Z DOBRYM SŁOWEM W NOWY TYDZIEŃ – Szafarstwo odc. 5

SZAFARSTWO PO UPADKU W EDENIE

„Lecz jak zostaliśmy przez Boga uznani za godnych, aby nam została powierzona ewangelia, tak mówimy, nie aby się podobać ludziom, lecz Bogu, który bada nasze serca” (1 Tes 2,4).

Przeczytaj:  Iz 22,15-19; 1 Kor 4,1-2; Kol 2,2-3; Ef 6,13-17;
2 Kor 5,10.

Pierwsza praca Adama i Ewy była związana z szafarstwem. Ogród i całe stworzenie zostały im powierzone, aby opiekowali się nimi, cieszyli się nimi i panowali nad nimi (zob. Rdz 2,15), choć to wszystko nie należało do nich. Byli jedynie szafarzami tego, co Pan im powierzył. Przyjrzymy się uważniej definicji szafarstwa po upadku, gdy nasi prarodzice zostali wyproszeni z Edenu. My także jesteśmy szafarzami, ale w środowisku daleko odbiegającym od tego, jakie znali początkowo Adam i Ewa.

Czym jest szafarstwo? Niektóre biblijne postacie ukazują przez swój sposób życia, czym jest szafarstwo. Są też fragmenty Pisma Świętego, które definiują to wprost. Gdy stajemy się Bożymi szafarzami, przestajemy skupiać uwagę na świecie i jego materialistycznych wartościach, a kierujemy ją na Boga i Jego misję. Bóg powierza nam — jak Adamowi i Ewie — obowiązki pochodzące od Niego.

Od upadku w Edenie zadania związane z szafarstwem zmieniły się, gdyż wraz z obowiązkiem troski o materialny świat Bóg powierza nam także obowiązek dzielenia się duchowymi prawdami.

Zapoznaj się z materiałem wideo do tego tematu:

Materiał został opracowany na podstawi kwartalnika Lekcje biblijne 01/2018
Teksty (o ile nie zaznaczono) zostały zaczerpnięte z przekładu Biblii Warszawskiej