Kategoria: wydarzenia z kraju

Celem zabezpieczenie dziedzictwa kulturowego Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w RP, w ORTV „Głos Nadziei” kontynuowane są prace nad projektem cyfrowego archiwum audio-wideo.

11 GRUDNIA 2024 (NR 1031) [AAI |Tekst i zdjęcia: Arkadiusz Piętka]

– Dążymy do zabezpieczenia archiwalnych nagrań przechowywanych do tej pory na taśmach magnetycznych różnego typu i będących w różnym stanie technicznym, a które wymagają pilnej interwencji z racji upływającego czasu i postępującej degradacji. I to czas właśnie ogrywa tu ogromną rolę, bo wiele z tych nagrań pochodzi sprzed kilkudziesięciu lat – powiedział Arkadiusz Piętka, redaktor techniczny w ORTV „Głos Nadziei”.

Rekonstrukcja cyfrowa zasobów audio jest  uzasadniona na kilku płaszczyznach, zarówno technologicznych, jak i operacyjnych, zwiększając ich trwałość. Zasoby są znacznie łatwiejsze do przechowywania i zarządzania, a także bardziej odporne na uszkodzenia fizyczne, a ich wielokrotne wykorzystywanie nie doprowadza do utraty jakości. Cyfrowe pliki audio można łatwo katalogować, przeszukiwać i udostępniać. Spadają też koszty magazynowania i utrzymania nośników. Dzięki temu praca z mediami staje się bardziej efektywna, a materiał audio może być szybko udostępniony pracownikom do dalszych prac.

– Przez lata zastanawiałem się nad losem nagrań audycji radiowych, całych płyt lub kaset magnetofonowych (ówczesne realia techniczne) różnych formacji muzycznych. Sądzę, że wielu wyznawców Kościoła i ja także, nabierało przekonania, iż przepadły one bezpowrotnie. Potem mogłem zobaczyć magazyn tych archiwalnych materiałów w smutnych, szarych kartonach, w których były „skarby” historii polskiego Kościoła, wziąć je do ręki czy odnaleźć to, co pozornie zaginęło. Dlatego cieszę się, że są one teraz pieczołowicie zabezpieczane i miałem w tym swój udział przez szkolenie pracownika, uzgadnianiu warunków technicznych czy renowację magnetofonu REVOX – podzielił się swoją refleksją Marek Rusek, wieloletni kierownik zespołu „Salem”.

Nagrania są archiwizowane w jednej z najwyższych osiągalnych współcześnie jakości zapisu, a wypracowana metoda jest na tyle elastyczna, że będzie działać praktycznie z każdym oprogramowaniem typu DAW na rynku. Autorzy pomysłu chcą w ten sposób uzyskać materiał dźwiękowy do planowanych w przyszłości prac rekonstrukcyjnych, które pozwolą na przywrócenie tych historycznych zasobów w formie odpowiedniej do współczesnych standardów, jednocześnie zwiększając ich wartość edukacyjną i kulturową.

– Myślę, że podjęte prace są inwestycją w długoterminową archiwizację, poprawę jakości dźwięku, efektywność pracy oraz zgodność z nowoczesnymi standardami mediów. Jest to również krok w stronę nowoczesnej i skalowalnej produkcji radiowo-telewizyjnej, która umożliwia lepsze zarządzanie zasobami oraz szerszą dystrybucję treści – dodał Arkadiusz Piętka.

Archiwum cyfrowe nie będzie ograniczać się tylko do nagrań dźwiękowych. Choć istnieje duża ilość nagrań wykonanych już w technologii cyfrowej (taśmy DAT), na digitalizację czekają również nagrania wideo na taśmach wideo VHS, które zapewne będą musiały przejść rekonstrukcję cyfrową bazującą na sztucznej inteligencji (AI). Przykładem mogą tu być udane przywrócenia dwóch musicali zespołu „Salem” wykonane przez nadzieja.tv, gdzie odnowiono m.in. kilka tysięcy pojedynczych klatek filmowych zniszczonego materiału filmowego.

– Odnoszę wrażenie, że w miarę upływu czasu zaciera się świadomość „…aż dotąd prowadził nas Pan” i proszę nie mieć mi tego za złe, ale młode pokolenie rzadko sięga do historii Kościoła. Zapoznając się z archiwami możemy zobaczyć też jak Kościół się zmienia lub jak niektóre fundamentalne kwestie pozostają niezmienne. Rozwój mediów spowodował dostępność do człowieka jakiej nigdy wcześniej nie doświadczaliśmy. Więc dobrze zarządzane archiwum staje się skarbnicą materiałów inspirujących do prowadzenia szeroko zakrojonej misji w społeczeństwie” – podsumował Marek Rusek.

Technologia oferuje nam niespotykane wcześniej możliwości przechowywania i ochrony dziedzictwa z jego walorami kulturowymi i edukacyjnymi. Proces cyfryzacji to inwestycja w przyszłość, która otwiera nowe ścieżki do ich ponownego odkrywania i wykorzystania. To krok ku tworzeniu trwałego mostu między historią a współczesnością.

AAI

Źródło: https://adwent.pl/cyfrowe-archiwum-historii-polskiego-kosciola/

W sobotę, 30 listopada 2024 roku, w Łodzi odbyła się I Konferencja Zdrowia Mężczyzn pod hasłem „Rusz się i zbadaj!”. Inicjatywa zorganizowana przez Sekretariat Zdrowia Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego miała na celu podniesienie świadomości na temat zdrowia mężczyzn, promowanie profilaktyki oraz zmniejszenie barier psychologicznych związanych z regularnymi badaniami.

2 GRUDNIA 2024 (NR 1028) [Daniel Kluska]

Konferencja była skierowana do mężczyzn w każdym wieku, ale wzięły w niej również udział kobiety, które zostały zaproszone do aktywnego wspierania mężczyzn w ich dbałości o zdrowie. Spotkanie zgromadziło liczne grono uczestników, zarówno w sali, jak i przed ekranami komputerów – za pośrednictwem transmisji internetowej, którą zorganizowała grupa medialna ze zboru adwentystycznego Łódź-Widzew.

Konferencję rozpoczęli organizatorzy, Beata Śleszyńska i Daniel Kluska, witając uczestników zarówno w sali, jak i online. Podkreślili, że celem konferencji jest nie tylko podniesienie świadomości o profilaktyce zdrowotnej, ale również zachęcenie mężczyzn do pokonania lęków związanych z badaniami lekarskimi. – Dziś mamy okazję mówić o bardzo ważnym temacie – zdrowiu mężczyzn. Zbyt często zaniedbujemy nasze zdrowie, wstydzimy się rozmawiać o chorobach, o badaniach. Warto zatem otworzyć się na te tematy  – powiedziała Beata Śleszyńska. Mówiąc o globalnych inicjatywach takich jak „Movember”, zaznaczyła, że listopad jest miesiącem solidarności z mężczyznami zmagającymi się z nowotworami, szczególnie rakiem prostaty.

Zdrowie psychiczne

Pierwszym prelegentem był prof. dr hab. med. Paweł Zagożdżon, psychiatra z Gdańska, który podjął temat psychicznych aspektów chorób nowotworowych. W szczególności omówił wpływ raka prostaty na zdrowie psychiczne mężczyzn. – Mężczyźni po diagnozie nowotworu często przeżywają szok. Jest to rodzaj stresu pourazowego, szczególnie w przypadku raka prostaty, gdzie związane z leczeniem zmiany – jak problemy z erekcją czy nietrzymanie moczu – wpływają na ich poczucie męskości  – mówił profesor Zagożdżon.

Podkreślił, że mężczyźni często nie szukają pomocy psychologicznej, co może prowadzić do pogłębienia problemów psychicznych. – Często mężczyźni, zwłaszcza po operacjach związanych z rakiem prostaty, nie wiedzą, jak poradzić sobie z emocjami. Potrzebują wsparcia psychoterapeutycznego i wsparcia specjalistów – dodał. Zagożdżon wskazał także, jak ważne jest stworzenie przestrzeni, w której mężczyźni mogą rozmawiać o swoich problemach zdrowotnych bez wstydu i poczucia osamotnienia.

Osobiste doświadczenie

Po wykładzie profesora Zagożdżona, uczestnicy konferencji mieli okazję wysłuchać Andrzeja, który podzielił się swoją osobistą historią walki z rakiem prostaty. Andrzej, który w przeszłości doświadczył wczesnej diagnozy, podkreślił, jak ważna była jego decyzja o regularnym wykonywaniu badań. – Mężczyźni, którzy nie badają się, mogą stracić cenny czas. Ja sam nie czekałem z wizytą u lekarza, choć kiedyś zwlekałem, myśląc, że problem sam minie – mówił Andrzej.

– Właśnie dzięki temu, że wykonałem badanie PSA, udało się wykryć nowotwór na wczesnym etapie. Moje życie zostało uratowane. Zachęcam każdego mężczyznę, by regularnie się badał i nie odkładał tego na później – dodał. Jego doświadczenie spotkało się z dużym uznaniem wśród uczestników konferencji, a Andrzej stał się żywym dowodem na to, że profilaktyka i wczesne wykrywanie chorób mogą uratować życie.

Głosem drugiego specjalisty

Druga część spotkania, którą poprowadziła Patrycja Niewoli-Stupp, Dyrektorka Sekretariatu Zdrowia w Diecezji Zachodniej Kościoła Adwentystów, rozpoczęta została wykładem dr hab. Jerzego Gubernatora, kierownika Zakładu Lipidów i Liposomów na Wydziale Biotechnologii Uniwersytetu Wrocławskiego.

Profesor Gubernator przedstawił najnowsze wyniki badań dotyczących nowotworów męskich i omówił metody wczesnego wykrywania raka prostaty oraz innych nowotworów u mężczyzn. Skupił się na roli badań przesiewowych i testów, które pozwalają na szybkie wykrycie problemów zdrowotnych.

– Test PSA, choć nie jest doskonały, jest jednym z narzędzi, które pozwala wcześniej wykryć raka prostaty. Należy jednak pamiętać, że wynik tego badania może być fałszywie dodatni lub fałszywie ujemny. Dlatego ważne jest, aby nie traktować go jako jedynego narzędzia diagnostycznego – zaznaczył profesor Gubernator. Dodał, że badania przesiewowe w przypadku raka prostaty są nadal w fazie dyskusji i nie ma jednoznacznych dowodów na to, że wykonywanie ich u mężczyzn bez objawów zmniejsza ryzyko zgonu. – Najważniejsze jest, by mężczyźni, którzy odczuwają jakiekolwiek niepokojące objawy, nie czekali, lecz natychmiast zgłaszali się do lekarzy – stwierdził. Gubernator podkreślił także znaczenie diety w profilaktyce zdrowia mężczyzn.

Własnymi słowami

Kolejnym cennym świadectwem podczas konferencji było doświadczenie Klausa. Mężczyzna podzielił się swoją osobistą historią walki z rakiem, który zrujnował jego życie. Przez trzy lata zmagał się z diagnozą – rakiem szpiku kostnego, czyli rakiem mnogim szpiczakiem. – Pewnej nocy naprawdę myślałem, że nie przeżyję. Moje dzieci stały przy łóżku i mówiły, że nie mogę umierać, że mnie potrzebują. Ale w takim momencie człowiek wie, że nie ma na to wpływu” – wspominał.

Klaus walczył o swoje życie także z Bogiem, modląc się, aby nie zostawił swoich dzieci i żony. W końcu poddał się i oddał wszystko Bogu, w tym swoich bliskich. – To był moment mojego prawdziwego nawrócenia, moment, w którym oddałem Bogu wszystko – powiedział Klaus, wskazując na przełomowy moment swojej duchowej przemiany.

Dyskusja specjalistów

Po wykładach odbył się panel dyskusyjny, który prowadziła Roksana Bilicz, Dyrektorka Sekretariatu Zdrowia w Diecezji Południowej Kościoła Adwentystów oraz Daniel Kluska. W panelu udział wzięli: m.in. profesor Gubernator, dr. Tomasz Karauda, radny sejmiku Województwa Łódzkiego, lekarz pulmonolog i internista w Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym im. Norberta Barlickiego w Łodzi oraz pan Jan Jędrzejczak, prezes Chrześcijańskiej Misji Społecznej „Team Challenge” w Kutnie, który podzielił się swoją osobistą historią choroby nowotworowej.

Tuż po panelu uczestnicy mieli okazję wziąć udział w quizie z wykorzystaniem aplikacji Kahoot. Tą część poprowadził Piotr Żyziński, lider młodzieży w Diecezji Południowej Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Polsce.

Konferencja zakończyła się bajką o „Praktycznym Panu” oraz apelem do mężczyzn, by dbali o swoje zdrowie i nie zwlekali z wizytami u lekarzy. – Nie bójmy się pytać, nie bójmy się badać. To nie tylko kwestia naszego zdrowia, ale także naszych rodzin, które potrzebują nas zdrowych – podsumowała Beata Śleszyńska.

AAI

Źródło: https://adwent.pl/praktycznie-o-zdrowiu-mezczyzn/

W niedzielę 24 listopada odbył się koncert charytatywny dla Melanii Pawliczek, 6-letniej dziewczynki, która choruje na ciężką genetyczną chorobę SMA 1 – rdzeniowy zanik mięśni typu pierwszego. Wystąpili wspaniali artyści, a wśród nich: Wyższobramski Chór Kameralny, Krzysztof Durlof, Zespół SELA oraz Karolina & Wiola. Pieniądze zebrane podczas koncertu (ponad 5 tysięcy złotych) zostaną przeznaczone na rehabilitację Melanii, bo głównie rehabilitacja pomaga jej jak najdłużej funkcjonować, samodzielnie oddychać i wykonywać niektóre czynności.

Kilka zdjęć z koncertu zobaczyć na naszej stronie na Facebook’u: https://www.facebook.com/Adwentysciwskoczowie/posts/pfbid0PUtYU8iuiEsMEWVWkaoHuPKxF3285v6tmDFvQ7SDqXkt4yE4yRDC4PUn448L6QqHl

Już wkrótce pojawi się nagranie z tego koncertu.

Melania Pawliczek jest podopieczną Fundacji Serca dla Maluszka:

Melania Pawliczek

Zapraszamy do zapoznania się z najnowszym Biuletynem przygotowanym przez Chrześcijańską Służbę Charytatywną „Blisko Serca”.

Biuletyn przeczytasz na tej stronie:

https://adwent.pl/chrzescijanska-sluzba-charytatywna-biuletyn-06-2024-8/

Jest nam niezmiernie miło poinformować, że należąca do ADRA Polska platforma wsparcia psychologicznego GiveAndGetHelp.com została wyróżniona w konkursie „50 Najbardziej Kreatywnych Ludzi w Biznesie”.

13 LISTOPADA 2024 (NR 1021) [Kinga Mroczkowska]

W imieniu serwisu, to ważne dla nas wyróżnienie, odebrała Pani Prezes Karolina Wójcik-Kozłowska. W swojej przemowie Pani Prezes podkreśliła, że ta wyjątkowa nagroda dedykowana jest przede wszystkim kilkudziesięciotysięcznej społeczności platformy GiveAndGetHelp.com, ponieważ to właśnie dzięki niej codziennie możemy dostrzegać, czym naprawdę jest siła wzajemnego wsparcia w obliczu kryzysu psychicznego.

Jako Fundacja dostarczamy tylko skuteczne narzędzie, ale to nasi użytkownicy, korzystając z najnowszych technologii, stworzyli z niego coś prawdziwie wyjątkowego – przestrzeń, w której każdy, niezależnie od swoich problemów, może znaleźć zrozumienie i wsparcie.

Kapituła konkursu doceniła naszą platformę przede wszystkim za wyjątkowy model działalności, którego celem jest zapewnienie  osobom w kryzysie, bezpłatnej, a także anonimowej samopomocy psychologicznej. GiveAndGetHelp.com to dynamiczne środowisko wsparcia, którego fundamentem jest wzajemna pomoc i zrozumienie w trudnych momentach życia.

Z ponad 26 tysiącami aktywnych użytkowników, nasza społeczność wielokrotnie pokazała, jak potężna może być właśnie samopomoc. Wspólne rozmowy, często poruszające bardzo intymne i trudne tematy, dają wszystkim uczestnikom poczucie, że nie są sami w swoich wyzwaniach. Dzięki wsparciu osób, które przeszły przez podobne doświadczenia, każdy może znaleźć siłę i motywację do stawienia czoła swoim problemom. GiveAndGetHelp.com to miejsce, gdzie świadomość o różnych trudnościach życiowych wzrasta, a chęć przezwyciężania ich rośnie dzięki współodczuwaniu i zrozumieniu.

Pełna anonimowość i forma online platformy daje szansę na pomoc również tym, którzy nie mają innej możliwości jej uzyskania – np. mieszkają w małych miejscowościach, są osobami publicznymi czy nie mają środków finansowych na prywatne konsultacje psychologiczne.

Fundacja ADRA Polska prowadzi działalność serwisu non-profit, opierając się na środkach własnych oraz krajowych i międzynarodowych grantach.

GiveAndGetHelp.com działa zarówno w języku polskim, jak i ukraińskim, co pozwala dotrzeć do szerszego grona potrzebujących.

Konkurs „50 Najbardziej Kreatywnych Ludzi w Biznesie” – przestrzeń dla innowatorów

„50 Najbardziej Kreatywnych Ludzi w Biznesie”  to całoroczny program realizowany przez platformę Brief for Poland, który otwiera drzwi do wyjątkowego świata, gdzie pasja spotyka się z profesjonalizmem, a każdy uczestnik ma szansę zabłysnąć w pełnej krasie.

Konkurs ten wyznacza nowe kierunki i pozwala dostrzec potencjał w kreatywnym podejściu do rozwiązywania problemów, z jakimi mierzymy się na co dzień.

Gratulujemy wszystkim nominowanym oraz zwycięzcom tegorocznej edycji. Jesteśmy dumni, że GiveAndGetHelp.com znalazła się w tak znamienitym gronie i że możemy być częścią tej inspirującej społeczności liderów. Mamy nadzieję, że dzięki tej nagrodzie będziemy mogli kontynuować naszą misję jeszcze skuteczniej, a nasza działalność stanie się inspiracją dla kolejnych kreatywnych inicjatyw.

Kinga Mroczkowska

Źródło: https://adwent.pl/projekt-adra-polska-wyrozniony-w-konkursie/

W sobotę 9 listopada w naszym zborze mieliśmy uroczystość Pamiątki Wieczerzy Pańskiej. To jest szczególna uroczystość, która jest czasem refleksji nad tym co uczynił dla ciebie i mnie nasz Zbawiciel Jezus Chrystus.

Czym jest Pamiątka Wieczerzy Pańskiej ?
W Kościele Adwentystów Dnia Siódmego uroczystość Wieczerzy Pań­skiej organizowana jest zazwyczaj raz na kwartał. Obejmuje ona obrzęd umywania nóg, który poprzedza Wieczerzę Pańską. Uroczystość ta jest zarówno dla prowadzących ją pastorów i starszych, jak i całego zboru chwilą niezwykle świętą i radosną. Odbywa się ona zazwyczaj podczas so­botniego nabożeństwa.

Obrzęd umywania nóg.
„Po umyciu nóg uczniom Chrystus rzekł: «Albowiem dałem wam przykład, byście i wy czynili, jak Ja wam uczy­niłem». W słowach tych Chrystus wskazywał na coś więcej niż tylko na obowiązek zadośćuczynienia zasadom gościnności. Chodziło Mu także o coś dalece ważniejszego niż usunięcie brudu z ludzkich stóp. Chrystus ustanawiał w ten sposób religijny obrzęd. Ten akt naszego Pana (…) uczynił z tego obyczaju święty obrzęd. Miał być on odtąd przestrzegany przez uczniów, by mogli na zawsze zachować w pamię­ci Jego lekcje pokory i służby bliźniemu.

Ten akt pokory zalecony nam został przez samego Chrystusa jako przygotowanie do pamiątki Wieczerzy. Serce nie może wejść w spo­łeczność z Chrystusem, dopóki panoszy się w nim pycha, brak jedno­ści i walka o władzę. W takich warunkach nie jesteśmy przygotowani na zjednoczenie z Chrystusem za pośrednictwem Jego ciała i krwi. Dlatego też wstępnym warunkiem połączenia się z Chrystusem jest obrzęd pokory, czego sam dał nam przykład” (Desire of Ages, s. 650; por. Życie Jezusa, s. 467-468).

W akcie umywania nóg uczniom Chrystus dokonał głębszego oczysz­czenia, obmycia serca z plam grzechu. Uczestnicy tego obrzędu czują się niegodni przyjęcia świętych symboli, dopóki nie przeżyją oczysz­czenia, które sprawia, że człowiek „czysty jest cały” (J 13,10). Jezus pragnął zmyć z ich serc uczucie „wyobcowania, zazdrości i pychy. (…) Duma i egoizm prowadzą do sporów i nienawiści, ale Jezus wszystko to usunął; (…) Jezus, spoglądając na nich, mógł powiedzieć: «Jesteście czyści»” (Desire of Ages, s. 650; por. Życie Jezusa, s. 466).

Duchowe przeżycie związane z umywaniem nóg podnosi jego rangę ze zwykłego obyczaju do świętego obrzędu . Niesie ze sobą poselstwo przebaczenia, akceptacji, pewności zbawienia i solidarności płynące ze strony Chrystusa do wierzącego, ale także pomiędzy wszystkimi wierzącymi. Poselstwo to wyraża się w atmosferze pokory.

Wieczerza Pańska.
Aniołowie głoszą, że Jezus, Zbawca tego świa­ta, jest święty. Podobnie i symbole reprezentujące Jego ciało i krew są święte. Sam Pan wyznaczył niezwykle głębokie w swym znaczeniu symbole przaśnego chleba i niesfermentowanego soku wi­nogronowego a umywania nóg dokonał za pomocą najprostszych do­stępnych środków.

Pamiątka Wieczerzy Pańskiej jest dziś tak samo święta, jak w dniu, w którym ustanowił ją Jezus Chrystus. Gdziekolwiek jest odprawia­na Jezus jest zawsze na niej obecny. „To na tych, przez siebie wyzna­czonych spotkaniach Jezus spotyka się ze swoim ludem i wzmacnia Go swoją obecnością” (Desire of Ages, s. 656; por. Życie Jezusa, s. 474).

Przaśny chleb i bezalkoholowe wino (sok winogronowy).
„Chry­stus pozostawał ciągle przy stole, na którym rozstawiona była Wieczerza, a przed Nim stały przaśniki spożywane zwykle w okresie Paschy i nie tknięte fermentacją wino. Tych właśnie darów użył Chrystus dla przedsta­wienia swej nieskazitelnej ofiary. Nic, co było zepsute przez fermentację — symbol grzechu i śmierci, nie mogło symbolizować «baranka niewinnego i nieskalanego» (1 P 1,19)” (Desire of Ages: 653; por. Życie Jezusa, s. 471).

Zarówno wino, jak i chleb były całkowicie wolne od fermentacji, po­nieważ wieczorem pierwszego dnia żydowskiej Paschy, wszelki zaczyn i fermentacja były usunięte z domów (zob. Wj 12,15.19; 13,7). Dlatego jedynie niesfermentowany sok gronowy oraz niezakwaszony chleb na­dają się do użytku w obrzędzie Wieczerzy Pańskiej.

Pamiątka śmierci krzyżowej.
„Gdy przyjmujemy chleb i wino symbolizujące umęczone ciało i przelaną krew Chrystusa, wyobraź­nia przenosi nas ku scenom w wieczerniku. Wydaje się, że wędrujemy przez ogród uświęcony męką Tego, który poniósł grzechy świata. Stajemy się świadkami walki, dzięki której możliwe było pojednanie z Bogiem. Wywyższony pośród nas stoi ukrzyżowany Chrystus” (De­sire of Ages, s. 661; por. Życie Jezusa, s. 476).

Ogłoszenie drugiego przyjścia Pana.
„Wieczerza Pańska wskazuje na drugie przyjście Chrystusa i została ustanowiona, aby uczniowie ni­gdy o nim nie zapomnieli. Za każdym razem, gdy zbierali się, aby rozpa­miętywać Jego śmierć, opowiadali, jak «wziął kielich i podziękował, dał im mówiąc: Pijcie z niego wszyscy; albowiem To jest krew moja nowego przymierza, która się za wielu wylewa na odpuszczenie grzechów. Ale powiadam wam: Nie będę pił odtąd z tego owocu winorośli aż do owego dnia, gdy go będę pił z wami na nowo w Królestwie Ojca mego». W swych strapieniach znajdowali pokrzepienie w nadziei powrotu swego Pana. Nie­wymownie cenna była dla nich ta myśl: «Albowiem, ilekroć ten chleb je­cie, a z kielicha tego pijecie, śmierć Pańską zwiastujecie, aż przyjdzie» (1 Kor 11,26)” (Desire of Ages, s. 659; por. Życie Jezusa, s. 475).

Kto może uczestniczyć w Wieczerzy Pańskiej?
Kościół Adwen­tystów Dnia Siódmego praktykuje organizowanie otwartej uroczysto­ści Wieczerzy Pańskiej. W uroczystości uczestniczyć mogą wszyscy, którzy oddali swoje życie Zbawicielowi.

Dzieci uczą się znaczenia tej uroczystości obserwując, jak uczestniczą w niej inni. Natomiast pełną gotowość do uczestnictwa w uroczystości osiągają po odpowiednim wyszkoleniu podczas przygotowania do chrztu i poprzez poddanie się Jezusowi w akcie chrztu.

„Przykład Chrystusa nie pozwala nam na wyłączność w udziale w Wieczerzy Pańskiej. Prawdą jest, że osoba, która dopuszcza się jawnego grzechu, powinna być z niej wykluczona — Duch Święty mówi o tym wyraźnie (zob. 1 Kor 5,11). Jednak poza takim przypadkiem, nikt z nas nie jest uprawniony do osądzania innych. Bóg nie pozwolił człowiekowi wypowiadać się na temat czyjegoś prawa do uczest­niczenia w tym obrzędzie, bo któż umie czytać w sercu? Kto potrafi odróżnić plewy od pszenicy? «Niechże więc człowiek samego siebie doświadcza i tak niech je z chleba tego i z kielicha tego pije. (…) Przeto ktokolwiek by jadł chleb i pił z kielicha Pańskiego niegodnie, winien będzie ciała i krwi Pańskiej. (…) Albowiem kto je i pije niegodnie, nie rozróżniając ciała Pańskiego, sąd własny je i pije» (1 Kor 11,28-29). (…) W szeregi zgromadzonych mogą wejść ludzie, którzy w sercach swych nie są sługami prawdy i świętości, lecz mimo to chcą uczest­niczyć w nabożeństwie. Nie należy im tego zabraniać, bowiem patrzą na to świadkowie, którzy widzieli, jak Chrystus umywał nogi zarów­no uczniów, jak i Judasza. Scenę tę oglądały oczy nie tylko ludzkie” (Desire of Ages, s. 656 Życie Jezusa, s. 473-474).

Opracowano na podstawie: Prawo zborowe, Warszawa 2016, Wydawnictwo „Znaki czasu”

W związku z kolejną rocznicą odzyskania przez Polskę niepodległości, przypominamy treść uchwały jubileuszowej opublikowanej na naszej stronie kilka lat temu

UCHWAŁA JUBILEUSZOWA
Rady Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego
w Rzeczypospolitej Polskiej
z okazji 100-lecia odzyskania przez Polskę niepodległości

W 100-lecie odzyskania przez Polskę niepodległości Rada Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Rzeczypospolitej Polskiej, kierując się biblijnymi zaleceniami, by oddawać, co boskie, Bogu, a co cesarskie, cesarzowi; szanować władze zwierzchnie; miłować bliźnich, a nawet nieprzyjaciół; ze wszystkimi, o ile to od nas zależy, utrzymywać pokój; o wszystko się modlić i za wszystko Bogu dziękować oraz by w losach przodków upatrywać pouczenia odnośnie do naszej przyszłości – uchwaliła, co następuje:

Pomni nie tylko stu dwudziestu trzech lat zaborów, odebrania naszemu Narodowi wolności i wszystkiego, co z tym związane: tragicznego losu obrońców naszej ziemskiej Ojczyzny, ich śmierci, więzienia, zsyłek, konfiskat, prób wymazania z mapy Europy nie tylko Polski jako państwa, ale również prób wynarodowienia Polaków, ograbienia nas z naszego języka, naszej kultury i wspólnego dziedzictwa – nie możemy jednak pominąć milczeniem przyczyn utraty ówczesnej państwowości i wolności.

A nie były to tylko powody zewnętrzne, w postaci agresywnie i zaborczo nastawionych państw sąsiednich pragnących wykorzystać słabość I Rzeczypospolitej. Niestety były to przede wszystkim powody wewnętrzne, z prywatą magnaterii na czele, źle pojętą złotą wolnością szlachecką, która przerodziła się w nieposzanowanie praw własnego państwa, podziały i anarchię. Do tego trzeba również dodać brak reform lub ich opóźnienie.

Nie bez znaczenia było również dyskryminowanie niekatolików, jako pokłosie kontrreformacji, która zgasiła w I  Rzeczypospolitej tak pięknie rozpalający się płomień XVI-wiecznej polskiej reformacji protestanckiej.

Świętowanie 100-lecia odzyskania niepodległości bez tej krótkiej refleksji nad tym, co doprowadziło do jej wcześniejszej utraty może nam grozić niechcianą powtórką z historii. Prawdziwa wolność bowiem od zawsze wyrażała się w posłuszeństwie prawu i w przestrzeganiu porządku. Wolność zaś bez prawa sprowadza niewolę, zarówno w sensie duchowym, jak i politycznym.

Dlatego jako społeczność Kościoła adwentystów, będąca z woli Bożej integralną częścią Narodu Polskiego, pragniemy zwrócić się do Boga z prośbą o wybaczenie.

Wybacz nam miłosierny Boże, że jako Naród wielokroć lekceważyliśmy Twoje przykazania, nie doceniając wolności i innych błogosławieństw, które z Twojej ręki otrzymywaliśmy i otrzymujemy. Przepraszamy za nasz egoizm oraz ducha niezgody i podziałów; za nasz brak miłości czy choćby szacunku do bliźnich; za nasze samolubstwo i dojmująco powszechną obojętność na ciężki los innych.

Jednocześnie pragniemy wyrazić Ci, Boże, ogromną wdzięczność  za wszystkich polskich patriotów, którzy niestrudzoną pozytywistyczną pracą przez cały okres zaborów, podtrzymywali i pielęgnowali polskość i dzięki którym mogła ona przetrwać do dnia odzyskania niepodległości w 1918 roku.Dziękujemy też za tych, którzy oddawali za Ojczyznę życie, tak rozumiejąc swój względem Niej obowiązek. Cześć ich pamięci! Dziękujemy za tych, którzy, gdy odzyskaliśmy już wolną Ojczyznę poświęcili Jej całe swoje serce, by ją rozwijać; za kolejne pokolenia Polaków, które od 1918 roku przez okres międzywojenny, okupacji, stalinizmu, PRL oraz III RP, do dziś, robiły wszystko, co w ich mocy dla dobra Polski i Polaków oraz dobra wszystkich, którym miła jest nasza Ojczyzna.

Na końcu pragniemy prosić naszego łaskawego Boga o pokój dla naszej Ojczyzny, wewnętrzny i zewnętrzny; o mądrość dla przywódców naszego państwa, tych obecnych i tych przyszłych – by ich rządy każdemu obywatelowi kojarzyły się ze sprawiedliwością i służbą dla dobra wszystkich.

Mając też nieustannie w pamięci słowa naszego Pana Jezusa Chrystusa: „Jeżeli więc Syn obdarzy was wolnością, będziecie naprawdę wolni”, chcemy prosić, i wzywamy innych do modlitwy, o wyzwolenie nas z prawdziwej niewoli – grzechu, obojętności, nienawiści, nietolerancji, ksenofobii i pogardy dla drugiego człowieka. Prośmy Boga o pojednanie – nas z Nim i nas między sobą. Abyśmy mogli wszyscy razem spotkać się już niedługo w lepszej Ojczyźnie – tej, o którą Pan Jezus uczył nas modlić się słowami: „Przyjdź Królestwo Twoje”.

Boże, błogosław Naród Polski! Amen!

Warszawa,  31 października 2018 roku

Źródło: https://adwent.pl/106-rocznica-niepodleglosci-polski/

Za nami już Jesienny Koncert Muzyki Chrześcijańskiej, czas refleksji, pięknej muzyki, wspaniałych wykonawców. A to wszystko na chwałę Bogu. Podczas koncertu wystąpili: Wioletta Recmanik, Karolina Pietruszka, Walentyna Latoszyna, Mario Jarib Diaz Ochoa. Koncert poprowadził Łukasz Pieszka.

Link do zdjęć na Facebooku: https://www.facebook.com/Adwentysciwskoczowie/posts/pfbid02U8jp5UG3Ap7aPFd9YMehTxW6rguNmFmQ4kmBHg9yvQ32CAXrGwoKd9PKBgd9qQkyl

Zapraszamy do wysłuchania wywiadu z Piotrem Stachurskim –  dyrektorem Chrześcijańskiej Służby Charytatywnej – który pojawił się na stronie serwisu Zachód.pl. ChSCh to organizacji, która od blisko 30 lat wspiera osoby znajdujące się w trudnej sytuacji życiowej. Dowiedz się, jak działania naszej instytucji wpływają na życie tysięcy ludzi, z jakimi wyzwaniami mierzymy się każdego dnia i jak możesz wesprzeć tę misję.

7 LISTOPADA 2024 (NR 1017) [Daniel Kluska]

Chrześcijańska Służba Charytatywna (ChSCh) od blisko trzech dekad działa na rzecz osób potrzebujących, świadcząc pomoc materialną, duchową oraz emocjonalną. Organizacja, prowadzona przez Piotra Stachurskiego, wywodzi się z Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, który w 1997 roku powołał ją do życia. Jak przyznaje dyrektor, impulsem do powstania ChSCh była powódź, która nawiedziła południowo-zachodnią Polskę – już wtedy nowa organizacja aktywnie włączyła się w akcje pomocowe. Dziś, po latach działalności, ChSCh to prężnie działająca organizacja, obejmująca swoim zasięgiem całą Polskę, a niekiedy sięgająca też poza jej granice.

ChSCh pomaga wszędzie tam, gdzie ludzie znajdują się w trudnej sytuacji. Stachurski podkreśla, że zakres działań organizacji jest szeroki i odpowiada na różnorodne potrzeby społeczne. Obejmuje on pomoc w zakupie leków, żywności, opału na zimę, a także finansowanie leczenia i rehabilitacji. W ramach projektu „Bądź solidarny w potrzebie” ChSCh organizuje koncerty charytatywne, a środki z nich trafiają do osób wymagających pomocy zdrowotnej.

ChSCh prowadzi również świetlice środowiskowe dla dzieci i młodzieży, oferując im bezpieczne miejsce do rozwoju, a także centra wypoczynkowo-zdrowotne, które propagują zdrowy styl życia. Szeroko zakrojona jest także działalność edukacyjna, realizowana poprzez wystawy Expo Zdrowie i kluby zdrowia. „To mobilne wystawy i cykliczne spotkania, podczas których można bezpłatnie wykonać badania zdrowotne oraz wziąć udział w wykładach na temat zdrowego stylu życia – zarówno fizycznego, jak i psychicznego” – wyjaśnia Stachurski.

Wolontariusze stanowią trzon Chrześcijańskiej Służby Charytatywnej. Piotr Stachurski zauważa, że dobroczynność jest nadal popularną ideą wśród młodych ludzi, którzy angażują się na różnych poziomach – od pomocy przy wydarzeniach edukacyjnych po prowadzenie szkoleń. Mimo że czasy się zmieniają, wolontariat przyciąga osoby, które szukają satysfakcji w pomaganiu innym. Jak przyznaje dyrektor, sytuacje kryzysowe, takie jak powodzie czy kryzys uchodźczy, wyzwalają u ludzi naturalny odruch wsparcia i dobroczynności.

„Pomaganie innym daje także nam poczucie spełnienia i satysfakcji” – zauważa Stachurski. „Wspierając innych, sami czujemy się wzmocnieni i pokrzepieni, a to sprawia, że wolontariat staje się drogą do bardziej satysfakcjonującego życia”.

Finansowanie działalności ChSCh opiera się głównie na wpływach z 1,5% podatku, który można przekazać na rzecz organizacji. Dodatkowo, ChSCh pozyskuje fundusze poprzez realizację projektów współfinansowanych przez samorządy oraz dzięki wsparciu darczyńców prywatnych. Jak podkreśla dyrektor, hojność ludzi dobrej woli jest kluczowa dla realizacji celów ChSCh. Każda darowizna oraz zaangażowanie wolontariuszy sprawiają, że organizacja może nieść pomoc na szeroką skalę, odpowiadając na potrzeby społeczne zarówno lokalnie, jak i poza granicami Polski.

ChSCh działa głównie na terenie Polski, jednak w wyjątkowych sytuacjach angażuje się również w pomoc za granicą. Organizacja wsparła uchodźców z Ukrainy oraz zrealizowała projekty na kontynencie afrykańskim – m.in. w Tanzanii, gdzie zapewniała pomoc w dostępie do wody pitnej i realizowała projekty zdrowotne. „Choć działamy przede wszystkim w Polsce, zdarza się, że nasze działania sięgają poza granice kraju. Wszędzie tam, gdzie ludzie potrzebują pomocy, staramy się być obecni” – mówi Stachurski.

Pełen wywiad można odsłuchać poniżej: https://adwent.pl/radio-zachod-o-chrzescijanskiej-sluzbie-charytatywnej/

AAI

Źródło: https://adwent.pl/radio-zachod-o-chrzescijanskiej-sluzbie-charytatywnej/

Jesień jest porą roku, która przynosi ze sobą zarówno piękno, jak i pewną nostalgię. Kolorowe liście opadają z drzew, dnie stają się krótsze, a chłód przypomina nam o zbliżającej się zimie.

6 LISTOPADA 2024 (NR 1016) [Daniel Kluska]

Osobiście bardzo lubię ten czas w roku. Mam wtedy wrażenie, że widzę, słyszę, potrafię więcej. W powolnym przemijaniu liści, zniżającym się słońcu i coraz bardziej przypadkowych powiewach ciepłego wiatru jest coś inspirującego. Mam też swoje ulubione zespoły muzyczne, których najczęściej słucham właśnie teraz.

Niekiedy w naszym duchowym życiu pojawia się także jesień. Kolory nie są już takie świeże. Coraz częściej robi nam się zimniej: w pracy, w Kościele, a nawet w domu.

Usłysz, Panie, słowa moje, Przejmij się westchnieniem moim, Zważ na głos błagania mego, Królu mój i Boże mój, bo modlę się do ciebie. Panie, od rana racz słuchać głosu mojego; Rano przedkładam ci ofiarę i wyczekuję.Psalm 5,2-4

To dobry moment na …rozliczenia. Nie takie z telewizji czy polityki, ale rozliczenia z własnymi planami, zaniedbaniami ale i sukcesami. Obietnicami. Tymi przed ludźmi i Bogiem. W chrześcijańskiej symbolice, podobnie jak w naturze, istnieje czas wzrostu, dojrzewania i zbiorów, ale również czas, gdy przynosimy owoc naszych wysiłków przed oblicze Boga. Jakie owoce przyniósłbyś Mu dzisiaj? „Czas rozliczeń” to moment, w którym dokonujemy bilansu naszego życia – zarówno na poziomie duchowym, jak i materialnym. To chwila, w której zadajemy sobie pytanie o wartość naszych działań i o to, co pozostawimy po sobie.

Nostalgia? Ale za czym?

„Duchową nostalgią” nazwałbym dzisiaj zjawisko, które dotyka wielu z nas w chwilach refleksji nad minionymi latami, doświadczeniami oraz decyzjami, które ukształtowały naszą duchową tożsamość. Duchowa nostalgia to uczucie, które może pojawić się, gdy przypominamy sobie chwile głębokiego połączenia z czymś większym od nas samych. Może być to wspomnienie dzieciństwa, gdy proste modlitwy były wyrazem szczerej wiary, lub okres w życiu, kiedy doświadczyliśmy wyjątkowej bliskości z Bogiem. To tęsknota za czasem, gdy nasze życie wydawało się mieć głębszy, bardziej przejrzysty sens, a nasze duchowe poszukiwania były bardziej intensywne.

Duchowa nostalgia często pojawia się w momencie, gdy czujemy się zagubieni lub gdy nasza codzienność wypełniona jest rutyną i obowiązkami. Jest to naturalna reakcja, która skłania nas do poszukiwania odpowiedzi na pytania o sens życia, o naszą relację z Bogiem i o naszą rolę w świecie. Nostalgia duchowa może przypominać nam o wartościach, które kiedyś były dla nas istotne, a które z czasem mogły zostać zepchnięte na dalszy plan.

Czujesz, że ten ostatni akapit brzmi tak, jakby opisywał Ciebie? To dobrze. Dlaczego? Już tłumaczę

Czas rozliczeń – po nas choćby potop

Ostatni rok w Polsce przyniósł wiele politycznych zmian, które wzbudziły dyskusje na temat odpowiedzialności, sprawiedliwości i potrzeby rozliczeń, zarówno na poziomie instytucjonalnym, jak i osobistym. W obliczu nowych rządów, które obiecały przywrócenie przejrzystości i odpowiedzialności w życiu publicznym, wielu ludzi zaczęło zastanawiać się nad samym procesem rozliczenia; czy on naprawdę musi zajmować aż tyle czasu? Musi. I to dobrze.

(24) Gdy się położysz do snu, nie będziesz się bał, a gdy zaśniesz, będziesz miał miły sen.Księga Przysłów 3, 24

Osobiste „rozliczenie” z Bogiem to proces, w którym człowiek mierzy się z własnym sumieniem, dokonując szczerego bilansu swojego życia, czynów i motywacji. Jest to moment, w którym stajemy przed Stwórcą z pełną świadomością naszych niedoskonałości i odpowiedzialności za własne decyzje. To czas kiedy pytamy, ale także i słuchamy tego, co Bóg chce nam powiedzieć.

W przeciwieństwie do publicznych rozliczeń, które często odbywają się na oczach społeczeństwa, osobiste rozliczenie się z Bogiem jest intymnym procesem, wymagającym głębokiej pokory i gotowości do przyjęcia Bożego przebaczenia oraz zmiany życia na lepsze. To czas, w którym człowiek szuka odnowienia i oczyszczenia, kierując się wartościami wyższymi niż te, które rządzą codziennymi konfliktami politycznymi i społecznymi.

A teraz prawdziwa „miazga”. Gotowy?

Prawdziwy czas rozliczeń to nie moment, kiedy jedni dokonują oceny działań drugiej strony, ale kiedy Ty i ja dokonujemy bilansu naszego życia i próbujemy ocenić, czy żyjemy zgodnie z naszymi wartościami i przekonaniami. Może to być moment osobistego rozliczenia z przeszłością lub etap, w którym zadajemy sobie pytanie o to, jakie „owoce” przyniosło nasze życie. Czas rozliczeń często pojawia się w kontekście duchowej nostalgii, gdy zaczynamy zastanawiać się, czy nasze wybory prowadziły nas w stronę wewnętrznego pokoju i spełnienia.

Droga do … rozwoju?

Duchowa oklapnięcie i nostalgia, wspomnienie za lepszymi czasami, może być jednak niezwykle wartościowa, jeśli potraktujemy to jako impuls do refleksji nad nami samymi i duchowym wzrostem. Zamiast patrzeć na nią jedynie jako na smutek za tym, co minęło, możemy dostrzec w niej wezwanie do odnowienia naszej relacji z Bogiem i z wartościami, które kiedyś były nam bliskie. Jest to szansa, by na nowo odkryć, co naprawdę nadaje sens naszemu życiu i co nas inspiruje do działania.

„Wszyscy mamy wzrastać i osiągać pełną dojrzałość w Chrystusie, bez względu na nasze słabości i upadki.”– Ellen White, „Działalność Apostołów”, str. 532

Rozważanie duchowej nostalgii w kontekście czasu rozliczeń pomaga nam zrozumieć, że każda decyzja i każde działanie ma swoje konsekwencje. Zamiast żyć w żalu za przeszłością, możemy świadomie podejmować kroki, które będą zgodne z naszymi wartościami i duchowym celem. Czas ostatecznego rozliczenia się Boga z grzechem manam przypominać, że Jezus nad wszystkim czuwa i sam dokonał już rozliczenia za Twoje winy. „Idź i nie grzesz więcej” powtarza tak, jak potrafi to robić cierpliwy i kochający Ojciec.

Nigdy nie jest za późno, aby powrócić do duchowych korzeni, odkryć na nowo swoją fascynację Bogiem i poszukiwać z Nim bliskości. Czasami potrzeba wyjścia poza codzienny zgiełk i refleksji nad tym, co jest naprawdę ważne, aby zrozumieć, że prawdziwe bogactwo życia tkwi nie w materialnych zdobyczach, ale w głębokiej relacji z Bogiem i drugim człowiekiem.

Duchowa nostalgia nie musi być więc tylko smutnym wspomnieniem lepszych czasów. Może stać się początkiem nowego etapu, w którym przyjmujemy to, kim jesteśmy, i decydujemy się żyć zgodnie z naszymi najgłębszymi przekonaniami. Razem w tym procesem ma miejsce także czas rozliczania nas samych z tego, kim jesteśmy dzisiaj. I tak naprawdę to jest najważniejsza forma rozliczenia, która powinna nas dzisiaj interesować.

Głowa do góry

Tegoroczna jesień, tak emocjonalnie pełna i chwilami duszna, może być dobrym momentem do nowego „rozdania”. To może być czas refleksji, powrotu do korzeni i duchowej odnowy, która pozwala nam przemyśleć nasze wybory i żyć w zgodzie z wartościami, które prowadzą do nowego życia, za którym wszyscy tak bardzo tęsknimy.

Daniel Kluska

Źródło: https://adwent.pl/duchowa-nostalgia-a-czas-rozliczen/