W sobotni wieczór 29 listopada zostało zorganizowane spotkanie dla małżeństw, które poprowadzili Edyta i Mirosław Kania. Zostały przygotowane gry, warsztaty i inne atrakcje, dzięki którym małżonkowie mogli jeszcze lepiej się poznać i sprawdzić na ile radzą sobie z trudnymi wyzwaniami jakie przychodzi im się mierzyć. Spotkanie zakończyło się posiłkiem składającym się ze smacznych wegetariańskich potraw. Był czas na prelekcję, zabawę i wspólne rozmowy.
Edyta Żyła-Kania – pracuje w Sekretariacie Rodziny w Diecezji Południowej w Kościele Adwentystów Dnia Siódmego
Psycholog, psychoterapeuta, doktor nauk społecznych. Prowadzi psychoterapię osób dorosłych i młodzieży, a także warsztaty rozwoju osobistego. Jest w trakcie szkolenia do certyfikatu psychoterapeuty psychoanalitycznego. Pracowała także w mediach oraz administracji państwowej, posiada wieloletnie doświadczenie menedżerskie. W wolnych chwilach czyta książki, podróżuje, podziwia piękno przyrody. Lubi spędzać czas ze swoim mężem Mirkiem, który jest jej najbliższym przyjacielem i duchowym powiernikiem.
Fundacja POCIECHA – zwycięzca 2024 i ponownie wśród najlepszych
12 listopada 2025 Czas czytania 2 minuty
W tym roku szczególnym uznaniem została wyróżniona Fundacja Pomocy Dzieciom POCIECHA, która zdobyła I miejsce w konkursie na Najlepszą Kampanię Fundraisingową 2024. Organizacja ponownie znalazła się w gronie nominowanych — tym razem za działania w 2025 roku.
12 LISTOPADA 2025 (NR 1161) [Daniel Kluska]
Fundacja POCIECHA, założona przez Chrześcijańską Służbę Charytatywną, od lat działa na rzecz dzieci i młodzieży z rodzin w trudnej sytuacji życiowej, zapewniając m.in. ciepłe posiłki, wyprawki szkolne, wyjazdy wakacyjne i wsparcie emocjonalne. Jej działania pokazują, jak skuteczny i empatyczny fundraising może realnie zmieniać życie najmłodszych.
Nagrodzona kampania została przygotowana we współpracy z agencją Advalue oraz zespołem Armiger, a dzięki zaangażowaniu darczyńców możliwe było stworzenie przestrzeni wsparcia, w której dzieci czują się ważne, zauważone i bezpieczne.
Organizatorem konkursu jest Polskie Stowarzyszenie Fundraisingu (PSF) – organizacja, która od lat wyznacza standardy pracy fundraiserów, wspiera ich rozwój zawodowy oraz promuje etyczny i profesjonalny fundraising w Polsce. PSF szkoli, certyfikuje i integruje środowisko osób zaangażowanych w pozyskiwanie funduszy na cele społeczne, wzmacniając fundamenty sektora pozarządowego.
Wydarzenie i konkurs mają na celu budowanie kultury wdzięczności, współpracy i odpowiedzialności społecznej, a także inspirowanie kolejnych organizacji do wdrażania skutecznych i przejrzystych strategii fundraisingowych.
W dniach 10–11 października Diecezja Zachodnia Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Polsce zorganizowała pierwszą edycję Konferencji Impact — dwudniowego wydarzenia stworzonego głównie z myślą o młodych dorosłych, ale otwartego dla wszystkich. Mogli wziąć w nim udział zarówno adwentyści, jak i osoby z innych kościołów, a nawet ludzie po prostu „szukający”.
6 LISTOPADA 2025 (NR 1159) [Patrycja Niewolik-Stupp | Zdj. Tomasz Roszak, Arkadiusz Piętka]
To nie była kolejna konferencja z zestawem duchowych porad typu „módl się więcej, postaraj się bardziej”. Zamiast gotowych odpowiedzi — przestrzeń na myślenie. Zamiast duchowego wykładu „jak powinno być” — pytanie: co wiara faktycznie robi z naszym sercem, umysłem i relacjami?
„Lecz Ja jestem Pan, twój Bóg, który rozdziela morze, tak że huczą jego fale.”
Księga Izajasza 51,15
Ten fragment z Księgi Izajasza był motywem przewodnim konferencji. Przypomnieniem, że to Bóg jest Tym, który wywiera prawdziwy wpływ. Tak jak fale potrafią ukształtować brzeg, tak Jego działanie potrafi zmieniać nasze wnętrze, relacje i kierunek życia.
Celem konferencji nie było „duchowe doładowanie”, po którym wraca się do codzienności tak samo jak wcześniej. Chodziło o zmianę spojrzenia: wiara, która leczy zamiast obciążać, rozwija zamiast dusić, wnosi radość zamiast ciężaru
Przestrzeń bez pośpiechu i bez „kościelnego języka”
Zamiast napiętego harmonogramu, organizatorzy zostawili przestrzeń na coś, czego często brakuje na podobnych wydarzeniach: rozmowy przy herbacie, zadawanie pytań, poznawanie nowych osób i po prostu spokojnego bycie razem.
Główny mówca, dr Timothy Jennings — psychiatra, wykładowca i autor książek — mówił o tym, jak to, w jakiego Boga wierzymy, realnie kształtuje nasz mózg, reakcje emocjonalne i sposób budowania relacji. Jego wystąpienia łączyły naukę z duchowością w sposób przystępny i praktyczny. Po południu uczestnicy mogli wybrać warsztaty, podczas których rozmawiano m.in. o wątpliwościach w wierze, o tym, jak tworzyć dobrą wspólnotę, oraz o tym, jak odkrywać sens Biblii także tam, gdzie wydaje się to niezwykle trudne.
Wielu uczestników podkreśliło, że brakowało im takiego miejsca w Kościele – miejsca, gdzie można zadać pytanie, nie bojąc się oceny; gdzie wątpliwości nie traktuje się jak zagrożenia; gdzie wiara nie wyklucza myślenia.
Wiara, która zostawia ślad
Jedna z organizatorek ujęła to tak:
– Chcieliśmy pokazać, że duchowość nie musi być smutna, ciężka i pełna poczucia winy. Niestety, tak wygląda doświadczenie wielu chrześcijan w Polsce. A przecież wiara Jezusa była pełna wolności, miłości i uzdrowienia. Kiedy wiara jest zdrowa — ma dobry wpływ. Na nas i na ludzi wokół nas – podkreśla.
Po dwóch dniach rozmów, muzyki, śmiechu i refleksji została jedna ważna myśl: prawdziwy wpływ zaczyna się w nas, ale nie zatrzymuje się na nas.
W wieczornej audycji Radia Łódź „Woda nie tylko święcona | Życie wieczne. Trwanie poza czasem” 28 października, redaktor prowadząca Izabela Berkowska zaprosiła do rozmowy pastora Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, Konrada Pasikowskiego, aby porozmawiać o jednym z najbardziej fascynujących i trudnych tematów – życiu po śmierci i nadziei życia wiecznego.
6 LISTOPADA 2025 (NR 1158) [Daniel Kluska]
Rozmowa rozpoczęła się od przeglądu poglądów różnych religii na temat nieśmiertelności duszy. Pastor Pasikowski wyjaśnił różnice pomiędzy wiarą w reinkarnację obecną w hinduizmie i buddyzmie, a koncepcją życia wiecznego w religiach objawionych. Podkreślił, że chrześcijańskie zrozumienie śmierci i zmartwychwstania mocno różni się od idei wędrówki dusz – w Biblii śmierć określana jest jako sen, a nadzieja skupia się na zmartwychwstaniu i nowym życiu, które Bóg przygotował dla wierzących.
W dalszej części rozmowy pastor przedstawił biblijną perspektywę na temat życia wiecznego, odnosząc się do słów z Apokalipsy Jana, w której zapowiedziane jest „nowe niebo i nowa ziemia”. Zwrócił uwagę, że opisy złota, pereł czy miasta Nowej Jerozolimy mają charakter symboliczny – wyrażają doskonałość, harmonię i pełnię życia, które Bóg pragnie przywrócić swojemu stworzeniu.
– Dla nas, ludzi przywiązanych do czasu, trudno jest wyobrazić sobie wieczność. Ale wieczność nie oznacza nudy – przeciwnie, jest niekończącym się odkrywaniem Boga i Jego stworzenia. W człowieku leży naturalna ciekawość, a przebywanie w nieskończoności nie może być monotonne – zaznaczył pastor Pasikowski.
Rozmowa dotknęła również kwestii sprawiedliwości, przebaczenia i natury Boga. Gość programu przypomniał, że Bóg objawiony w Biblii nie pragnie wiecznego cierpienia kogokolwiek, lecz zbawienia każdego człowieka. Z tego względu adwentyści nie wierzą w wieczne piekło, uznając je za niezgodne z Bożym charakterem miłości i sprawiedliwości.
Na zakończenie audycji pastor podkreślił, że wiara w życie wieczne nie jest ucieczką od rzeczywistości, lecz źródłem nadziei, która pozwala przetrwać doświadczenia i lęk przed śmiercią. – „Bóg otrze wszelką łzę z oczu, a śmierci już nie będzie” – przypomniał słowa z Księgi Objawienia 21:4.
Audycja pokazała, że rozmowa o życiu wiecznym to nie tylko refleksja teologiczna, ale również bardzo osobiste poszukiwanie sensu, nadziei i odpowiedzi na pytania o przyszłość każdego z nas.
W wieczornej audycji Radia Łódź „Woda nie tylko święcona | Życie wieczne. Trwanie poza czasem” 28 października, redaktor prowadząca Izabela Berkowska zaprosiła do rozmowy pastora Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, Konrada Pasikowskiego, aby porozmawiać o jednym z najbardziej fascynujących i trudnych tematów – życiu po śmierci i nadziei życia wiecznego.
6 LISTOPADA 2025 (NR 1158) [Daniel Kluska]
Rozmowa rozpoczęła się od przeglądu poglądów różnych religii na temat nieśmiertelności duszy. Pastor Pasikowski wyjaśnił różnice pomiędzy wiarą w reinkarnację obecną w hinduizmie i buddyzmie, a koncepcją życia wiecznego w religiach objawionych. Podkreślił, że chrześcijańskie zrozumienie śmierci i zmartwychwstania mocno różni się od idei wędrówki dusz – w Biblii śmierć określana jest jako sen, a nadzieja skupia się na zmartwychwstaniu i nowym życiu, które Bóg przygotował dla wierzących.
W dalszej części rozmowy pastor przedstawił biblijną perspektywę na temat życia wiecznego, odnosząc się do słów z Apokalipsy Jana, w której zapowiedziane jest „nowe niebo i nowa ziemia”. Zwrócił uwagę, że opisy złota, pereł czy miasta Nowej Jerozolimy mają charakter symboliczny – wyrażają doskonałość, harmonię i pełnię życia, które Bóg pragnie przywrócić swojemu stworzeniu.
– Dla nas, ludzi przywiązanych do czasu, trudno jest wyobrazić sobie wieczność. Ale wieczność nie oznacza nudy – przeciwnie, jest niekończącym się odkrywaniem Boga i Jego stworzenia. W człowieku leży naturalna ciekawość, a przebywanie w nieskończoności nie może być monotonne – zaznaczył pastor Pasikowski.
Rozmowa dotknęła również kwestii sprawiedliwości, przebaczenia i natury Boga. Gość programu przypomniał, że Bóg objawiony w Biblii nie pragnie wiecznego cierpienia kogokolwiek, lecz zbawienia każdego człowieka. Z tego względu adwentyści nie wierzą w wieczne piekło, uznając je za niezgodne z Bożym charakterem miłości i sprawiedliwości.
Na zakończenie audycji pastor podkreślił, że wiara w życie wieczne nie jest ucieczką od rzeczywistości, lecz źródłem nadziei, która pozwala przetrwać doświadczenia i lęk przed śmiercią. – „Bóg otrze wszelką łzę z oczu, a śmierci już nie będzie” – przypomniał słowa z Księgi Objawienia 21:4.
Audycja pokazała, że rozmowa o życiu wiecznym to nie tylko refleksja teologiczna, ale również bardzo osobiste poszukiwanie sensu, nadziei i odpowiedzi na pytania o przyszłość każdego z nas.
Kwartalnik “Przegląd Duszpasterski” wydawany jest przez Sekretariat Kaznodziejstwa
Zapraszamy do lektury nowego numeru kwartalnika „Przegląd Duszpasterski” *, wydawanego staraniem Sekretariatu Kaznodziejstwa działającego przy Zarządzie Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Rzeczypospolitej Polskiej.
W świecie, który przyzwyczaił nas do natychmiastowych reakcji i gwałtownych osądów, XIX Konkurs Chopinowski proponuje coś zupełnie innego: uważne słuchanie.
9 PAŹDZIERNIKA 2025 (NR 1147) [Felieton |Daniel Kluska]
Przez trzy tygodnie Warszawa stanie się miejscem, gdzie ważniejszy od krzykliwych nagłówków wiadomości będzie … oddech między frazami. W sali Filharmonii Narodowej — gdzie odbywają się wszystkie przesłuchania — obok siebie siadają ludzie o różnych poglądach i życiorysach a przez pół godziny – tyle będzie trwało przesłuchanie jednego pianisty – będą oddychać w podobnym rytmie. Taka wspólnota uwagi to dziś rzadkość.
Dostrzegam tutaj także pewien duchowy wymiar: uważność, cisza, wspólnota, otwartość, zgoda na doświadczenie czegoś głębokiego. Nie głośne – choć czasami głuche – internetowe wpisy lecz praktyczny wymiar życia – wejście na salę, zajęcie miejsca, rozluźnienie, wyciszenie telefonu, zwolnienie. Rubato (swobodne kształtowanie czasu w muzyce – chwilowe przyspieszanie lub zwalnianie tempa) może stać się tłem dla głębszej refleksji a pauzy – mogą być momentami duchowej kontemplacji. Muzyka przypomina, że poza codzienną prozą życia potrzebujemy także spokojnego, kołyszącego rytmu piękna, świadomej obecności i poczucia sensu.
Plakat autorstwa Marcina Władyki promuje Konkurs Chopinowski w 2025 roku [Źródło: www.asp.waw.pl]
Tegoroczny, XIX Konkurs Chopinowski to inauguracja obchodów jego stulecia (swój początek Konkurs miał w 1927 roku). Do rywalizacji stanęło 84 pianistów z 20 krajów (spośród 642 zgłoszeń, 171 dopuszczonych do eliminacji; ostatecznie w eliminacjach wystąpiło 162), a do finału — zgodnie z regulaminem — przejdzie nie więcej niż 10osób.
Polski akcent
W tegorocznej edycji słyszymy 13 pianistów z Polski, co czyni nas jednym z najliczniej reprezentowanych narodów obok Chin i Japonii – w momencie publikacji tego felietonu do drugiego etapu zakwalifikowało się 4 polaków. Uczestnicy przyjechali z blisko 20 krajów – są wśród nich także wykonawcy z Izraela oraz pianiści związani z Rosją (startują jako indywidualni – neutralni pianiści). W codziennej debacie te nazwy państw potrafią rozpalać emocje; jednak na scenie Filharmonii Narodowej wspólnym językiem pozostanie wspomniane rubato, cisza i właściwie wyartykułowany dźwięk. To nie naiwność, lecz doświadczenie: muzyka chwilowo burzy nasze mury, przypominając, że konflikt, spór i wojna nigdy nie mają ostatniego słowa.
Czy to wystarczy, by rozbroić emocje? Nie wiemy. Wiemy natomiast, że podczas tych trzydziestu minut wspólnym, zrozumiałym dla wszystkich językiem jest muzyka, a podziałów jest mniej. Apostoł Paweł napisał:
„On bowiem jest naszym pokojem. On, który w jedno połączył jednych i drugich i zburzył w swoim ciele dzielący ich mur wrogości…”List do Efezjan 2,14–16 [Biblia Ekumeniczna]
Selekcja
Droga każdego pianisty na Konkurs Chopinowski była długa i wyczerpująca. Czy to przypomina odrobinę drogę chrześcijanina? Tak i nie zarazem. Bo uczeń Chrystusa ćwiczy wierność, ale nie „zasługuje” sobie na zbawienie swoimi umiejętnościami. O tym prostym, wywrotowym paradoksie przypomina nam znów Paweł:
„Łaską przecież jesteście zbawieni przez wiarę. Nie od was więc to pochodzi, lecz jest darem Boga. Nie z powodu uczynków, aby się nikt nie chlubił.”List do Efezjan 2,8–9 [Biblia Ekumeniczna]
Jedna osoba
Sam konkurs jest ściśle „chopinowski” – program to Chopin i tylko Chopin. Każdy etap wymaga innych proporcji: od miniatur w I rundzie po wielkie formy w III, a zwieńczeniem finału są koncerty z orkiestrą. Kalendarz rozpisano klarownie i – co ważne – przypomniano, że to maraton, który potrzebuje i wolty – oznaczenie alternatywnego zakończenia utworu muzycznego, które wykonuje się po powtórzeniu fragmentu utworu – i oddechu.
Z tej perspektywy Konkurs Chopinowski jest pełen chrześcijańskich analogii: kolejne etapy przypominają rytmy naszego duchowego wzrostu; preludia i etiudy są jak pierwsze kroki stawiane z Bogiem, a nokturn – jak wieczorna modlitwa, która domyka dzień. Lecz w Kościele – inaczej niż na scenie filharmonii – nikt nie odpada za nierówny lub gorszy występ. W Kościele nikt nie wręcza „Grand Prix” publiczności. Nagroda nie jest do wygrania; jest do przyjęcia. A jednak dyscyplina pianistów – cisza, skupienie, uwaga i oddech – powinna nas zawstydzać: jak często w naszym chrześcijańskim życiu mamy na to czas?
„Zatrzymajcie się i dowiedzcie, że Ja jestem Bogiem, wywyższonym wśród narodów, wywyższonym na ziemi!”Psalm 46,11, Biblia Ekumeniczna
Te słowa „zatrzymajcie się” są kluczem tegorocznego października. Zatrzymajcie się – mimo wojny w Ukrainie. Zatrzymajcie się – gdy docierają do nas łamiące serce obrazy ze Strefy Gazy. Zatrzymajcie się – kiedy populizm i chrześcijański radykalizm podsuwają zbyt łatwe odpowiedzi i zbyt ostrą retorykę. Zatrzymajcie się – żeby usłyszeć muzykę, ale przede wszystkim: drugiego człowieka.
W Filharmonii siedzą obok siebie ludzie o bardzo różnych poglądach; obok Polaka – Ukrainka, obok Żyda – chrześcijanin, obok sceptyka – gorący wierzący. A jednak przez pół godziny oddychają w tym samym rytmie. Czy nie jest to mała przypowieść o Bożym królestwie?
„Wielki Finał”
W Filharmonii Narodowej byłem dotąd tylko … raz – 27 listopada 2022 roku – na recitalu Grigorija Sokołowa – jednego z najwybitniejszych żyjących pianistów na świecie. Jechałem z Gdyni, gdzie na co dzień mieszkam. Spóźniłem się o trzy i pół minuty. Drzwi do sali były już zamknięte; wstęp dla spóźnionych jest możliwy dopiero podczas oklasków lub w przerwie i bez gwarancji zajęcia wykupionego miejsca. Czekałem więc do pauzy, ucząc się na własnej skórze koncertowej etykiety uważności i słuchając występu na jednym z zawieszonych przed salą telewizorów.
Sokołow uchodzi za artystę, który gra wyłącznie recitale (od lat unika występów z orkiestrą), jego wieczory to półmrok, maksymalne skupienie i… długie serie bisów – nierzadko do sześciu. Ostatecznie pisane mi było usłyszeć Sokolova na żywo i wszedłem do Sali. Tego wieczora bisował 6 razy.
Dzisiaj wraca do mnie pytanie: a jeśli „spóźnimy” się na największe wydarzenie w historii ludzkości – powrót Zbawiciela po zbuntowanego człowieka? Filharmonia może zamknąć drzwi sali koncertowej. Bóg drzwi łaski – nie. W przypowieściach Jezus ostrzega, by nie odwlekać decyzji, ale dziś „czas przychylności” trwa.
Dla mnie tamten wieczór był lekcją. Kto naprawdę chce słuchać, przychodzi wcześniej. Z otwartym, choć nie zawsze od razu gotowym sercem.
18 października rozpoczęły się spotkania z Księgą Daniela i Księgą Apokalipsy. Spotkania prowadzi pastor Mieczysław Tarasiuk. Dwie niezwykłe księgi Biblii, które tak wiele zawierają informacji o tym co miało się stać i o tym co jeszcze przed nami. Bóg w swej dobroci objawia nam przyszłość, chcę nas na nią przygotować, a przed wszystkim pokazać, że zależy mu na każdym człowieku i jego zbawieniu. Spotkania prowadzone będą przez 3 weekendy i zakończą się 2 listopada.
Dla tych, którzy nie mogą uczestniczyć w tych spotkaniach staramy się na bieżąco udostępniać nagrania:
Końcem września (2025) w naszym zborze w Skoczowie miał miejsce trzy-dniowy Kongres misyjny, którego gościem specjalnym był pastor Michael Doernbrack. Program kongresu rozpoczął się w piątek popołudniu, trwał przez całą sobotą, aż do wczesnych godzin popołudniowych w niedzielę. Podczas sobotniego nabożeństwa mogło być ok 350 osób. Chwała Bogu za taką frekwencję i cenne myśli przekazywane podczas całego Kongresu. Trudno opisać wszystkie programy tego kongresu, więc zachęcamy do obejrzenia nagrań.
Nagrania można obejrzeć na naszym kanale YouTube. Link do listy nagrań znajduje się tutaj:
24 września w Sali Widowiskowej „Pod Pegazem” w Skoczowie miała miejsce wystawa Expo Zdrowie. W godzinach od 14.00 do 17.00 uczestnicy mogli bezpłatnie skorzystać z różnych badań, a wśród nich były takie jak: pomiar ciśnienia krwi, BMI, poziom cukru, wydolność płuc, test harwardzki, wiek biologiczny. Były też stanowiska z bezpłatną literaturą, degustacją wegetariańskich potraw, oraz stanowisko o leczniczym działaniu wody.
Program został zorganizowany przez Chrześcijańską Służbę Charytatywną Blisko Serca – filię w Skoczowie i Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w Cieszynie.
Zdjęcia z tego spotkania można obejrzeć w poniższych miejscach:
Subskrybuj nasz kanał YouTube
