafnie. Nie powiedział jedynie, że będą wojny. Powiedział coś więcej — że pojawi się „lęk bezradnych narodów”. A więc nie tylko same wydarzenia, lecz także stan ducha całej epoki. Bezradność. Trwoga. Oczekiwanie na coś jeszcze gorszego. Człowiek współczesny nauczył się mierzyć niemal wszystko, ale wciąż nie umie zmierzyć ciężaru własnego lęku.
Mamy więcej danych niż poprzednie pokolenia, ale mniej spokoju. Mamy więcej analiz, ale mniej pewności. Wiemy szybciej, lecz nie żyjemy spokojniej. Świat produkuje raporty, strategie i komunikaty, ale nie potrafi wyprodukować pokoju. Umie zarządzać kryzysem, ale nie umie uleczyć serca. A przecież problem świata nigdy nie był wyłącznie problemem granic, wpływów czy gospodarki. Problem świata zawsze był problemem człowieka.
Biblia nie pozostawia w tej sprawie złudzeń. Kryzysy nie są tylko polityczne. Najpierw są moralne, a dopiero potem geopolityczne. Najpierw rodzą się w pysze, lęku, chciwości i żądzy dominacji, a dopiero później przybierają kształt konfliktów, napięć i niepokojów. Geopolityka jest często tylko wielką sceną dla małych, ale śmiertelnie groźnych grzechów ludzkiego serca.
Dlatego chrześcijanin nie powinien reagować ani banalizowaniem rzeczywistości, ani religijną sensacją. Jezus powiedział:
„Usłyszycie też o wojnach i wieściach wojennych; Baczcie,
abyście się nie trwożyli, bo musi się to stać, ale to jeszcze nie koniec”Ewangelia Mateusza 24,6
[Biblia Warszawska]
To zdanie jest niezwykle mocne. Chrystus nie uspokaja nas tanim sloganem, ale też nie pozwala oddać duszy na pożarcie strachowi. Jakby mówił: nie dziwcie się, że świat się chwieje, ale nie pozwólcie, by zachwiał się wasz fundament. Bo największym nieszczęściem nie jest to, że zadrżą rynki. Największym nieszczęściem byłoby to, gdyby razem z nimi zadrżała nasza wiara.
Właśnie dlatego tak mocno brzmią słowa psalmisty:
„Bóg jest ucieczką i siłą naszą, Pomocą w utrapieniach najpewniejszą.
Przeto się nie boimy, choćby ziemia zadrżała I góry zachwiały się w głębi mórz”.Psalm 46,2–3
[Biblia Warszawska]
To nie jest poezja dla ludzi żyjących w wygodzie. To jest wyznanie wiary dla czasów, w których ziemia naprawdę drży — politycznie, gospodarczo, moralnie i duchowo. Psalmista nie mówi: „nie ma się czego bać”. On mówi coś głębszego: jest Ktoś, komu można ufać bardziej niż komukolwiek innemu.
Świat szuka pokoju jako braku napięcia. Ewangelia daje pokój pośród napięcia. Świat szuka gwarancji, że nic się nie zawali. Bóg daje pewność, że nawet jeśli coś się zawali, On pozostanie niewzruszony. Świat pyta: jak ocalić komfort? Wierzący pyta: jak zachować wierność?
Niepokój narodów jest więc czymś więcej niż medialnym tematem. To duchowy barometr epoki. Pokazuje, jak bardzo człowiek chce panować nad światem, choć nie potrafi zapanować nad własnym sercem. Pokazuje też, że nie wystarczy łagodzić skutków kryzysu, jeśli źródło problemu pozostaje nietknięte. Można odsunąć część konsekwencji. Nie da się jednak zbudować trwałego pokoju bez Boga.
Może więc właśnie dziś najbardziej potrzeba nam nie kolejnego komentarza politycznego, lecz duchowej powagi. Nie chodzi o to, by mniej wiedzieć. Chodzi o to, by głębiej rozumieć.
Świat coraz częściej rodzi lęk, ale Ewangelia nadal rodzi nadzieję. Nie jest to nadzieja lekka ani sentymentalna, lecz spokojna i mocna, bo oparta nie na stabilności świata, ale na wierności Boga.
AAI
Źródło: a