Kategoria: wydarzenia z kraju

W dniach 13–14 września 2025 roku w Podkowie Leśnej odbyła się coroczna Ogólnopolska Konferencja Starszych Zborów, której tematem przewodnim było: „Kościół wolny od przemocy”. Program rozpoczął się w sobotę o godz. 15:00 (wcześniej o 13:30 zaplanowano posiłek), a zakończył obiadem w niedzielę o godz. 13:00.

16 WRZEŚNIA 2025 (NR 1137) [AAI | Daniel Kluska – Fot. Jonatan Kasperczak]

Spotkanie Starszych Zborów to czas, kiedy doświadczenie i refleksja splatają się w atmosferze wzajemnego zrozumienia. Tegoroczny temat „Kościół wolny od przemocy” przypomniał, jak ważne jest budowanie środowisk opartych na zaufaniu, bezpieczeństwie i szacunku.

Konferencja miała na celu zwrócenie uwagi na rosnące zjawisko przemocy w różnych formach oraz refleksję na tym, jak problem ten może dotyczyć także środowiska adwentystycznego. Uczestnicy dyskutowali o sposobach wspierania osób dotkniętych przemocą i tworzenia w zborach przyjaznej, bezpiecznej przestrzeni.

Głównymi prelegentami konferencji byli:

• Helgi Jónsson, lekarz psychiatra z Reykjaviku (Islandia), specjalista z psychiatrii w Islandii i Danii, prelegent na międzynarodowych wydarzeniach medycznych oraz były pracownik Departamentu Zdrowia Wydziału Transeuropejskiego naszego Kościoła;
• Iza i Marek Lewosińscy, specjaliści psychoterapii uzależnień, terapeuci par, psychoterapii pozytywnej i transkulturowej, pracujący w Centrum Zdrowia Psychicznego i Leczenia Uzależnień Integrum.

Konferencja obejmowała także czas na dzielenie się doświadczeniami, uwielbienia, modlitwę oraz pytania związane z życiem i misją Kościoła. Spotkanie było okazją do budowania więzi między liderami zborów oraz inspirowania się nawzajem w tworzeniu środowisk pełnych zaufania, bezpieczeństwa i troski o drugiego człowieka.

Wspólnie przeżywane chwile pokazują, że prawdziwa siła tkwi w gotowości do wspierania się nawzajem i tworzenia przestrzeni, w których każdy może poczuć się wysłuchany i doceniony. To przypomnienie, że wspólnota nie jest tylko obecnością w tym samym miejscu, lecz wspólnym kształtowaniem świata, w którym wartości i troska o drugiego człowieka stają się rzeczywistością.

AAI

Źródło: https://adwent.pl/konferencja-starszych-zborow-w-obiektywie/

Zdjęcia z konferencji znajdziesz na stronie: https://adwent.pl/konferencja-starszych-zborow-w-obiektywie/

W Podkowie Leśnej odbyła się doroczna Konferencja Starszych Zborów, wydarzenie, które każdego roku gromadzi liderów i przedstawicieli wspólnot adwentystycznych z całej Polski. To czas spotkań, modlitwy, wymiany doświadczeń i wspólnego poszukiwania odpowiedzi na wyzwania, przed którymi stają zbory. Tegoroczna edycja odbyła się pod hasłem „Kościół wolny od przemocy”, a całość otworzyła refleksja pastora Jarosława Dzięgielewskiego.

14 WRZEŚNIA 2025 (NR 1136) [AAI | Daniel Kluska]

Dlaczego taki temat?

Już na samym początku pastor podzielił się doświadczeniem, które towarzyszyło mu w przygotowaniach do konferencji. „Spotkałem się z tymi pytaniami wiele razy, w różnych miejscach… ‘Po co? Po co nam taki temat?’” – mówił. I od razu wskazał na dane, które nie pozwalają przejść obok sprawy obojętnie. „Co trzecie dziecko w Polsce doświadcza przemocy ze strony bliskich dorosłych. (…) To ogromne zjawisko, które funkcjonuje w naszym społeczeństwie i nie możemy przed tym uciec”.

Jak dodał, przemoc przybiera różne formy – fizyczną, psychiczną, seksualną, ekonomiczną, a także duchową. Co więcej, wiele przypadków nigdy nie zostaje zgłoszonych, co oznacza, że faktyczna skala problemu jest jeszcze większa niż ta, którą pokazują oficjalne statystyki.

Czy Kościół jest od tego wolny?

Jednym z najmocniejszych momentów refleksji była szczera obserwacja dotycząca życia wspólnoty adwentystycznej. „Są osoby, które wśród Adwentystów doświadczyły przemocy w każdym jej rodzaju – fizycznej, psychicznej, finansowej, seksualnej i duchowej” – powiedział Dzięgielewski. Podkreślił jednocześnie, że choć w Kościele problem ten może występować w mniejszej skali niż w społeczeństwie, to w żadnym wypadku nie można go ignorować. „To nie oznacza, że jesteśmy od tego wolni. To nie oznacza, że nie mamy nad czym pracować pod tym względem” – dodał.

Misja Kościoła – odpowiedź na potrzeby

Pastor nawiązał też do szerszej perspektywy misji Kościoła. Wspominał prowadzone w latach 80. akcje odwykowe dla palaczy tytoniu. Choć – jak przyznał – nie zawsze owocowały one decyzjami o chrzcie, miały ogromne znaczenie dla jakości życia uczestników. „Robiłem to przede wszystkim po to, żeby tym ludziom pomóc. Jeśli mógłbym choć odrobinę poprawić ich prawdziwy komfort życia – chwała Bogu” – wyznał.

Nie było potrzeby organizować terapii odwykowych dla adwentystów, ale stały się one częścią naszej misji. Podobnie w kwestii przemocy – nawet jeśli ktoś nie dostrzega jej w Kościele, z pewnością jest to ogromne problem społeczny, w który możemy i powinniśmy się zaangażować. Jezus nie skupiał się wyłącznie na głoszeniu nauki, ale odpowiadał na realne potrzeby ludzi – uzdrawiał, karmił, podnosił. „Pan Jezus pomagał. (…) My musimy nauczyć się rozpoznawać ludzkie potrzeby i z Bożą pomocą pomagać tym ludziom” – akcentował.

Biblijne i duchowe źródła refleksji

W swojej wypowiedzi pastor sięgnął do Pisma Świętego. Wskazał, że przemoc pojawiła się na świecie niemal natychmiast po upadku człowieka w grzech – w historii Kaina i Abla. Zacytował również Ellen White: „W Królestwie Chrystusa nie ma miejsca na żadne narzędzie przemocy”.

Zwrócił też uwagę, że często nawet w środowiskach chrześcijańskich nadużywa się tekstów biblijnych, które – wyrwane z kontekstu – bywają pretekstem do stosowania kar cielesnych.

Jezus – wzór odpowiedzi na przemoc

Najbardziej poruszające były jednak fragmenty, w których mówca odwoływał się do życia Jezusa. Przypomniał, że Chrystus doświadczał przemocy od narodzin aż po Golgotę: „A jednak reagował spokojem i miłością. Kiedy uczniowie atakowali Marię z Betanii, która wzięła funt szlachetnego olejku nardowego i namaszczając nogi Jezusa, następnie otarła je swoimi włosami, powiedział: ‘Zostawcie ją w spokoju’”.

To właśnie ten przykład ma być – zdaniem pastora – wzorem dla Kościoła dzisiaj. „Obyśmy w sytuacjach przemocy byli tymi, którzy w imieniu Jezusa ratują, wzmacniają i podnoszą. Którzy niosą olejek radości i przyjemną woń dla ludzi” – podsumował.

Ton dla całej konferencji

Refleksja otwierająca konferencję w Podkowie Leśnej nadała ton całemu wydarzeniu. Pastor Jarosław Dzięgielewski jasno wskazał, że Kościół powinien być przestrzenią bezpieczną i wolną od przemocy, miejscem, w którym każdy doświadcza miłości, akceptacji i wsparcia.

To wezwanie, by w imię Chrystusa reagować na zło, rozpoznawać potrzeby i stawać się świadectwem miłości w świecie, który wciąż pełen jest cierpienia i przemocy.

AAI

Źródło: https://adwent.pl/kosciol-wolny-od-przemocy-refleksja-otwierajaca-konferencje-starszych-zborow-w-podkowie-lesnej/

W nocy z 9 na 10 września polskie służby ogłosiły, że wielokrotnie naruszono polską przestrzeń powietrzną przez rosyjskie drony. Zgodnie z komunikatami rządu i wojsk, obiekty stwarzające zagrożenie zostały zestrzelone, a w kraju podniesiono gotowość systemów obrony powietrznej; czasowo wstrzymano też ruch na części lotnisk, w tym w Warszawie. Premier Donald Tusk nazwał incydent „aktem agresji”, a decyzje koordynowano we współpracy z sojusznikami z NATO.

11 WRZEŚNIA 2025 (NR 1135) [Felieton |Daniel Kluska]

To, co wydarzyło się nad naszymi głowami, jest obrazem czegoś, co już od dawna dzieje się… w naszym życiu. Jeśli granice państwa potrafią naruszyć obce drony, to czy granice sumienia i serca nie bywają równie często penetrowane przez „obce myśli”: podszepty lęku, cynizmu, podejrzliwości, rezygnacji?

Brakujące strony

W pewnej starej bibliotece, brakowało ostatnich stron interesującej powieści. Czytelnik zostawał z urwaną historią i pytaniem: „Co dalej?”. Jednak czujny bibliotekarz – w odpowiednim momencie – wręczał czytelnikom brakujący rozdział, który – w przypadku tego akurat wydania – często wypadał z książki.

To trafna metafora naszej epoki. Z perspektywy biblijnej jesteśmy blisko finału ”ostatniego rozdziału” – nie w sensie kalendarzowej wyliczanki, ale jakości czasu, w którym „miłość wielu oziębnie”, a serca będą kuszone do kapitulacji. (Mt 24,12) Nasze dni bywają niekiedy jak opowieść bez ostatnich stron. Dobra wiadomość? Bóg trzyma ten rozdział i „we właściwym momencie włoży go na miejsce”. (J 14,1–3)

W tym właśnie czasie rozbrzmiewa Jezusowe: „Niech się nie trwoży serce wasze”. Zwraca uwagę prosta logika obietnicy: „Idę – przygotuję – przyjdę – wezmę”. Podmiotem działania jest On. Naszym zadaniem jest zaufanie i wytrwałość, nie panika i gorączkowe „domykanie fabuły” własnymi siłami. (J 14,1–3; Hbr 10,36–37).

Właściwe procedury

Co robi państwo napadnięte przez roje obcych dronów? Uruchamia wczesne ostrzeganie, wprowadza gotowość obronną, identyfikuje cele, neutralizuje zagrożenie, a potem zabezpiecza szczątki i uczy się na przyszłość. Taką samą procedurę można zastosować duchowo:

1. Wczesne ostrzeganie – modlitwa zamiast paniki. Zanim myśl rozrośnie się w lęk, przynieś ją Bogu: „Panie, to wlatuje w moje niebo. Oddaję Ci to”. (Flp 4,6–7)
2. Gotowość obronna – Słowo zamiast szumu. Codzienny kontakt z Pismem Świętym tworzy nawyk, który rozpoznaje „obce” sygnały. Bez Pisma zbyt łatwo wierzymy nagłówkom bardziej niż obietnicom.
3. Identyfikacja i neutralizacja – nazywaj rzeczy po imieniu. „To jest pokusa”, „ta myśl nie pochodzi od Boga”, „to strach i lęk udające przezorność”. Gdy coś nazwiesz, łatwiej będzie Ci to oddać Bogu.
4. Zabezpieczanie szczątków – higiena informacyjna. Odetnij źródła, które notorycznie wywołują w Tobie lęk, gniew lub pogardę. Nie każdy „alert” jest wart Twojej uwagi.
5. Uczenie się we wspólnocie – zamiast izolacji. Kościół jest miejscem „wyprostowanej nadziei”: „Gdy się to zacznie dziać, wyprostujcie się i podnieście głowy”. (Łk 21,28)

To nie jest eskapizm. Tak, jak realne siły realnego państwa muszą działać w realnej przestrzeni, tak prawdziwa duchowa czujność powinna działać w naszym życiu: pracy, w domu czy w trakcie korzystania z mediów społecznościowych. Chrześcijaństwo nie ucieka z rzeczywistości; ono prostuje plecy w samym jej środku.

Głośniej niż nagłówki gazet

Dzisiejsze „przepięcia” informacyjne sprawiają, że czas wydaje się pędzić. To nie fizyka przyspieszyła dobę, ale natłok bodźców, ich rytm i nasz brak odpoczynku. Dlatego tym bardziej potrzebujemy, by Boże zdania stały się głośniejsze niż tytuły wiadomości. I nie chodzi o negowanie faktów – przeciwnie, fakty należy sprawdzać (jak w ostatnich godzinach robią to służby państwa). Chodzi o hierarchię dźwięków: Boże obietnice mają być w Twoim wnętrzu na pierwszym planie, wiadomości – na drugim.

Kiedy to się skończy?

Pytamy: „Panie, czemu tak długo?”. Pismo odpowiada: to nie jest opieszałość, ale czas łaski. (2 P 3,9) „Jeszcze tylko mała chwila” – to jedna z najkrótszych, a zarazem najbardziej realistycznych definicji chrześcijańskiej nadziei (Hbr 10,36–37). Między cierpliwością a małą chwilą mieszka … Kościół: modlący się, służący, z zapalonymi lampami oliwnymi a nie z zegarkami w dłoni.

Ważny „manual”

• Codzienna modlitwa i krótkie westchnienia w ciągu dnia. To „radar”, który wykrywa obce obiekty zanim opadną na serce.
• Jedna porcja Słowa dziennie (nawet kilka wersetów) i jeden dzień bez powiadomień w tygodniu. To jak „strefa zakazu lotów” dla chaosu.
• Wspólnota i służba. Telefon z pytaniem „Jak ci pomóc?”, modlitwa za kogoś przez cały tydzień lub wizyta u przyjaciela, drobna pomoc.
• Uważaj na ton. Ironia i pogarda karmią cynizm, który wciska się do sumienia jak dron w lukę obrony.
• Regularnie powtarzaj refren Apokalipsy: „Tak, przyjdę wkrótce… Amen. Przyjdź, Panie Jezu!” (Ap 22,20)

Ostatni fragment partytury

Gdy „Kompozytor” wejdzie na scenę, zabrzmi ostatni akord i „zawsze będziemy z Panem”. (1 Tes 4,16–17) Niebo nie jest ucieczką, lecz powrotem do domu – do Ojca, który wybiega naprzeciw, zanim zdążymy dokończyć nasze tłumaczenia. (Łk 15) A do tego czasu? Wyprostowana nadzieja. Wyprostowane plecy i głowa do góry a ręce gotowe do pracy i służby wobec drugiego człowieka.

Obce drony naruszyły nasze niebo – państwo odpowiedziało stanowczo. Niech twoje sumienie odpowie podobnie. Uruchom właściwe procedury. Nie pozwól, by obce myśli bezkarnie latały nad Twoim sercem. Ostatni rozdział jest w dobrych rękach. I w odpowiednim momencie zostanie włożony na miejsce.

Daniel Kluska

Źródło: https://adwent.pl/kto-narusza-czyje-niebo/

Drugi w tym roku Piknik rodzinny „Na zdrowie” w Brennej już za nami. W niedzielę (24.08) od 13:00-17:00 w Brennej Amfiteatrze wystąpili tacy wykonawcy jak: Martyna Pietruszka, Swietłana i Ira Holius, Jacek Bidziński, Wladymir i Nadia Muzyka, Walentyna Latoszyna.

Pomiędzy utworami Halina i Ryszard Jankowscy podzielili się krótkimi przemyśleniami i radami nt. udanego małżeństwa i dobrego wychowywania dzieci.

Pod namiotami można było wykonać bezpłatne profilaktyczne badania, skosztować zdrowe wegetariańskie potrawy, nabyć bezpłatną literaturę o zdrowiu, oraz zapoznać się z pokaźnych rozmiarów posągiem nawiązującym do fascynującego proroctwa z Księgi Daniela.

Pogoda dopisała a zainteresowanie było spore. W 2 godziny po rozpoczęciu zostały rozdane wszystkie kanapki przygotowane na 4 godzinny piknik.

Chwała niech będzie Bogu za jego odczuwalne prowadzenie podczas całego Pikniku.

Zdjęcia z tego wydarzenia możesz obejrzeć na naszym profilu na Facebooku pod bezpośrednim linkiem: https://www.facebook.com/Adwentysciwskoczowie/posts/pfbid02yFd1WbhE2GcTUctUMk3RtFSk9hB2Xgodh5rUom3pdgDyQnk7fSQFAzBkWHhBkEP4l

Pod koniec nabożeństwa podczas konwencji Generation. Youth. Christ. (GYC) Europe, która odbyła się 2 sierpnia 2025 r. w Katowicach, dziesiątki młodych adwentystów z całej Europy podjęło decyzję o wyjeździe na misje. Była to odpowiedź na apel wygłoszony przez Jasona Sligera – misjonarza, który wraz z rodziną pracuje w odległym regionie zachodniej Papui-Nowej Gwinei.

7 SIERPNIA 2025 (NR 1126) [Eud.Adventist.org |Opr. Daniel Kluska]

– Bóg ma pole misyjne, na którym jest zapisane twoje imię – powiedział Sliger do ponad 600 uczestników spotkania, które przebiegało pod hasłem „Do każdego narodu”. – Powiedz Bogu: „Panie, jestem gotów iść. Nie wiem, gdzie to będzie, nie wiem, jak to wszystko się wydarzy, ale jestem gotów zrobić pierwszy krok w tym kierunku”.

Wyjście do ludzi

Po południu setki uczestników GYC podzieliły się na grupy i wyruszyły do centrum Katowic, aby nawiązać kontakt z mieszkańcami. Młodzież rozdawała czasopisma I Like Life oraz Znaki Czasu w czterech lokalizacjach, przeprowadzała ankiety dotyczące wolności religijnej, a także rozdawała bezpłatne książki i fragmenty Pisma Świętego.

Inni śpiewali na deptakach, prowadzili modlitewne spacery i oferowali przechodniom darmowe masaże. Byli też tacy, którzy korzystali z ilustracji oraz dmuchanej makiety przedstawiającej sen z Księgi Daniela 2, aby przyciągnąć i zaangażować słuchaczy. – Wyobraź sobie, że pewnego dnia dowiesz się, iż ktoś swoje pierwsze spotkanie z prawdą biblijną zawdzięcza młodemu człowiekowi, który podszedł i podzielił się z nim przesłaniem wiary i nadziei – mówili organizatorzy. – Nie ma większej radości niż ta!

Żywa ofiara

Podczas porannego przesłania Sliger przypomniał młodym ludziom, że chrześcijanie są posłani na świat jak „owce między wilki”. – To nie jest łatwe zadanie. To wymagające powołanie, ale może być tym, czego Bóg od nas oczekuje – zaznaczył.

Podkreślił też, że przesadne przywiązanie do wygody i bezpieczeństwa osłabiło misyjny zapał, jaki cechował wielu pionierów adwentystycznych. – Dopóki obsesyjnie troszczymy się o własny komfort i bezpieczeństwo, niezdobyci pozostaną niezdobyci – stwierdził.

– Misję adwentystyczną kształtowali młodzi ludzie, którzy wyruszali, nie wiedząc, czy kiedykolwiek wrócą – przypomniał Sliger. – Gdzie jest dziś ta odwaga? Gdzie są ci, którzy mówią: „Wejdę w paszczę lwa, a jeśli Bóg zechce, bym przeżył – dobrze, a jeśli zechce, bym zginął – moje życie jest w Jego rękach. Jestem gotów być żywą ofiarą” – pytał. – Czy jesteś gotów, jeśli zajdzie taka potrzeba, oddać życie, by inni poznali Jezusa? Nie wszyscy zginiecie. Wielu z was będzie żyło długo. Ale niektórzy – być może – tak.

Pilna potrzeba

Misjonarz wyjaśnił, dlaczego konieczne jest ponowne skoncentrowanie się na misji, tak jak czynili to pionierzy Kościoła. – 42% ludności świata – około 3,4 miliarda ludzi – wciąż nie zostało dotkniętych Ewangelią – podkreślił. – Nie możemy tak dalej funkcjonować. Musi się coś zmienić w naszym myśleniu.

Mówca zaapelował, by porzucić pokusę biernego oczekiwania na powrót Jezusa, podczas gdy każdego dnia wielu ludzi umiera, nie słysząc Dobrej Nowiny. – Czas działania jest teraz – zaznaczył.

– Mam 45 lat – wyznał Sliger. – Chciałbym być na waszym miejscu – młodym człowiekiem pod koniec nastoletnich lat lub na początku dwudziestki – i usłyszeć to przesłanie. Dowiedziałem się o istnieniu nieosiągniętych grup dopiero w połowie moich lat 30. Gdy ta informacja do mnie dotarła, byłem naprawdę smutny. A dopiero po czterdziestce mogłem wyjechać na pole misyjne… Chciałbym być na początku mojego życia i oddać jego najlepsze lata na służbę mojemu Mistrzowi.

Wezwanie do aktywnej misji

Na tym tle Sliger wezwał młodzież do poważnego rozważenia wyjazdu misyjnego tam, gdzie Bóg ich powoła. – To nie jest zwykłe zaproszenie. Nie odpowiadajcie tylko dlatego, że inni odpowiadają. To poważne wezwanie – mówił podczas apelu.

Podkreślił, że spotykał się już z sytuacją, gdy ludzie wychodzili do apelu, a potem wracali do dawnego życia. – Nie igra się z Bogiem w ten sposób – przestrzegał. – Ale jeśli naprawdę jesteście poważni i gotowi zrobić następny krok – nie wiedząc, dokąd was zaprowadzi i co będzie oznaczał – powiedzcie: „Panie, chcę być misjonarzem gdziekolwiek na świecie”.

– Ilu z was jest gotowych powiedzieć: „Panie, pójdę i będę Ci służyć jako misjonarz. Wykorzystam swój zawód tutaj i będę go wykonywać w innym kraju, gdzie Jezus nie jest znany, a ja będę światłem w świeckim środowisku pracy. Panie, powołałeś mnie do misji – pokaż mi, kiedy, gdzie i jak najlepiej Ci służyć”?

Generation. Youth. Christ.(GYC)  to niezależna inicjatywa wspierająca, niepowiązana organizacyjnie z Kościołem Adwentystów Dnia Siódmego.

AAI

Źródło: https://adwent.pl/mlodzi-adwentysci-wyjezdzaja-na-misje/

28 czerwca w zborze Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego miał miejsce zjazd okręgowy. Zjazd podzielony był na 3 bloki: Nabożeństwo dopołudniowe, w którym usługiwał m.in. pastor Paweł Ustupski, pierwszy blok popołudniowy, którym był chrzest nad rzeką Wisłą, oraz 3 blok popołudniowy, który skupił się na przywitaniu nowo ochrzczonych i końcowych słowach pastora Pawła.

Do chrztu przystąpiły 4 osoby. Niech Bóg błogosławi ich nowe życie, jakie rozpoczęli u boku Jezusa.

Fotoreportaż znajdziesz na Facebooku pod tym linkiem: https://www.facebook.com/Adwentysciwskoczowie/posts/pfbid0Z6rZyEnxd67jrpPjkeh8m54nB4m83eqbkVwB4ft3F1roTHFFps7nvhaSxPoxe8uBl

Nagrania wideo ze zjazdu:

Jeżeli przez kulturę najogólniej rozumieć religię, moralność, wychowanie, oświatę i naukę, opiekę społeczną, zdrowie oraz literaturę, muzykę i sztukę — to adwentyzm w każdej z tych dziedzin ma swój udział i osiągnięcia.

Adwentyzm jest protestancką orientacją religijną nawiązującą do tradycji apostolskiej oraz reformacyjnego dziedzictwa wiary. Wspiera i umacnia podstawowe kanony wiary chrześcijańskiej.

Religia i moralność

Jednym z takich kanonów jest przestrzeganie Dekalogu, czyli dziesięciorga przykazań Bożych. Regulacje etyczne Dekalogu obejmują olbrzymią sferę oddziaływań w zakresie etyki indywidualnej i społecznej oraz stosunku człowieka do Boga, bliźnich i siebie samego. Adwentyzm traktuje Dekalog jako przejaw Boskiego prawa natury, wszczepionego w ludzkie serca i płynącego z miłości Boga do człowieka. Prawa regulującego kwestie moralne. Prawa, które jest wzorcem życia. To Boski kodeks, według którego będziemy sądzeni na Sądzie Ostatecznym.

Adwentyzm ubogaca chrześcijańską myśl społeczną, poruszając takie tematy jak: godność osoby ludzkiej i prawa człowieka, dostojeństwo małżeństwa i rodziny, etos pracy, potrzeba troski o zdrowie, zwalczanie alkoholizmu, nikotynizmu i narkomanii oraz innych patologii społecznych. Podnosi tematykę umiłowania Ojczyzny, odnowy moralnej, ochrony środowiska, szerzenia pokoju, pluralizmu, tolerancji i wolności religijnej, dialogu międzywyznaniowego oraz współpracy ze wszystkimi ludźmi dobrej woli w czynieniu dobra.

Wychowanie, oświata i nauka

Również w dziedzinie szeroko pojętej edukacji narodowej polski adwentyzm ma swój udział. Kościół adwentystów bowiem zawsze podkreślał doniosłe znaczenie wychowania w dobrze funkcjonującej rodzinie oraz promował zdobywanie wykształcenia jako fundamentu samorealizacji i rozwoju człowieka.

W pierwszym rzędzie należy tu wymienić działalność edukacyjną w postaci katechizacji wiernych. Realizuje się ją w ramach tzw. szkoły sobotniej prowadzonej we wszystkich zborach adwentystycznych oraz w formie katechizacji młodzieży szkolnej w ramach systemu oświaty.

Od roku 1926 działa również założone przez Kościół seminarium duchowne, które po wielu przekształceniach funkcjonuje obecnie w ramach Wyższej Szkoły Teologiczno-Humanistycznej im. Michała Beliny-Czechowskiego w Podkowie Leśnej. Uczelnia ta kształci nie tylko wiernych Kościoła na poziomie licencjackim, ale we współpracy z amerykańskim Uniwersytetem Andrewsa — również na poziomie magisterskim. Przygotowuje do pracy przyszłych duchownych, pedagogów, katechetów, dziennikarzy, promotorów zdrowia, specjalistów z zakresu turystyki śródziemnomorskiej i krajów biblijnych oraz mediów i nauk społecznych. Uczelnię ukończyły już dziesiątki tysięcy osób. Działalność adwentystycznego szkolnictwa stanowi istotny element w formacji duchowej, intelektualnej, moralnej i społecznej młodego pokolenia.

Zdrowie i pomoc społeczna

Niewątpliwym wkładem adwentyzmu w narodową kulturę jest upowszechnianie oświaty zdrowotnej, zasad higieny fizycznej i psychicznej, racjonalnego odżywiania się i właściwego stylu życia. Dzięki Kościołowi nastąpiło spopularyzowanie w naszym kraju tzw. pięciodniowych kuracji odwykowych od palenia tytoniu, jak również kursów antystresowych i zdrowego żywienia. Powstała zainicjowana przez Kościół sieć Klubów Zdrowia. Kościół propaguje także ideę ochrony środowiska naturalnego.

W wymiarze kulturowym mieści się też adwentystyczna działalność w sferze chrześcijańskiego miłosierdzia. Kościół prowadził ją od zawsze, ale w formie wysoce zorganizowanej prowadzi ją od 1995 roku, tj. od powołania do istnienia Chrześcijańskiej Służby Charytatywnej (ChSCh) jako kościelnej osoby prawnej, a jakiś czas później jakoorganizacji pożytku publicznego. Współpracuje ona ze znaną międzynarodową organizacją ADRA (Adventist Development and Relief Agency — Adwentystyczna Agencja Rozwoju i Pomocy), mającą też swój oddział polski pod nazwą ADRA Polska. Wartość różnorodnej pomocy udzielanej przez ChSCh wzrasta rokrocznie, a w 2021 roku wyniosła ponad 13 mln zł.

Działalność dobroczynna to także prowadzenie od roku 1960 Domu Opieki „Samarytanin” w Bielsku-Białej oraz kilku ośrodków wypoczynkowo-zdrowotnych, a również liczne akcje charytatywne na rzecz ofiar wojen i klęsk żywiołowych, ludzi bezdomnych i potrzebujących.

Literatura, muzyka, sztuka

Swój wkład w narodową kulturę ma również działalność wydawnicza polskiego adwentyzmu, którą Kościół rozwija od końca XIX wieku. W roku 1921 Kościół założył własne wydawnictwo, które dziś nosi nazwę Wydawnictwo „Znaki Czasu”. Jeśli uwzględnić liczbę wydanych czasopism i książek o tematyce teologicznej, moralno-społecznej, zdrowotnej, ochrony środowiska, wychowania, patologii społecznych, pokoju i praw człowieka — to trzeba stwierdzić, że wykonane zostało potężne dzieło, i to nie tylko informacyjno-religijne i ewangelizacyjne, lecz także kulturowe.

Do kategorii kulturotwórczych działań Kościoła należy dodać misję medialną realizowaną przez Ośrodek Radiowo-Telewizyjny „Głos Nadziei” (współpracujący m.in. z Polskim Radiem) i telewizję Hope Channel Polska, którą można oglądać w internecie, poprzez aplikacje na smartfony oraz przez cyfrowe dekodery. Programy upowszechniane są również na płytach DVD i Blu-ray oraz poprzez YouTube i Vimeo.

Doniosłą rolę kulturową odgrywał Kościół w dziedzinie kultury muzycznej. Od początku inspirował powstawanie licznych zespołów wokalnych i instrumentalnych w zborach, wydał kilka śpiewników kościelnych, organizował spotkania chórzystów i kursy muzyczne, jak również przeglądy pieśni religijnej, coroczne festiwale muzyczne „Hosanna” w Filharmonii Częstochowskiej.

Sprawy społeczno-polityczne

Adwentyzm z poszanowaniem odnosi się do nadprzyrodzonego i Boskiego porządku świata. Jest świadomy, że formą doczesnej egzystencji ludzkości jest zorganizowane, zapewniające ład publiczny społeczeństwo ludzkie. Coraz częściej Kościół zabiera głos przez swych przedstawicieli w różnych gremiach społecznych oraz wypowiada się

w różnych kwestiach narodowych czy też międzynarodowych. Dość wspomnieć udział przedstawiciela Kościoła w Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego, która przygotowała projekt Konstytucji Rzeczypospolitej z 1997 roku. To również wyraz wpływu na kulturę społeczno-polityczną i sferę spraw publicznych.

Integracja społeczna

Dzięki swej pracy i społecznemu zaangażowaniu Kościół stał się wspólnotą otwartą — nie tylko kultyczną, ale także kulturową, związaną ze sprawami społecznymi i żywo reagującą na problemy i potrzeby społeczeństwa. Kulturowy wkład Kościoła uwidacznia się w wychowaniu wiernych na uczciwych obywateli i godnych zaufania członków społeczeństwa. Całkowicie na przykład rozwiązał Kościół w swoich szeregach problem alkoholizmu, nikotynizmu czy narkomanii, co bez wątpienia należy uznać za pozytywny wkład w kulturę narodu. Angażuje się wreszcie Kościół w różne akcje społeczne, przy współpracy ze wszystkimi ludźmi, Kościołami i instytucjami dobrej woli.

Ku przyszłości

Patrząc wstecz na ponad 130-letnie dzieje polskiej Wspólnoty Adwentystycznej i reprezentowane przez adwentyzm wartości ideowe, religijno-teologiczne i moralno-społeczne oraz oddziaływanie moralne wiernych, nie można nie docenić wkładu polskiego adwentyzmu w rodzimą kulturę narodową.

Polski adwentyzm pragnie nadal rozwijać swe religijne i kulturowe posłannictwo w imię najpiękniejszych idei dobra, prawdy i sprawiedliwości. Związany dziejowo z narodem polskim pragnie wartości te wnosić do wspólnej, chrześcijańskiej i ogólnospołecznej skarbnicy narodowej kultury.

Oprac. M.H.

[Opracowano na podstawie: Zachariasz Łyko, Kościół Adwentystów Dnia Siódmego, Wydawnictwo „Znaki Czasu”, Warszawa 2022].

---

Artykuł pochodzi ze strony internetowej miesięcznika Znaki Czasu.

Źródło: https://adwent.pl/wklad-polskiego-adwentyzmu-w-kulture-narodowa/

W dniach 2–12 czerwca 2025 roku odbyła się kolejna sesja akademicka dla studentów studiów magisterskich na kierunku Religioznawstwo w Andrews University. Zajęcia odbywały się w Podkowie Leśnej.

13 CZERWCA 2025 (NR 1098) [Daniel Kluska]

Uczestnicy mieli okazję wziąć udział w dziewiątej sesji studiów, która, podobnie jak w latach poprzednich, obejmowała dwa intensywne kursy z teologii biblijnej: Dar Proroctwa w osobie Ellen White oraz Historii Teologii Adwentystycznej.  Zajęcia prowadzone były kolejno przez doświadczonych wykładowców adwentystycznych z Andrews University: profesora Abnera Hernandeza i profesora Denisa Kaisera.

Andrews University w Europie

Dzięki modelowi rozwijanemu przez lata, Andrews University współpracuje z innymi adwentystycznymi instytucjami edukacyjnymi na całym świecie, oferując programy edukacyjne na tzw. kampusach partnerskich. W ramach tej współpracy studenci mogą pogłębiać swoją wiedzę teologiczną oraz zdobywać cenne dodatkowe kwalifikacje do służby w Kościele, głównie duszpasterskiej, choć nie wyłącznie, bez konieczności podróżowania do Stanów Zjednoczonych. Takie rozwiązanie znacznie obniża koszty podjęcia takich studiów. Na mocy podpisanej umowy, WSTH jest oficjalnie akredytowanym oddziałem Andrews University i tym samym oferuje wspomniany program studiów magisterskich.

Aktualna grupa studentów liczy 24 osoby. Ponad połowa studentów reprezentuje Bałtycką Unię Kościoła Adwentystów, pochodząc z krajów takich jak Estonia i Łotwa. Osiem osób to studenci z Polski. W rzeczywistości grupa jest jeszcze bardziej etnicznie zróżnicowana, ponieważ obejmuje osoby z takich krajów jak Finlandia, Filipiny, Bułgaria, a nawet Zimbabwe. Nic więc dziwnego, że wszystkie zajęcia prowadzone są w języku angielskim. Jednocześnie wybranym studentom oferowany jest symultaniczne tłumaczenie na język polski (na miejscu) oraz na język rosyjski (zwykle w trakcie zdalnej sesji nauczania).

Wszystko to czyni sesje studiów Andrews University skomplikowanymi przedsięwzięciami technicznymi, wymagającymi długiego i precyzyjnego planowania. A przecież takie studia to nie tylko zjazdy, obejmujące pięć zajęć w roku, ale także sprawy dotyczące organizacji pisania i oddawania prac, zaliczania zajęć, doboru wykładowców z Andrews University i innych uczelni, doboru przedmiotów, szykowania złożonego budżetu obejmującego Unię Polską, Unię Bałtycką, Wydział Transeuropejski, diecezje lub instytucje kościelne, Andrews University i samych studentów, organizowanie i zaliczenia zajęć wstępnych (warunkujących podjęcie studiów), czy wreszcie całą logistykę. Organizacją tego przedsięwzięcia zajmuje się dyrektor polskiej filii Andrews University dr Łukasz Romanowski, a ze strony amerykańskiej wspomaga go dr Cedrik Vine. Warto dodać, że pierwszą grupę (2016-2021) prowadził dr Anatolii Zhalovaga.

Studium na temat Daru Proroctwa

Zajęcia czerwcowe trwały dwa tygodnie. W pierwszej części profesor Abner Hernandez prowadził kurs dotyczący zagadnień związanych z życiem, pismami oraz proroczą służbą Ellen G. White. Kurs ten skupiał się na fundamentalnych kwestiach interpretacyjnych i poprawnych metodach badawczych dotyczących jej działalności, ze szczególnym uwzględnieniem wyzwań, które miały wpływ na rozwój Kościół Adwentystów.

Podczas zajęć omawiane były takie tematy jak dar proroczy w Biblii i historii Kościoła, wizje i inspiracje Ellen G. White, hermeneutyka jej pism, proces tworzenia i formowania jej tekstów, źródła literackie oraz relacje między jej naukami a współczesną nauką. Kurs dotykał także kwestii związanych z przesłaniem zdrowotnym oraz organizacją i działaniem instytucji Ellen G. White Estate. Profesor Hernandez kładł także nacisk na rozwijanie umiejętności analizy tekstów proroczych oraz przygotowanie studentów do radzenia sobie z krytyką i problemami interpretacyjnymi dotyczącymi Ellen G. White.

Historia teologii adwentystycznej

W drugi tygodniu profesor Denis Kaiser prowadził kurs  na temat historii teologii Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, który obejmował badanie początków oraz rozwoju charakterystycznych doktryn adwentystycznych. W trakcie zajęć studenci poznali genezę i rozwój kluczowych wierzeń związanych między innymi z szabatem, świątynią, eschatologią, chrystologią oraz usprawiedliwieniem z łaski przez wiarę.

Program kursu obejmował także analizę różnorodnych interpretacji historycznych i teologicznych, co pozwoliło studentom zrozumieć skomplikowany przebieg rozwoju doktryn adwentystycznych oraz ich praktyczne implikacje dla życia Kościoła i służby. Profesor Kaiser także kładł nacisk na rozwijanie umiejętności badawczych i krytycznego myślenia studentów w zakresie historii doktryn.

Sesje online i poprzednie zjazdy

Niektóre z sesji nauki odbywają się w trybie online. Tak było w przypadku kwietniowych zajęć poświęconych Księdze Objawienia, które były prowadzone przez Dr. László Gallusza, wykładowcy studiów nad Nowym Testamentem w Newbold College of Higher Education w Wielkiej Brytanii. Wykłady prowadzone w formie intensywnych spotkań online przez platformę Microsoft Teams w dniach od 22 do 27 kwietnia 2025 roku, wymagały aktywnego udziału i wcześniejszego przygotowania uczestników do nauki. Program kursu koncentrował się na egzegetycznym studium Księgi Objawienia, ze szczególnym uwzględnieniem aspektów historycznych, literackich oraz teologicznych tekstu. Studenci mieli rozwijać umiejętność wyjaśniania pierwotnego znaczenia tekstu w jego kontekście literackim, a także stosować narzędzia hermeneutyczne do interpretacji proroctw Objawienia z perspektywy Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. 

Wcześniejszy zjazd studentów w Podkowie Leśnej miał miejsce w październiku ubiegłego roku. Wtedy pierwsza część zjazdu, prowadzona przez prof. Jiříego Moskala, dotyczyła badań nad Pięcioksięgiem Mojżesza, fachowo określanym mianem Pentateuchu. Zajęcia odbywały się w dniach 30 września – 4 października i obejmowały intensywne wykłady w godzinach porannych i prace nad książkami i dodatkowymi materiałami w godzinach popołudniowych.

Druga część zjazdu, prowadzona również przez profesora Moskalę, poświęcona była analizie Księgi Daniela. Zajęcia odbyły się w dniach 6–9 października  ub. roku i obejmowały intensywne wykłady, w trakcie których uczestnicy zgłębiali kluczowe rozdziały tej proroczej księgi.

Okiem studenta

– Czerwcowy zjazd w Podkowie Leśnej był dla mnie błogosławieństwem, wypełnionym głębokimi myślami z badań nad pismami Ellen White oraz historią Kościoła. To czego się nauczyłem wzmocniło moją wiarę. Teraz czuję się gotowy, by dzielić się prawdą Bożą z innymi – podsumowuje Tawanda Munyuki, student z Zimbabwe, obecnie mieszkający we Wrocławiu.

– Po tej sesji dochodzę do wniosku, że skuteczny i dynamiczny proces nauki nie zależy jedynie od zdolności studentów do słuchania, robienia notatek i czytania materiałów, ale także od umiejętności wykładowców w prezentowaniu informacji – mówi Miks Možeiko, student z Łotwy. – Ciekawy tytuł kursu nie oznacza automatycznie ekscytującej nauki. Mimo to moje notatki wypełniły się cennymi informacjami, a ja naprawdę cieszyłem się ciepłą pogodą, brakiem komarów i bliskością moich studenckich przyjaciół – dodaje Miks.

Niewyczerpane źródło

Każde spotkanie z Pismem Świętym to krok ku głębszemu zrozumieniu nie tylko Jego woli, ale i naszego powołania. Zajęcia, w których uczestniczą studenci to nie tylko nauka – to prawdziwa podróż, która ma moc przemieniać od wewnątrz. Każdy wykład, każda dyskusja, każdy moment modlitwy to szansa, by stać się lepszym narzędziem w Bożych rękach.

Te doświadczenia przypominają, że wiedza to nie tylko dar, ale także odpowiedzialność. Odpowiedzialność za dzielenie się tym, co otrzymaliśmy, z tymi, którzy tego potrzebują. Czas poświęcony na naukę, to czas inwestowany w wieczność – w życie, które ma wpływ na innych, w świat, który czeka na Bożą Prawdę, wyrażoną przez czyny i słowa. Kiedy z pełnym sercem oddajemy się Bożemu powołaniu, stajemy się światłem w ciemności, nadzieją tam, gdzie jej brakuje.

Daniel Kluska

Źródło: https://adwent.pl/studenci-andrews-znow-w-polsce/

Żadne polskie wybory prezydenckie od tych sprzed pięciu lat i tych z 1995 roku nie podzieliły społeczeństwa tak głęboko. Połowa rodaków wysyła w stronę Pałacu Prezydenckiego bukiet gratulacji, druga połowa – bukiet pretensji. Napięcie czuć w mediach, na ulicy, a niestety także w niejednej rodzinie, parafii czy niejednym zborze.

4 CZERWCA 2025 (NR 1095) [Felieton |Daniel Kluska]

Ilu Polaków czuje się dziś zwycięzcami? Mniej więcej tylu, ilu przegranymi. Liczby są bezlitosne, bo uświadamiają, że niemal dokładnie co druga dorosła osoba, którą mijamy w sklepie czy autobusie, wybrała inaczej.

Ta symetria może budzić nerwowy dreszcz. Jedni mówią o „mandacie narodu”, drudzy o „pękniętej Ojczyźnie”. Polacy wydają się być dzisiaj lustrem z rysą biegnącą przez sam jego środek. I choć najgłośniej uderzają w nią nagłówki portali, ta rysa zaczyna się gdzie indziej – w sercach, które zamiast otwartej rozmowy, częściej wybierają podejrzenia.

Podobnie było po śmierci króla Salomona, kiedy rozpadło się królestwo Izraela. Gniew ludu narastał latami, zanim Roboam i Jeroboam, pretendenci do schedy po Salomonie, przybili na tym gniewie pieczęć rozłamu. Napięcie, które dziś widzimy, nie zrodziło się w komisjach wyborczych, lecz rosło od dawna w codziennych żartach o „dziadersach” i „lemingach”, w ironii Facebooka i ciszy przy rodzinnym stole.

Ta dynamika stała się „wielkim bojem” – starciem, które przenika każdą sferę życia, od geopolityki po skrzypienie domowych drzwi. Nie chodzi jednak o spór lewicy z prawicą, lecz o wieczny konflikt między samolubstwem a miłością. Dlatego misją Kościoła nie  jest kierować wzrok ludzi na plakat z określonym kandydatem, lecz na sam charakter wyborcy i jego wartości.

Na kartach Ewangelii Jezus pojawia się po „wyborczej porażce” uczniów z Emaus. Ich kampania zawiodła – Mesjasz przecież przegrał i umarł. Idą posępni, a On dołącza, pyta, słucha, wyjaśnia Pisma, wreszcie łamie chleb. Cały proces trwa kilkanaście kilometrów, czyli mniej więcej tyle, ile dzieli Zamek Królewski w Warszawie od Lotniska Chopina. Warto zapamiętać ten dystans – tyle wystarczy, by ze smutku rodziła się nadzieja, jeśli po drodze człowiek zostanie wysłuchany i nakarmiony.

Oczywiście, jeden spacer nie zjednoczy kraju. Ale ma siłę drożdży wrzucanych do ciasta: sprawia, że rośnie w nim odrobina przestrzeni – na uśmiech, rozmowę, podanie ręki. A od takich mikroskopijnych gestów zaczyna się proces, który Biblia opisuje obrazem „zburzonego muru nieprzyjaźni” (Ef 2,13-14).

Dlatego, zamiast dyskutować, kto kogo pokonał, warto zapytać: gdzie w tym wyniku jest miejsce na przebaczenie? Gdzie dwa procent przewagi może ustąpić pierwszeństwa stu procentom łaski?

Naród nie staje się jednością za sprawą podpisu w Sali Kolumnowej. Rodzi się z decyzji, by codziennie wybierać życzliwą odpowiedź zamiast ciętej riposty, by włączyć współczucie przed wysłaniem kolejnego mema, by rozpoznać w sąsiedzie – niezależnie od koloru jego plakietki wyborczej – kogoś, za kogo Chrystus oddał życie.

W japońskim rzemiośle istnieje kintsugi – sztuka sklejania i naprawiania potłuczonych naczyń ceramicznych za pomocą laki (żywicy z drzewa urushi) wymieszanej z drobinkami szlachetnego metalu, najczęściej złota, czasem srebra lub platyny. Zamiast maskować pęknięcia kintsugi podkreśla je błyszczącymi żyłkami, czyniąc z uszkodzenia część nowej niepowtarzalnej estetyki. Pęknięcia nie znikają – przeciwnie, lśnią. Jeśli Polska ma zostać sklejona, to ową złotą żywicą może być tylko miłość, którą Paweł w Liście do Kolosan 3,14 nazywa „więzią doskonałości”. Miłość, która nie cedzi obywateli przez sito sondaży, lecz cieszy się prawdą i wszystko znosi.

Gdy więc za kilka tygodni emocje wyborczej niedzieli już opadną, banery kandydatów znikną z ulic, a memy stracą świeżość, pozostanie jedno pytanie: czy przyjmiemy zaproszenie do wspólnego stołu – tego przy drodze do Emaus, pełnej rozczarowania, i tego za ścianą sąsiada? Wszystko zależy od tego, co będzie naszym celem na wciąż odległym horyzoncie przyszłości. Bo choć procenty wyborcze dzielą, chleb łamany z wdzięcznością wciąż potrafi łączyć. I w tym prostym geście kryje się nadzieja, że rysa przez środek lustra nie musi rozdzielać odbitego w nim nieba.

Daniel Kluska

Źródło: https://adwent.pl/w-pol-drogi-do-jednosci/

25 maja w Brennej Amfiteatrze, dzięki uprzejmości Gminy Brenna miał miejsce Piknik rodzinny „Na zdrowie”.

Został przygotowany program dla całej rodziny. Dzieci mogły skorzystać z Ciuchci zdrowia – program, który przez zabawę opowiada o podstawowych zasadach zdrowia i bezpieczeństwa dziecka (skorzystało 60 dzieci).

Dla dorosłych przygotowane były stosika z badaniami profilaktycznymi (spirometria, podstawowe badanie serca, ciśnienie tętnicze, pomiar cukru we krwi, badanie BMI.
Stoisko z promocją zdrowia i zdrowej kuchni wegetariańskiej wydawało bezpłatne porcje ze smacznymi pastami i sałatkami. Wydano blisko 900 porcji. Każdy mógł zabrać przepisy i linki do stron z przepisami kuchni wegetariańskiej.
Było też stoisko z literaturą zdrowotną i interesujący duży dmuchany posąg z Księgi Daniela.

Na scenie Amfiteatru od godziny 14:00 do 16:30 wystąpili:
– Harcerze „Pracowite mrówki”,
– Zespół dziecięcy „Ziarenka”,
– Zespół „Smak nieba”,
– Zespół SELA,
– Swietlana & Jacek,
– Walentyna Latoszyna.

Chwała Bogu za pogodę jaką dał na ten dzień.

Fotorelację z tego wydarzenia obejrzysz na Facebooku: https://www.facebook.com/Adwentysciwskoczowie/posts/pfbid028YJNMmuS7qBHbdjPGdrZFKkWLkxWnUN664mmp2cZQ9huNpLzTgzMGMtrcoZp5sg5l

Kolejne nagrania już wkrótce…..